#derubi

[jonaspapier]

Días inspiradores ayer y hoy con el regreso del sol que generó nuevamente paisajes bellos e impredecibles. La primavera está entre nosotros y los cambios son muy bellos y evidentes La energía es otra y la relación de la naturaleza con los animales (incluido el humano) funciona como imán En breve les compartiré la serie entera de todo lo que vi en una caminata de 3 horas junto a mí cámara y mí playlistl de Spotify ( La Vida en Fotos en Spotify) #derubi #sky #skyline #clouds #cloudstagram #argentina #nubes (en Pilar, Buenos Aires) https://www.instagram.com/p/CTtDPUlA3Ar/?utm_medium=tumblr

[derubi]

Kosmotyka

(Dzisiaj) białe pryszcze wystrzeliwuję w kosmos, opustoszałe kratery zalewam cementem. Niech gwiazdy spadają na mnie, spadają na puste ulice. A może kręcić się zacznę, a może znów ciałem być będę. Tak wzdymaj mnie, Psiężycu!

[derubi]

[*][*][*]

Na hamaczku pelurowym zwijam krzyki neonowe 1. jestem sobie sam cham 2. egoista maszynista 3. kropla krwista                                                                                                pusta lista sam cham tam tam sam i cham Na hamaczku pelurowym  marzą mi się buty nowe (wciąż kroki w tył rozdrabniam się w pył) sam cham tam tak sam tam!

[derubi]

Jeszcze raz do Nieobecnej

Czy pamiętasz, Nieobecna, te wszystkie piosenki spisane z myślą o Tobie?

Uśmiechałaś się, Nieobecna, a my, tuż za Tobą, wymrukiwaliśmy je sobie pod nosem, by nie zbudzić sąsiadów.

Czy pamiętasz, Nieobecna, te wszystkie piosenki, które próbowały Cię zatrzymać? Zawsze dzielił Cię, Nieobecna, choćby paznokieć od naszych pazurów (a ich dłonie kurczyły się we śnie, wyrywając Ci włosy). Czy pamiętasz, Nieobecna, te wszystkie piosenki? My nauczyliśmy się ich by heart.

I od  tysięcy lat, Nieobecna, prosto z serca mruczymy sobie te kołysanki, lecz nie zaśniemy bez Ciebie. (A ich niespokojny oddech wciąż kruszy nam domy; to życie nas kamienuje, Nieobecna. Zapamiętaj jedynie to nasze mruczenie. Prosimy.)

[derubi]

Jabłko Adama

(Tuż przed początkiem świata. Ewa siedzi zamyślona na boskim krześle. Przy boskim stoliku. Jest bosko. Nawet cienie jeszcze się nie rzucają. Patrzy znużona na czerwone Jabłko).

EWA: Przyznaję się skrycie, że mam nudne życie. (Boski krajobraz się czerwieni. Ewa zaczyna turlać czerwonym jabłkiem po boskim stole, śpiewając przy tym piosenkę). How does it feel? A-How does it feel, to be on your own, with no  direction home, like a complete unknown, just like a rolling stone? 

(Tuż przed końcem świata. Do Ewy dołączają się Fauna i Flora. Ptaszki śpiewają swe orgiastyczne piosenki, Szum drzew tworzy tło muzyczne. Bedroom music. Ewa trzyma w prawej dłoni jabłko, lewą zaś wystukuje rytm).

Och, Adamie Adamie, podsycam swe pożądanie. Wgryzłabym się w Twoją szyję, Wyzębiłabym ja żmiję.

(Boskie drzewo próchnieje. Zaczynają tańczyć cienie).

W tym wszystkim jest tylko nic, Tak się nie da, nie da żyć!

FAUNA, FLORA, CIENIE: Go to him now, he calls you, you can't refuse When you got nothing, you got nothing to lose You're invisible now, you got no secrets to conceal.

(Ewa wgryza się w jabłko. Jak słodko! Opada ciężka czarna kurtyna. Noc? Grawitacja?)

[derubi]

Dzieje (sobotaż)

Dziś nic się dzieje. Dzień czerwienieje. Z nudów gryzę powietrze i nic nie czuję; Mieszam łyżką w szklance z nadzieją na burzę. Dziś nic się dzieje. A dzień już siwieje.

[derubi]

Disco negro

Wczoraj wyszeptałem cię w innych ramionach.

Deszcz wystukiwał na szybie rytm disco, a ja sobie szeptałem. Szeptałem, bo szklane zasłony nie zniosłyby tego lamentu.

Wyszeptałem cię w innych ramionach. Wypełniałaś swą torbę czerwoną bielizną, a deszcz wystukiwał na szybie rytm disco.

Dziś tańczę to sobie po ścieżkach wymazanych na brudnej szybie (nie widziałem tamtego świata od miesięcy).

Dziś tańczę to sobie chwiejnych krokiem. Do zimnego pokoju. Zesztywniałej pościeli. W rytmie disco.

pada pada pada pada pada pada my.

[derubi]

Wróbelek i osa

Dnia smutnego, bez igraszek, na chodniku łeżał ptaszek.

Straszny jest ów los wróbelka - Biedak martwe ma skrzydełka, martwe nóżki i serduszko. Teraz brzuszki syci muszkom.

Bzyczą, syczą, jęczą muszki napełniając szare brzuszki. Pośród szarej chmurki much, słychać również żądła ruch -

Osa szuka cnej słodkości, Brzęcząc wokół ptasich kości; łapką skrobie go po dziobie, w chłodne oko patrzy sobie.

Zanim ptaszek z nieba spadł, drożdżóweczkę pyszną zjadł. Tylko osa słodycz czuje, Tylko osa weń króluje.

(sensu kęs: Niech świat, który bezustannie trawi brzuszek, pozostawi po sobie słodziutki okruszek - Pokarm dla kogoś więcej od miliardów muszek.)