Kunstmatig

[kunstmatig-blog]

Het Beest

In stroboscopisch licht zag ik haar naderen. Ze droeg een simpele jurk met polkastippen en comfortabele ballerina’s. Een paar spelden hield haar bruine krullen in bedwang. De muziek bleef aanhoudend en ritmisch pulseren terwijl het knipperende licht de illusie wekte dat zij als een spook naderbij kwam. Ik stond aan de bar, het dansende publiek te observeren; de bewegende massa die langzaam versmolt tot één entiteit die op elke mogelijke plek een arm liet groeien; zwaaiend, pompend, levend.  Als zombies verzamelden wij ons ieder weekend in deze club, niet wetende of dat gebeurde uit angst voor de eenzaamheid die het daglicht uitstraalde, of dat wij als vliegen naar deze hypnotiserende flitsen werden toegetrokken.  Toen ik mijn zweet niet meer van dat van een ander wist te onderscheiden en het strakgespannen vel rondom mijn schedel licht begon te tintelen besloot ik mij los te trekken van deze groep, dit genadeloze beest.  En zo geschiedde het, hier aan deze bar, dat mijn blik naar jou trok. Er kleefde een vlek aan jouw gestipte jurk en de band van een handtas liet een striem achter in jouw schouder. Jouw hoofd leek rood en licht bezweet, maar uiteindelijk waren wij allemaal bang dat het plotseling vijf uur zou zijn, de felle verlichting aanschoot en wij elkaar slechts gedesillusioneerd aan konden kijken. Dat wij zouden schrikken van onze aangetaste gezichten en zagen in wat voor klamme, zielloze omgeving wij ons even God waanden. Dat alles slechts een illusie was, een slimme goocheltruck met licht en geluid.  In één moment uit de verslavende waas van een feest worden getrokken, waardoor wij beseffen in wat voor beest wij zijn veranderd, is immers hetzelfde als doodgaan.  Inmiddels stond jij naast mij. Ik met mijn gezicht richting het beest, en jij met die van jou richting de barman. Het kostte je een minuut om zijn aandacht te trekken, terwijl ik daar maar stond te broeden op een plan en mijn hoofd nonchalant op en neer bewoog op de minimale beat. Ik observeerde je bestelling: één glas water. Is ze hier alleen? Toen je op het punt stond om jezelf te herenigen met het beest raakte mijn vingertop jouw schouder. De kans om jouw hoofd volledig richting de mijne te draaien gaf ik je niet; mijn mond bevond zich al dicht tegen jouw oorschelp.  “Ik heb eens gelezen dat de gemiddelde vrouw het verschrikkelijk vindt om aangesproken te worden in een club als deze,” vertelde ik haar. Haar verbaasde ogen veranderden snel en bekeken mij losjes. Ze leek niet direct afgeschrikt en draaide haar mond nu naar mijn oor. “Is dat zo…” Ze bleek nog steeds iets uit het veld geslagen door mijn onconventionele openingszin, maar herpakte zich snel met een nieuw weerwoord. 

“Waar heb jij dat gelezen? Het handboek ‘Versieren Voor Beginners’?”

De glimlach die ik na haar ietwat plagende en clichématige opmerking trok, liep in een vloeiende beweging over naar bewegingen die een nieuwe zin vormden. “Nee. In de gedachten van vele vrouwen die ik hier elk weekend wanhopig aangesproken zie worden door jongens.” Direct besefte ik mij de ironie van de situatie en verlengde mijn zin. “… Jongens, zoals ik.”

“Jongens zoals jij? Kan elke jongen gedachten lezen?” Ze leek geamuseerd door mijn wartaal en zag dit gesprek waarschijnlijk als een mooie kans om even af te koelen.  “In zekere mate wel, maar het gaat niet om het lezen… Het gaat om het begrijpen.” Even keerde ze zich van mij af, dronk haar glas water leeg en zette deze met een harde beweging terug op de bar, om mij vervolgens een paar seconden aan te staren. Haar mond trok wederom richting mijn oor, terwijl zij een kaartje uit haar tas haalde en naar mijn oog bracht. “Begrijp jij mij?”  En in die tiende van een seconde dat het licht van de stroboscoop gedoofd was leek zij zich van mij afgezonderd te hebben. Nog net zag ik haar rug verscheurd worden door de bezwete mond van het beest. Het kaartje vond ik terug terwijl ik de resten ervan uit mijn kontzak pulkte. Had ze het mij maar gewoon verteld. Had ik mijn broekzakken maar eerder gecontroleerd, voordat ik de club verliet, voordat ik mijn broek de volgende dag in de wasmachine stopte.   En ieder weekend sta ik daar weer, aan die bar, te wachten tot het vijf uur is. Want om vijf uur begint een nieuwe dag, die voor sommigen al is begonnen. Wegwerkers, ziekenhuispersoneel, conducteurs, mensen die de wereld draaiende moeten houden terwijl wij feest vieren om onze generatie onsterfelijk te houden.  Tot vijf uur.  Want dan sterft het beest, onder luid gekreun.  En sterven zij en ik samen. Want dat is de enige manier om elkaar ooit nog te vinden. 

