#de hond

[twafordizzy]

Jules Renard ziet de hond tranen

bron beeld: pinterest.com Voor een snik en een glimlach zijn de Natuurlijke historietjes van Fransman Jules Renard (1864-1910) bedoeld. Het zijn portretten van dieren, huisdieren, dieren in onze nabijheid. Ze zijn kort en krachtig. Dichter, schrijver en journalist Cees Buddingh’ verzorgde de vertaling. Peter Vos maakte voor deze uitgave (1970) de fraaie illustraties. In onderstaand voorbeeld laat…

View On WordPress

[twafordizzy]

'Honden schrokken, geen gezicht'

‘Honden schrokken, geen gezicht’

Wil je een ander smakelijk zien eten, voer dan een dier… Evenmin als hun billen hoeven dieren ooit hun mond af te vegen, hun fysiologie is goed afgewerkt. Met één uitzondering: de hond, aldus schrijver en bioloog Midas Dekker over eten en hoe dat eruit ziet. Hij vervolgt: Er bestaan speciale voerbakken die schrokken bij honden moet voorkomen; bron beeld: hondenpagina.com Honden schrokken. Ze…

View On WordPress

[kunstruimte-hv]

afschuw geweld wordt tot kunst

Emotionele kunst die zich heeft laten ingraven in een tastbaar beeld. Vormgever Ingrid Rollema protesteert met verfvlakken en krijtstrepen. In overweldigende werken geeft ze haar afkeer van geweld beeld. Tussen bewerkingslagen door gaat ze diep en reikt zij hoog. In het door haar stilgezette moment van de voortrazende wereldvernietiging ligt een onbereikbare maar voelbare dynamiek. De aarde brandt en bloedt, schreeuwt erin om hulp. De bezoeker van de kunstruimte in Museum Willem van Haren is echter toeschouwer van het platte vlak. Deze lijkt enkel door een ruimtelijk toegevoegd element de beeltenis te worden ingezogen. Dood en verderf staan ver van ons bed, maar als het hemd nader is dan de rok wordt de emotie voelbaar. De knop kan om bij het geweld op televisie, maar grijpt het om zich heen in de straat of naast de deur dan komen we in actie. In het werk van Rollema is er destructie alom, dood en verderf heersen in de composities. De kunstenaar wil geen mooie plaatjes maken, maar brengt toch een bepaalde schoonheid in het werk in. Explosies zijn hoorbaar en voelbaar, de brandlucht is te ruiken en de vlammen zijn tastbaar; want zo echt zet de kunstenaar de realiteit wel neer. Naast het thema van deze mensgrote werken valt het portret van de filosoof aan het begin van de expositie uit de toon. Het kan overigens wel zo zijn dat hij in gedachten de beelden beredeneerd en daarom aanwezig is. Dat het de muze van Rollema is, de kracht waaruit zij put. Het lijkt ook enigszins een heilige zoals de bronzen kop tussen vermolt hout steekt. Het hermetisch gesloten “heiligdommetje” geeft niets van zichzelf prijs en lijkt een overbodige toevoeging. Wel past de bronzen doos in de emotie van redden wat er te redden valt. Achter gesloten deuren worden de meest dierbare voorwerpen bewaard om in één greep mee te nemen wanneer de nood aan de man komt. En dan is er die bronzen hond op de kunststof ijsschots in de donkerte van de verduisterde zaal. Zonder het zorgzaam getoonzette videoportret van de kunstenaar te bekijken zal je niet weten dat dit een maatschappelijk bewogen beeld is. Het is een tot stilleven gewekt verhaal van Geert Mak dat stof tot nadenken geeft over Europa en de euro, de culturele verschillen en het getrek aan touwtjes. Maar zonder die tekst blijft het beeld onbereikbaar. Het is niet dat de woorden een illustratie nodig hebben, maar dat het beeld hier onderschrift mist. Duidelijk is wel dat in het werk van Ingrid Rollema de afschuw van geweld tot kunst verheven is om ons er deelgenoot van te maken.

Jurjen K. van der Hoek * Kunststukjes

Expositie “de hond van meneer Tilma”, werken van Ingrid Rollema in de kunstruimte van Museum Willem van Haren, Minckelersstraat 11 in Heerenveen. Tot 6 augustus 2012.

[kunstruimte-hv]

Tentoonstelling "de hond van meneer Tilma", werken van Ingrid Rollema in Kunstruimte Heerenveen.

[gifjespret]

'Vertrek Sap doet weinig met GroenLinks in peilingen'

[kunstmatig-blog]

De Hond

Daar, in die mist. Op de heuveltop en omgeven door wolken. Daar staan de hond en zijn man. Turend in de verte. Turend naar mij. Plots staat de hond voor mij. Zijn ogen zijn of vermist, of te diep weggezakt in zijn kassen om er kennis van te nemen. De hond huilt naar een maan die er niet is, en zegt: “De negatieve spanning komt uit het ondergrondse, waar de laatste adem opgeslagen wordt.” De man die de hond toebehoort is slechts een stip in de verte, een oneffenheid. En dan besef ik het me. Ik ben die man. Daar, in die nevel. Op de bergtop en omgeven door wolken. Daar staan de hond en zijn man. Turend in de verte. Turend naar mij. Plots staat de hond naast mij. Zijn ogen zijn of vermist, of te diep weggezakt in zijn kassen om er kennis van te nemen. De hond lacht naar een maan die er niet is, en zegt: “De negatieve spanning komt uit het binnenste, waar de laatste adem weggeblazen wordt.” De man die de hond toebehoort is slechts een stip in de verte, een vervulling. En dan besef ik het me. Ik ben die hond. Daar, in die nacht. Op de heuveltop en omgeven door bliksem. Daar staan de hond en zijn man. Turend in de verte. Turend naar mij. Plots staat de hond op mij. Zijn ogen zijn of vermist, of te diep weggezakt in zijn kassen om er kennis van te nemen. De hond verlangt naar een maan die er niet is, en zegt: “De negatieve spanning komt uit het schaduwrijk, waar de laatste adem nagebootst wordt.” De man die de hond toebehoort is slechts een stip in de verte, een reflectie. En dan besef ik het me. Ik ben niets.

Maar op een andere manier bekeken.