De ontgroening duurde uiteindelijk ongeveer 2,5 maand, werd steeds zwaarder, kostte geld, energie, doorzettingsvermogen, geduld en passie, maar het was dan eindelijk zo ver. Na een dagje bikkelen in het besneeuwde België, bij de heer Zus thuis, stonden E en ik 's avonds voor de ALV en werden we ingeslagen. We wisselden onze Bala(feuten)-dassen voor de zwart/gouden dispuutsdassen en het feestje barstte los. De reo's die ons eerst nog gefeut hadden stonden ons nu shotjes te voeren en fout met ons te dansen. De subwoofers waren waarschijnlijk in Nederland nog te horen, de drankvoorraad ging er hard doorheen, vuurwerkpijlen à €100 euro werden afgeschoten en we feesten door tot 's ochtends vroeg.
Ik hield monologen in de keuken tegen E over dat ik zoveel van haar hield en zo blij was samen met haar de ontgroening gelopen te hebben.
Uiteindelijk sliep het grootste deel van mijn dispuut toen ik ook maar eens begon mijn matje op te pompen. De heer Zus probeerde mij te helpen, maar ook hij was niet meer in staat het tuutje in het gaatje te krijgen. Verder niets seksueels aan deze opmerking. Dus uiteindelijk sliep ik maar bij hem in bed. Iets wat de rest van ons Dispuut niet hoeft te weten en wat er misschien al een hele poos aan zat te komen, aangezien we elkaar als vrienden al een beetje konden plagen.
De volgende dag was het opruimen, schoonmaken, inpakken, naar de MacDonalds en terug naar huis.