[kunstmatig-blog]

De Hond

Daar, in die mist. Op de heuveltop en omgeven door wolken. Daar staan de hond en zijn man. Turend in de verte. Turend naar mij. Plots staat de hond voor mij. Zijn ogen zijn of vermist, of te diep weggezakt in zijn kassen om er kennis van te nemen. De hond huilt naar een maan die er niet is, en zegt: “De negatieve spanning komt uit het ondergrondse, waar de laatste adem opgeslagen wordt.” De man die de hond toebehoort is slechts een stip in de verte, een oneffenheid. En dan besef ik het me. Ik ben die man. Daar, in die nevel. Op de bergtop en omgeven door wolken. Daar staan de hond en zijn man. Turend in de verte. Turend naar mij. Plots staat de hond naast mij. Zijn ogen zijn of vermist, of te diep weggezakt in zijn kassen om er kennis van te nemen. De hond lacht naar een maan die er niet is, en zegt: “De negatieve spanning komt uit het binnenste, waar de laatste adem weggeblazen wordt.” De man die de hond toebehoort is slechts een stip in de verte, een vervulling. En dan besef ik het me. Ik ben die hond. Daar, in die nacht. Op de heuveltop en omgeven door bliksem. Daar staan de hond en zijn man. Turend in de verte. Turend naar mij. Plots staat de hond op mij. Zijn ogen zijn of vermist, of te diep weggezakt in zijn kassen om er kennis van te nemen. De hond verlangt naar een maan die er niet is, en zegt: “De negatieve spanning komt uit het schaduwrijk, waar de laatste adem nagebootst wordt.” De man die de hond toebehoort is slechts een stip in de verte, een reflectie. En dan besef ik het me. Ik ben niets.

Maar op een andere manier bekeken.

[kunstmatig-blog]

Toeval

Het is toeval dat ons doet geloven In een alwetend knipoog, Uit ons zicht gebogen Kan daarom gelovigen niet raken Van toeval is voor hen geen sprake Toeval is voor menig mens De vervulde manifestatie van een onuitgesproken wens Een verlangen reeds door tijd ontsponnen Indien menselijk ongeloof is overwonnen Door Lautréamont is aangewezen Dat schoonheid door toeval wordt bewezen Een operatietafel vormt het nu Met daarop een naaimachine, en paraplu Twee zielen komen bij elkaar Eenheid gevormd uit een onwetend paar De toevalsfactor Het lijkt zo klein “Dit heeft altijd al zo moeten zijn” Het is toeval dat na enkele jaren Het echtpaar in hun ziel zal staren En uit ongeluk wordt afgevraagd Wat als toeval mij niet in haar armen had gejaagd? Het is toeval die krankzinnig maakt De mens in mistig ongewisse laat De mogelijkheden tot in de eeuwigheid zal wegen Wat als hij die ene dag Op dat ene moment Uit onwetendheid In zijn huis zou zijn gebleven?  

[kunstmatig-blog]

Mist

De dichte nevel die al enkele dagen op dit land is neergedaald, vulde de verlaten straten, de inhoud van mijn longen, evenals ik het de inhoud van mijn gedachten voelde binnendringen. Daar kolkte het rond als sigarenrook in een vissenkom, klaar om uiteen te spatten tegen de gladde straatstenen. Zoals een mens dit kan, hield ik echter vol en liet de witte wolken ontsnappen uit een diepe zucht. Het was nog geen uur na middernacht en de slaap begon zich in de vorm van koude rillingen tot mij door te dringen. Des te sneller ik huiswaarts stapte, des te langer de straten leken te worden. De mist weigerde de horizon te verraden. In het raam van een kruidenier kon ik nog net mijn reflectie zien, door toedoen van een flikkerende straatlantaarn. ‘Grappig,’ dacht ik. ‘Grappig dat ik dit allemaal ter plekke verzin. Er is hoop, hoop voor de fantasie.’  Ik keek dieper in de gelegenheidsspiegel. ‘Scheren is nog niet nodig, dat komt morgenochtend wel, of anders overmorgen.’ Nog dieper keek ik in de spiegel. Alsof ik in het midden van de winkel stond, mij vastklampte aan alle artikelen, hier een berg van maakte en mijn lichaam op deze stapel liet rusten. Zo waande ik mij. ‘Een goede avond voor de fantasie ja,’ dacht ik, terwijl ik de volgende straat inliep. ‘Ik ga nu vanuit een ander standpunt over mezelf praten en terwijl hij dit doet is de zin nog niet eens afgelopen,’ dacht hij. Ik grinnikte en kwam plots tot de ontdekking dat ik mij aan de voet van een park bevond. Niet ver in het park zag ik een schim opduiken in de mist. Ik rechtte mijn rug en verkrampte mijn tenen een beetje, maar het betrof enkel een man die zijn hond uitliet. ‘Ik zie deze man,’ dacht ik. ‘Wie weet staat er binnen dezelfde afstand, maar aan een andere kant ook een persoon deze man te observeren. Hier, in ditzelfde blikveld. Maar ik zie de ander niet, maar wij zien beide deze man, de hond, en de omringende grijze muur.’ Mijn gedachte kwam tot zijn recht toen er enkele seconden later inderdaad een tweede persoon verscheen. Doordat eerst zijn voeten zich losmaakten van de mist leek hij te verrijzen als een toren. ‘Nu moet hij mij ook zien, als een reflectie in een verticale zee,’ dacht ik. Ik keerde mij om en snelde zijwaarts naar het park. Daar nam ik plaats op een bankje voor een korte adempauze. De vermoeidheid was echter al tot in een ver stadium doorgedrongen, en voor ik het wist sloten mijn ogen zich zoals zij wel vaker deden. In dezelfde mist schrok ik wakker. Na een snelle observatie van driehonderdzestig graden was er geen spoor van schimmen te zien. ‘Is dit limbo?’ dacht ik. ‘Zal ik ooit mijn weg vinden in deze schimmenwereld?’ Het park was leeg, in mijn hoofd, dus in de werkelijkheid. Ik stond op en opende de gordijnen. Mijn ogen sloten door de eerste strepen zonlicht. De mist was nog enkel in gedachten, wachtend op de nacht.

