P A T R O O N.
Weer een dag. Een dag verder volgens hetzelfde stramien. Een ritme dat ik nu al meer dan één decennium volhoud. Toen een veilig haven. Nu met enige argwaan. Volg ik nog steeds slaafs datzelfde patroon.
Zo een dag. Gedachten worden niet omgezet naar woorden. Een loom gevoel slaat genadeloos toe. De lust in het leven durft soms te ontbreken. Voor even een engel. Echter geen dromen meer.
Elke dag. Verzet ik mij meer en meer. Ik neem dit niet als vanzelfsprekend aan. Een geruststelling voor mijn omgeving. Tevergeefs een argument. Stelt Marta pillen slikken in vraag?
©Mirte Van der Mynsbrugge juli 2022
















