#dzienniki

[polamarianna]

Kolejny "Beztytuł", który powstał kilka lat temu..

Zagubionym lądem idę, szlakiem, którego nie widział nikt. Zagubionym lądem idę z dłońmi pełnymi utraconych dni. Po nocnej wspinaczce na krawędź świata skrwawionymi stopami przemierzam oceanu brzeg. Pośród cieni, rozpaczy i łez, wciąż tam, choć nie wiem, jaki pisany mi kres.. Na przebytej ścieżce nie widać już mych śladów. Łaskawa fala starła z powierzchni odgłos mych stóp, bym zapomnieć mógł kim…

View On WordPress

[paczkafajeklaki]

Z natury jestem optymistą i staram się wedle sił zachować dobre mniemanie o człowieku, ale doprawdy nie zawsze łatwo to przychodzi.

[fran-franki]

Wszystko jest coraz bardziej za późno.

Sławomir Mrożek “Dzienniki. Tom 1. 1962-1969″

[zniechecona]

[inkubatordiabla]

„Jutro zaczyna się wrzesień. Boże! Opadła na mnie nagle daremność i przemijanie moich dni i chciałam zacząć krzyczeć w bezsilnej furii na beznadziejne, nieuniknione przemijanie sekund, dni i lat.”

Sylvia Plath "Dzienniki 1950-1962"

[durnostojki-blog]

Lecz życie jest jak za szkłem — oddalone — wszystko jakby nie nasze już, jakby widziane z pociągu.

Witold Gombrowicz „Dzienniki”

[introwertyzm-egzaltacyjny]

I być może kocham cię do jakiegoś tam dziwnego i niezrozumiałego szaleństwa. Stąd cała ta komplikacja moich zachowań. Ale musisz przyznać, że jest w tym coś ekscytującego? Być może jesteś dla mnie kawałkiem świata. A nasza wspólna przestrzeń jest tylko pieprzonym złudzeniem. W której bez przerwy gubię się ale wciąż uparcie wracam. Bo jak wytłumaczyć że dalej mam ochotę i potrzebę na każde twoje dobranoc i dzień dobry. Jak wytłumaczyć potrzebę myślenia, dotykania, uprawiania seksu, spacerów, rozmów, oglądania filmów i obserwowania świata. Tylko z tobą? Być może to wszystko jest tylko moja głowa. Pierdolone wizje, poezja, proza i chuj wie jakie literackie kawałki. Kiedyś ci umrę. Bez szumu, bez stresu, bez słowa. Tak bardzo po cichu. I być może to właśnie też jest miłość

Damian Sawa (Dziennik 2010 -2016)

[inkubatordiabla]

„Spójrzmy prawdzie w oczy: boję się, boję się i jestem sparaliżowana strachem. Najbardziej boję się o siebie... stary, prymitywny instynkt przetrwania.”

— Sylvia Plath „Dzienniki 1950-1962”