Eva Gerlach

seen from T1
seen from United States

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from United States
seen from United States

seen from Russia

seen from United States
seen from Yemen

seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from Brazil
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Hong Kong SAR China

seen from United States
seen from United States

seen from Spain
Eva Gerlach
Eva Gerlach
Doppelgänger by Eva Gerlach
A man who cycled so hard we hardly saw him on drawing level hoarsely cried watch out but well before we could do anything he’d passed by and well before we could look for him he’d all but gone. He must have been a pro considering the way he disappeared beneath the viaduct, transparent almost, a small cloud of dust, not that it swirled up from the asphalt but that he thinned and thinned away from catching up with himself.
Weekgedicht - Eva Gerlach
Ik schreef vorig jaar een bundel waarin ik een hoofdpersoon in beweging bracht die niet in beweging gebracht wilde worden. Ik deed dat onder andere omdat ik zelf niet wilde bewegen, het stond me tegen. Sinds mijn afstuderen blijf ik zoeken naar redenen om in beweging te blijven, omdat ik dat interessant vind, maar liever kijk ik naar mensen die in beweging zijn terwijl ik zelf stilzit. Zo zat ik in een rijdende trein terwijl ik deze bundel las en toen ik dit gedicht (dat oorspronkelijk uit vijf delen bestaat) tegenkwam, voelde het alsof ik even hetzelfde hoofd als Eva Gerlach had, of: de schrijver van deze gedichten was.
Over beweging (fragment)
‘La photo sans appareil.’ - Willy Ronis
1.
Als hij uitstapt zijn hand uitsteekt hij nog een shag rolt, in de plooien van zijn jas beweegt het minder en minder. Daar loopt een ander met een ander loopje houdt voor hem stil omhoog langs zijn stilstaan de trein in. Er is een bewegen dat is verplaatsing en een bewegen dat plaats is waar het oog niet op is gericht, er is een wereld van treinen en een van als je daar net uitkomt, kijkt, even is alles hetzelfde.
(...)
3.
Hij staat op het perron in zijn roze jack met zijn portie patat waarvan hij eet. Zijn hand begeeft zich naar. Af en toe likt hij zijn vingers af. Danweer verdwijnt zijn hoofd buiten de lijst niet omdat hij weg kijkt of loopt maar vanwege mijn ogen die andere dingen zien dan ik. Waar hij staat, daar is een leegte waarin ik mij begeef met wat ik weet van denim, zwaarte van mayonaise, zoeken naar dingen die je niet ziet in een zakje terwijl je een trein afkijkt zonder je hoofd te bewegen. Even zit hij op mijn plaats mijn hoofd het zijne Uitgespaarde ruimte om hem die opschuift - daar heeft hij wat hij zoekt, daar is Dennis roepen zij, wenken, hij gooit het lege zakje uit mij weg, loopt af.
(...)
- Eva Gerlach uit: Wat zoekraakt (1994, De Arbeiderspers)
Toen je die bloedneus had weet je nog wel, dat het niet meer ophield, je zat bij de wasbak, hoofd voorovergevouwen, ‘loop ik nou helemaal leeg?’ en ik zag je daar zitten, het was alsof ik je nooit meer zou durven aanraken, of je meteen zou op- lossen in de werkelijkheid als goud in koningswater als ik je ook maar het minste beetje zou aaien; natuurlijk moest je nog lang niet dood, dat wist ik best, maar hij die liedjes zingt voor de hazen en beren waarin hij vertelt hoe hij ze heeft geschoten, was juist begonnen het jouwe te maken, ik kon het horen in mijn hoofd, pien, pong, de eerste, voorzichtige tonen - Eva Gerlach; Solve et Coagula
Wat heel is, kunnen we niet zien
het is te groot
het past ons niet en niet in onze hoofden
maar wat aan mootjes, haksel is,
verkiezeld, kruim, gepureerd, verstoven of ontbonden
al het verdeelde zit voorgoed in ons
Eva Gerlach
eva gerlach