"IKOT"
Sabi nila, ang mundo ay umiikot. Kaya siguro, lahat ng bagay ay may simula at may katapusan, pero hindi ibig sabihin ay hindi na babalik.
Kagaya nating dalawa. Umikot ang buhay natin, nagtagpo, nagkasama, at sa isang iglap, tila naghiwalay ng landas. Para tayong dalawang tao na sakay sa magkaibang ferris wheel. Parehong umaakyat, parehong bumababa, pero hindi na nagkasabay sa rurok.
Pero ang pag-ikot ay hindi paghinto. Patuloy ang paggalaw. At habang umiikot ako sa sarili kong mundo, hindi ko maiwasang itanong: Kailan kaya muling magtatagpo ang ikot ng kapalaran natin? Kailan kaya tayo muling ipaglalapit ng tadhana, kahit pa sa isang mabilis na sulyap lang?
Nakakapagod din pala ang pag-ikot sa iisang problema, o sa iisang alaala. Gusto ko nang umalis sa puntong iyon, maghanap ng bagong direksyon. Pero sadyang mapaglaro ang mundo. Sa tuwing sinusubukan kong lumayo, pakiramdam ko, lalo lang akong hinihila pabalik sa lugar kung saan tayo unang nagkakilala. Para akong bituin na umiikot sa isang kalawakan, at ikaw ang sentro ng aking orbit.
Sana, sa susunod na ikot ng buhay ko, hindi na ako maligaw. At sana, kung magkikita tayong muli, ang ikot ng ating istorya ay hindi na muling magtatapos sa paghihiwalay, kundi sa walang-hanggang pagsasama.
Kasi, kahit anong layo ng distansya, ang puso ko, para ring planeta—patuloy na umiikot, umaasa, at naghihintay lang sa liwanag mo.