[kunstmatig-blog]

De participant – Een toneelstuk (een idee)

Zodra het publiek heeft plaatsgenomen dimt het licht en openen de (rode) gordijnen zich.  Het podium wekt de indruk van een kamer. Aan de rechterzijde van deze kamer zit een man (M) bewegingloos in een stoel. Aan de linkerzijde staat een deur. De kamer is voor de rest geheel leeg. De complete omgeving is gehuld in een schemer. Nadat de gordijnen zijn geopend verandert er niks op de set gedurende een vijf minuten. De man blijft in zijn stoel zitten, met de ogen gesloten. Stilte vult de zaal. (Zodra het publiek begint te roezemoezen sluiten de gordijnen weer, om pas weer te openen zodra de zaal stil is). Na deze vijf minuten stilte is er hoefgetrappel van buitenaf te horen. De koets die aan dit paard bevestigd is stopt op een gegeven moment. Het geluid van een open- en dichtslaande deur is te horen, het paard vertrekt weer. Na een korte stilte wordt er op de deur geklopt. De man in de stoel reageert niet. Vervolgens wordt er nogmaals op de deur geklopt. Wederom geen reactie. Na enige aarzeling opent de deur zich en stapt er een man (L) naar binnen. In het schemer wordt de man (M) niet direct door de ander opgemerkt. Schuifelend beweegt hij (L) naar de rechterzijde en blijft op twee meter afstand van de man staan. Hij neemt zijn hoed af en spreekt. L: ‘Mijn excuses dat ik zo brutaal was om mijzelf binnen te laten. Ik kom van ver weg, ziet u.’ M zwijgt enkele seconden, maar spreekt (met ogen gesloten):’Ik kan niet zeggen dat ik u verwacht heb’. L: ’Waar wacht u überhaupt op, in deze stoel, in dit niets?’ M: ’Waar wachtte u op, onderweg naar mijn woning? Was de tijd tussen uw vertrek en aankomst vergane tijd?’ L :’Ik ben bang dat ik u om een verklaring moet vragen’. M: ’U spreekt mij aan met een gevoel van medelijden, omdat ik hier alleen zit. In deze donkere kamer, gehuld in stilte, maar bent u niet hetzelfde als ik? Waarom zou ik mijn aanwezigheid hier moeten verklaren, terwijl u de afgelopen dagen ook enkel gewacht heeft? In uw koets, enkel vergezeld door een zielloos paard?’ L: ’Wij bevinden ons in ongelijke situaties. Ik ben namelijk naar u toe gekomen met een doel. U zit hier maar. Er wordt in het dorp over u gesproken, wist u dat? Er is zelfs al een naam voor u: De schijndode’ (Een bord boven het toneel geeft met neonletters aan dat het publiek moet lachen) M:’ Dus u insinueert dat ik hier zonder doel verblijf? Dat ik net zo goed dood had kunnen zijn? Helaas moet ik mededelen dat mijn dood even betekenisloos zal zijn als het uwe’. L:’ Met alle respect, maar u praat wederom met loze woorden. In tegenstelling tot u zal ik gemist worden in het hele dorp. Ik bekleed een hoge functie van ambtsvoorzitter, ben getrouwd met de mooiste vrouw van de straat en heb drie kinderen op deze wereld gezet. Mijn sporen zijn reeds nagelaten, sporen die op mijn dierbaren zullen irriteren als een plaag zodra ik verdwijn.’ M: ’Grappig, dat u uw erfgoed parallel legt aan zoiets als een plaag, dit zegt veel over u.’ L: ‘U weet niets van mij’. M: ‘Dat is waar, maar ik weet genoeg over het leven, ook al ben ik een gevangene in mijn eigen huis.’ L: ‘Niemand heeft u bevolen uw huis niet te verlaten, de wereld ligt ook voor u open.’ M: ‘Bedankt voor uw medelijden, maar zo simpel is het niet, niets zal veranderen’. L: ‘Wat bedoelt u?” M: ‘Dat deze muren misschien een verkeerde suggestie wekken, maar vertel mij, nu u hier binnen staat: In hoeverre is uw leven veranderd nu u binnen deze vier muren verblijft?’ L: ‘Mijn leven is nog altijd mijn leven, de wetten van mijn leven zijn niet veranderd, zelfs niet na onze, teleurstellende, moet ik zeggen, ontmoeting’. M: ‘Dat is een regel die evengoed op mij van toepassing is’. L: ‘U moet mij geloven meneer.. ik weet niet eens hoe u heet! Ik smeek u, probeer deze kamer eenmaal te verlaten en u zult zien hoe mooi de buitenwereld is. Hierbinnen is geen leven, dit is geen bestaan!’ M: ‘O nee?!’ (De muren vallen open De buitenlucht is nu waar te nemen, enkele bomen stonden achter het decor, het is nog altijd donker.) M:  ‘Nu deze muren weggenomen zijn, is er nu sprake van enig verschil? Is mijn bestaan nu anders? Onze werelden zijn zojuist één geworden. Uw geliefde buitenwereld is nu ook van mij, maar een deel van de kamer waar u zo’n afkeer over uitsprak zal integreren met de atmosfeer.’ L: ‘U bent gek geworden, nee, u bent dat altijd al geweest. Ik kom hier enkel naartoe om met u de dialoog aan te gaan, u uit deze wereld te halen. En nu, nu trekt u ons allemaal uw hel in.’ M: ‘U denkt dat ik in de hel woonde omdat u mijn omgeving niet gewend bent, evenmin ik bekend ben met uw omgeving.’ L: ‘Wat een vreemd gesprek is dit’. M: ‘Dat heb ik niet zelf in de hand’. L: ‘Verklaar u toch nader! U vervalt steeds in cryptische verwoordingen.’ M: ‘Denkt u dat er werkelijk sprake is van uw en mijn wereld? Dit alles kende nog geen bestaan voordat de gordijnen zich openden. U komt niet uit een dorp, u heeft geen kinderen en ook geen mooiste vrouw uit uw straat. U bent een figurant in een stuk.’ L: ‘Leugens! Hou op met komedie te spelen!’ M: ‘Kijk dan! Kijk!’ (M wijst naar het publiek) M: ‘Daar zitten ze, veilig in het donker, net zoals ik veilig in het donker zat voordat u binnenkwam!’ Nu zijn de muren gevallen. De dimensie tussen uw wereld en die van mij is voor eeuwig weggenomen. Maar meer muren zullen vallen, u zult zien!’ (Twee mannen komen het publiek in, tillen een vrouw uit het publiek en brengen haar naar het podium, de mannen houden haar stevig in hun grip). M: ‘Deze schimmen hebben mij deze vrouw gepresenteerd. Zij dacht dat zij net zoals elk mens in dit publiek enkel een waarnemer was, net zoals u dacht elk moment weer in uw eigen wereld te kunnen stappen. Maar men kan geen waarnemer zijn zonder te participeren aan het waargenomen spel. L: ‘Ik zie. Alles wat ik waarneem ontvouwt zich binnen mijn eigen universum’. (M staat op, loopt naar de vrouw en doorklieft haar borst met een dolk. L neemt plaats op de stoel. Wederom wordt er door het neonbord om applaus gevraagd, de gordijnen sluiten zich).

[kunstmatig-blog]

De vertaler deel 2

Waar sterren converseren, in oneindigheid, drijft de astronaut. Losgeraakt van zijn transport wuift hij zijn laatste momenten langzaam weg. Omringd door zwart, op enkele onregelmatige flonkeringen na, flitst zijn leven aan hem voorbij. Evenals in een donkere kamer voelt de astronaut iemands aanwezigheid, maar de onzichtbare horizon geeft ieder de gelegenheid om zich te verstoppen. Verstoppen in wat niet bestaat. Enkel de stemmen die zijn verbeelding strelen wekken de suggestie waarnaar hij op zoek is. Een getuige van zijn onvermijdelijke levenslaat. Zoals elke stervende wenst te doen, worden zijn laatste herinneringen gebundeld. Een galerij met beelden die hij zich onbewust de moeite waard acht. Deze beelden projecteert hij op het zwarte niets, maar de ruimte absorbeert direct en duwt zijn gedachte de leegte in. Op een hoek van negentig graden, neerwaarts binnen het menselijk uitgangspunt, maakt de aarde zijn baan. Op deze aarde staat een kamer met geblindeerde ramen. Verstopt aan de rand van een woud. De schemer in deze kamer wordt doorbroken door een simpel kaarsvuur. Het lichte knipperen werkt stroboscopisch. Achter deze kaars zit de vertaler. Zijn oogleden zijn zwaar, aangetast door het beperkte licht. Hij is nagenoeg kaal, een kapper hoeft er niet meer aan te pas te komen. (Een financiële meevaller, ha ha!) Enkel zijn achterhoofd is nog bedenkt door enkele stroken grijs. Veel werken zijn door zijn talent toegankelijk gemaakt voor het ‘grote publiek’. Manifesten van obscure Russen, gedichtjes van Bulgaren en verloren gewaande romans, gevonden tijdens grafplunderingen die haast vanzelfsprekend waren na de Kleine Oorlog. De vertaler heeft zich altijd de toegewezen persoon gevonden om deze teksten onder handen te nemen. Het Bureau van Literatuur beaamde dit met een lichte tegemoetkoming in de vorm van subsidie.  Ook al hield de vertaler van literatuur, waarschijnlijk meer dan van zichzelf, iets vrat aan hem. Eerst was daar de druk. De grote schrijvers hebben in hun eigen taal een precieze gedachte beschreven. Deze gedachte uitte zich niet alleen in de woorden, maar ook in de taal. Wie was de vertaler om zijn eigen interpretatie aan deze woorden te geven en ze als het ware in een ander licht uit te brengen? Goedkope namaak, dat was zijn werk. Daarnaast was zijn werk zwaar ondergewaardeerd. Soms werden er jaren in de vertaling van een groot stuk proza gestoken. Zodra dit werk op de markt verscheen was de enige krediet die de vertaler toekwam een vermelding op de laatste pagina. Velen lazen deze naam niet eens. De mensen die dit wel deden herinnerden zich zijn naam niet en vergaten hem sneller dan dat de pagina dichtviel. En dat voor microscopisch kleine centen.   Stiekem heeft de vertaler altijd een eigen carrière geambieerd. Dan had hij er schoon genoeg van om enkel andermans woorden een nieuw leven in te blazen. Hij had zelf ook talent! Stiekem schreef hij korte verhalen, soms gedichtjes. Deze verstopte hij dan tussen het vertaalwerk. Hopende dat hij dit zou vergeten, zijn eigen tekst na een lange tijd tegen zou komen en uit vergetelheid zou behandelen alsof het een groot stuk literatuur was. Helaas voor de vertaler bereikten deze plannen nooit het gewenste effect. Er was zelfs eens een stuk voor jaren blijven liggen. Des te groter was de deceptie toen de vertaler zijn eigen werk al vanaf het eerste woord herkende. Nooit zou hij goed genoeg zijn om zich aan de andere kant van zijn werk te plaatsen. De haard brandde sterk op zulke avonden. Een vrouw heeft de vertaler nooit gehad. Hij was wat je noemt: een ‘vrije geest’. Uiteindelijk kwam het er op neer dat deze keuze een vorm van zelfstraf was. De reden was duaal; naar zijn mening was een mens geen mens zonder pijn gekend te hebben. De mens moet het zwart van zijn of haar eigen ziel hebben gezien. Zonder deze openbaringen van binnenuit zou de mens zichzelf nooit volledig kennen. Vele malen heeft hij vanachter zijn gordijn geloerd naar de liefde. Naïef en onbeschadigd, maar deze geestelijke toestand was enkel een fase. De opbouw van een brosse kasteelmuur. Geen levend wezen zal een natuurlijke dood vinden zonder pijn gevoeld te hebben. “De kraak van het breken van een hart zal en moet bij elk van ons de oorvliezen doen spannen!” zei hij ooit tegen de plaatselijke bakker. De vertaler dacht dat hij zichzelf kende omdat ook hij ooit gekwetst en gebroken achtergelaten was. Ze heette Marriët en was zijn voormalige buurmeisje. De relatie tussen hen groeide langzaam en stelselmatig. Ze groeiden samen op, speelden samen, waren elkaars eerste zoen. Maar mensen, en zo ook Marriët, veranderden. Waar de vertaler al vrij snel een interesse liet groeien voor het vertalen, voelde Marriët meer affectie voor het ontcijferen. Ontcijfering stond in zijn jeugd nog in de kinderschoenen en was wat je noemt experimenteel. Het verschil tussen vertalen en ontcijferen is voornamelijk het gebruik van onbekende tekens bij laatstgenoemde. Deze beroepsvoorkeur zou op het eerste gehoor geen probleem moeten vormen voor een relationele ontwikkeling. Toch bleek al snel dat zodra de eerste meningsverschillen boven de oevers kwamen drijven, er steeds gemakkelijker andere ongelijkheden bloot gelegd zouden worden. Op een dag kwam de vertaler tot de ontdekking dat Marriët met spoed verhuist, verdwenen, was. Enkele weken later ontving hij een brief van haar; geschreven waren enkel een paar tekens, die hem vreemd waren.     En gehuild heeft de vertaler. En geschreeuwd. En zijn leven vervloekt. En nog veel meer vormen van zelfpijniging die geen volgroeid mens vreemd zullen zijn. Waar velen de draad weer oppakten, liet hij alles vallen. Na eenmaal kwelling gevoeld te hebben besloot hij deze te vangen om nooit meer vrij te laten. Dit gevoel was hem kostbaarder dan zijn ademhaling en zou hem samen met de dood pas verlaten. Nu de vertaler eens gebroken en bij elkaar geraapt was beschouwde hij zichzelf dus als compleet. Hij besloot een huis te kopen en zich hier in terug te trekken. Een vriend van een vriend raadde hem dit leegstaande huis aan, gelegen aan de rand van een bos. Het huis had een mooi uitzicht op de daken van het nabijgelegen dorp en als de wind juist stond waren ’s ochtends de broden te ruiken. De kruidenier bezorgde daarnaast boodschappen op bestelling (de bakker weigerde dienst sinds hun laatste gesprek). Zo hoefde de vertaler nooit onnodig het huis te vertalen en kon hij zich overgeven aan zijn levensdoel; vertalen. Voorovergebogen ligt de vertaler op zijn bureau. Zijn achterhoofd wijst naar de wolken, het heelal in. Waar de astronaut zijn laatste zucht slaakt, zich verenigt met de kosmos, en in miljarden stofjes uit elkaar spat.

[kunstmatig-blog]

De berg

We spreken over een berg, welke alleen ’s nachts verschijnt. De zachte maan beroert de top en een desolate eenheid zucht haar werkelijkheid uit. Deze nacht fungeert de berg echter niet alleen als object, maar als een zekere bestemming. Het uiteindelijke doel van een man, welke bijna de top heeft bereikt. Zijn aangedane gelaat verkrampt nog één maal wanneer hij zijn grip versterkt. De natuur haar waarschuwingen letterlijk uit de wind slaande zet hij zijn klim voort. Enkele minuten later bereikt hij het hoogste punt. Een klein, rond plateau. Al zijn meegenomen proviand is reeds verbruikt en zijn kleren vertonen littekens. Meegevoerd door de wind bereikt hij het middelpunt van het plateau. Een rots van monolithische omvang buigt zich over hem heen. Een afstandelijke begroeting. Met een laatste krachtinspanning leest de man de inscriptie die op de rots staat gegraveerd. “ De oudheid van onze wereld komt het dichtst in de buurt als bewijs van een eeuwigheid. Naarmate de seconden haar vordering maken, vergroot deze bewering zijn kracht. Een ultiem bewijs voor eeuwigheid zal echter uitblijven. In de tijd des levens kan geen parallel gevonden worden met het oneindige. De tijd is vervloekt, met het eeuwige leven. Echter, bewust ben ik van het feit dat degene die deze inscriptie leest deze vloek als louter een zegen aanschouwt. Verplaatst u naar mijn achterzijde, en vind. Let wel, volledige bewustwording is een prijs. “ En zo geschiedt het. De man begeeft zich nu naar de achterzijde van de rots en leest haar verlossende woorden. Als een schok wordt de man geraakt door het alles. De wereld en zijn zustermanen, tot diep in de zwarte verten. De kennis van een God, toegetreden tot de ziel van één van zijn schepsels. Langzaam bekruipt het hem echter. Een besef dat niet eerder gerealiseerd werd door zijn eigen blindheid. Uit het niets werpt de man zichzelf van de berg, hetzelfde niets in. De woorden op de monoliet, geschreven in zijn eigen taal, verdwijnen.

[kunstmatig-blog]

Het boek

In gedachten wordt een boek gerealiseerd. Dit boek kent geen unieke elementen en ontbreekt niet aan helderheid. Nadat de mens gevraagd wordt dit boek te herschrijven wordt er echter één valkuil blootgesteld; één element, een zin, een woordspeling is vanwege onverklaarbare reden foutief weergegeven. De schrijver in totale vrijheid gelaten naar eigen interpretatie te handelen. Juist deze vrijheid sluit de mens op in een omgeving van ontelbare mogelijkheden. Een natte doek die tot in de eeuwigheid geperst dient te worden, met verdrinking als gevolg. Vele malen zal de schrijver het boek doorlezen, omkeren, de chronologie in twijfel trekken. Het ontbreken van achtergrondinformatie, bijvoorbeeld de naam en herkomst van de schrijver, neemt inzicht weg in de ware bedoeling van het geschrift. Het zal de mens langzaam tot waanzin drijven. Mede door de angst van het aantasten van een oorspronkelijk verhaal. De obsessie naar de waarheid zal onbeantwoord blijven. Juist dit gegeven geeft de schrijver een doel. Nadat tientallen jaren verstreken zijn en de schrijver merkt dat het einde van een levensloop nabij is zullen er knopen doorgehakt moeten worden. Geen mens wil sterven zonder een verandering in tijd en ruimte na te laten. In onzekerheid sterft een mens. Maar de ziel zal achterblijven in dit boek. De ultieme zingeving nagelaten in een aangepast element. Wat aangepast is, zal echter onbekend blijven. Door een luik vallen, en terecht komen op de tafel van een nieuwgeboren schrijver.

[kunstmatig-blog]

abc

Leugen nummer één: Wij zijn geen nummers, maar individuele woorden In willekeur door de tijd gemarkeerd En al druk je jouw oor tegen de muur van wind Kun je de jouwe horen Door natuur genotuleerd Maar aan ieder mens: gewaarschuwd! Neem de gedachte met je mee, Dat je een vloek zou kunnen zijn En opnieuw moet worden belichaamd Zodra jouw naam omgeroepen wordt Op het verdoemdenplein Elke verlorene schreeuwt je een letter na Die draag je dan voor eeuwig met je mee En zodra deze letters woorden vormen Is je toekomst besloten, En vakkundig vastgelegd, in het stervende dictee.

[kunstmatig-blog]

Ik neem een bad in het zwarte water, midden in het bos. Op een open plek, geobserveerd door haar bewoners. De stervende bomen, als pilaren. De tralies van mijn gevangenis. En alles is donker, de bomen laken de gewenste zuurstof te verschaffen. Ik neem een laatste hap adem, en doop mezelf in mijn badkuip. Onder water, de nieuwe wereld wacht.

[kunstmatig-blog]

Het verloren geluid

De verloren geluidsbanden, dansend in de recorder.

De zachte tikjes, een ritme uit het niets. Gods eigen bijdrage aan een opname, speciaal voor jou. Langzaam herwint de muziek haar schoonheid. Maar het geheugen desintegreert na elke klank. Dan imploderen je gehoorszintuigen, en leef je nog enkel in jezelf. Een eigen wereld, gecreëerd door de inleving, in dit ene stuk.

Daar staat hij, met zijn gitaar. De oude handen verrichten nog een enkele krachtsinspanning, strummend op de snaren. Een zwaaiende arm, in slowmotion, tientallen. Een repetitieve beweging, met de plectrum in de hand. Trillend, langs de haartjes in je oorschelp. Een lichte kriebel, aanhoudend, tot het einde. Weemoedig door herinnering.

De verloren geluidsbanden, waar de zoektocht eindigt. En het leven zich weer hervinden kan.

Het besef groeit, je word uitgezwaaid. Door de muziek.

 Gevonden, op je opa’s zolder.

[kunstmatig-blog]

15 Minuten doem

Ik schreeuw mijn woorden schor Zwartgallig geblader in een vleesgeworden script Verzet mij tegen mijn ’15 minutes of fame’ En plaats mij buiten het decor De eerste vijf minuten, naar je rol aftastend Verschijnt een autocue uit de dichte mist Opgelezen, in angst en beven Gedreven door gevoel, ieder woord verbastert De tweede vijf minuten, de obsessie voor je rol De grip op jou, de roem leeft eeuwig voort De schimmen naderen, achterstevoren lopend Je huilt, huilt, huilt, het vette zielenwater, je mond raakt langzaam vol De laatste vijf minuten, de apotheose is gehoord Gerelativeerd door de critici, gecultiveerd door schaamte De ogen, stekend in je rug, voordat je van het schip valt De zee is reeds opgedroogd, maar het gevoel drijft voort Rollend langs het scherm, de aftiteling bereikt Zoals de tranen langs je wangen, opwaarts De laatste scène, enkel nog een stapel as Met een uitstraling, die op de jouwe lijkt

[kunstmatig-blog]

Aan alle volgers

Bedankt voor het volgen! Omdat dit een 2e blog op één account is kan ik jullie helaas alleen terug volgen met mijn hoofdaccount (Inspirnation).

[kunstmatig-blog]

Het Gebed

Elke seconde worden gebeden losgelaten Woorden, gevuld met het zoute traanwater Meegevoerd door de wind, getroffen door bliksem De wanhoopsbeloften vullen de lucht En vormen donkere wolken Wij ademen in Ons bloed vult zich met die zuurstof Circuleert door ons systeem ’s Werelds smeekbeden Ons kloppend hart, vuisten tegen de hemelpoort Wachtend op een hogere macht Die onze gebeden nooit verhoort Adem uit, ik stik In loze beloften

[kunstmatig-blog]

Het werkertje

Het werkertje verplaatst zich in looppas. Gehuld in de abstractie van het dagelijks leven. Zijn vermoeidheid vormde het gewicht van de wereld. De werkdagen, doodlopende verhalen. Er leek geen eind aan te komen. Zodra de werkklok zijn laatste seconde sloeg voelde hij zich even bevrijd, maar dompelde zich direct in het droevige vooruitzicht van de komende dag. Arbeid is alles waar hij voor leefde. De stenen fabrieken bogen zich over hem heen en keken op hem neer. De emotieloze industriële panden hulden zich in een schijnheilig geroezemoes. Het beklemmende gevoel uitte zich al snel in een lichte vorm van paranoia. De met hekken beveiligde ramen vormden ogen in zijn nek. Steeds sneller zette het werkertje zijn ene voet naast de andere. Hij leek het riool onder zijn voeten te horen, gepaard met de bedwelmende lucht van stromende ziektes.

De stoep was hoog en gemaakt van verschillende keien. Hij trok zijn kraag een beetje over zijn neus. De straat was leeg, en koud. De arbeidershuisjes leken hun eigen persoonlijkheid te vormen. Een zwaarmoedige eenheid. Schouder aan schouder. Hun ziel werd gevormd door de levens die zich binnen afspeelden. De gezinnetjes, vaak bestaand uit twee kindertjes, een moedertje en een werkertje zoals hijzelf. Thuis had hij ook een moedertje op zich wachten, maar geen kindertjes. Deze keuze was de zijne. Verantwoordelijkheid was niet weggelegd voor het werkertje. Al leek hij zich dit als enige te beseffen.

In zijn beeld vormde hij een stuk papier waarop hij schreef:”Deze plek, een steenkool, bevuilt alles waarmee het in aanraking komt. Ik droom van de hoogovens, die deze ooit zal mogen verbranden. Tot mijn bloed zwart ziet.” De hoogovens, de hoge vlammen, de hitte die zich nestelde in zijn overall. De hoge fabriekspijpen, beschreven zoals de toren van Babel. Reikend naar de hemel, maar zoekend naar Hades.  De roetvlekken op zijn huid leken haast tatoeages. Een identificatie die hem constant herinnerde aan zijn bestaan. Het arbeiderszweet dat reeds is opgedroogd in de vrieskou van deze decembermorgen voelde nog zwaar op zijn gezicht.

En daar staat hij dan, voor zijn woning. Kleiner ogend dan zijn bakstenen broeders. Rijen van identieke huizen. Een beeld van hoe de hogere macht zijn werkertjes wil zien. Als de eenheid van dit huizenblok ook maar in de buurt kwam van hun collectieve gehoorzaamheid. Dit werkertje zucht. De damp vind zijn vrijheid en vormt een traan, voordat deze uit elkaar spat in de wind.

Zijn hand bleef enkele seconden boven de deurknop hangen voordat hij deze omdraaide. In de deuropening leek hij een andere dimensie in te kijken. Het keukentje, de zelf uitgekozen gordijnen. Alles was een leugen. Hij was een werkertje, thuis niets te zoeken. Hij draaide zich om, terug de straat op, richting de donkere rookpluimen aan de horizon.

[kunstmatig-blog]

Tussentijdse ruimte

Tussen de ruimte die de tijd met zich brengt Staan wij synchroon aan de ultieme vraag De arbeider wuift de dagen langzaam weg Boven onze levens, een ster weggevaagd De stof sijpelt, traag uit onze huid O ouderdom, vervul ons met medelij Door submissie in eeuwigheid voortgestuwd Een golf van sentiment naderbij De lokroep van de dode maan Verbleekt ons bestaansrecht in haar licht Het gelaat, een beeldhouwwerk Een innerlijke brand, koud vuur gesticht Het is fantoompijn die ons vermoeden wekt Een hemellichaam zal met de waarheid kaatsen Buiten bewustzijn worden wij geobserveerd Door wat wij ooit buiten onszelf plaatsen Volledige alertheid naar ons leeg omhulsel Door de diepere betekenis verzwolgen Een obsessie voor de vraag rest, waarom Wij ons leven blijven achtervolgen

[kunstmatig-blog]

Wals van het wenen

Een ritme blootgelegd Dans ik op je wanhoopswoorden Met de hoorn in de hand Meegevoerd door het patroon Om de beklemming te verstoren Langs de lijn dringt koude adem En vormt condens achter mijn ogen Mijn kamer, alles draait De duizeling, mijn belichaming Richt zich nu op mijn vermogen Serene stilte, verstoort het balans De vloer is koud, ik drijf Klam zweet lijmt mij vast Bewegingloos in mijn appartement Spuug de ziekte uit mijn lijf De telefoon, nu ver verwijderd Enkel nog een piep De dodeneed zojuist voltrokken Weggezakt door het comfort van mijn appartement, Naar de zwarte kelders, diep