Michelle Brouwer

schrijft, en deelt beelden en verhalen

[woordenbrouwer]

mid

op een ochtend spleet ik de tijd ik brak een vers brood aan, sneed uit het midden een plak nam een hap, en bleef kauwen op het idee dat ik in mijn slaapkamer moest zijn

dus nu lig ik daar, in een twijfelaar midden in het bed ligt de waarheid, en is het  te vroeg om op te staan, te laat om nog te slapen en alle droge feiten flitsen voorbij ben te jong om kinderen te krijgen te oud om zelf een kind te zijn ben niet goed genoeg om te winnen maar te trots om op te geven ben niet bijzonder genoeg om op te vallen te ongewoon om in de massa te verdwijnen

hoor buiten de kinderen rijden die nog precies niets hoeven zijn hun vorm volkomen vrij en ik hoor hoe er een brand ontstaat maar ben te moe om in actie te komen te wakker om mijn ogen te sluiten

dus nu lig ik hier tussen alles in de dingen te laten gebeuren  tot het tijd is uit dit ongemakkelijk zachte midden te vertrekken, en op te staan - Michelle Brouwer

Mijn inzending voor de Willem Wilmink Dichtwedstrijd 2026, met de zin van Herman Finkers erin verwerkt ('te vroeg om op te staan, te laat om nog te slapen')

[woordenbrouwer]

De kinderen van de stad

Almelo, ik vraag je mijn kinderen vast te houden neem ze even van me over neem ze op de arm draag ze als je liefdevol mijn billen hebt afgeklopt toen ik als nieuweling struikelde over mijn aarzelende voeten dan kun je mijn kinderen vast goed vasthouden klop ze zachtjes op hun rug wieg ze, houd ze dicht tegen je aan hou van ze hou van alle kinderen houd je hand tussen hun hoofd en het kozijn de tafel, het plafond waaraan ze zich zullen stoten  voorkom, nee, verzacht hun vallen  maak ruimte voor ze prijs ze de Almelose hemel in laat ze met blote voeten door modder stampen  onze bodem voelen onze lucht voelen voel met ze mee adem met ze mee geef ze alle ruimte  geef ze alles wat je hebt vraag er niks voor terug vraag hun mening vraag hun idee vraag wat ze willen spelen speel mee

blijf van ze af als ze daar om vragen hou ze vast als ze daar om vragen praat met ze  leer ze dingen leer ze kennen houd ze boven je hoofd  en laat ze boven jou uitstijgen laat ze boven ons uitstijgen laat ze onze lasten ontstijgen

neem ze mee mee in je armen of in gedachten draag de kinderen en neem ze mee - Michelle Brouwer

Een 'stemgedachte' om mee te nemen het stemhokje in bij de Gemeenteraadsverkiezingen 18 maart 2026.

[woordenbrouwer]

Lichtjesbijeenkomst Begraafplaats 't Groenedael

Begraafplaats ‘t Groenedael bestaat 150 jaar. Het is al anderhalve eeuw een belangrijke plek voor de stad, waar verhalen en levens in steen worden bewaard, waar verdriet maar ook verbondenheid samenkomen. Vormgegeven als een park waar het ook fijn wandelen is. Met allerlei voorzieningen om mensen in hun rouw te steunen. Vier dagdelen per week zijn er vrijwilligers van de stichting Kom Erbij om een luisterend oor te bieden, oude graven worden schoongehouden en verzorgd door de Stichting Behoud Funerair Erfgoed, en sinds deze week is er een brievenbus voor ‘Hemelpost’. Het is geen doodse begraafplaats maar ook een ontmoetingsplek, waar ruimte is

voor emotie. En dat heb ik proberen te vangen met mijn gedicht, naast de vaak goedbedoelde uitspraken die je soms te horen krijgt als je iemand bent verloren, maar die je precies niet zou willen horen.

---

[woordenbrouwer]

De opening van het Geboorte- en Herdenkingsbos

In 2024 zou Almelo al een Geboorte- en Herdenkingsbos krijgen en schreef ik daar een gedicht voor, maar helaas: het weer was er niet naar. Het was te nat. En bomen planten met hun wortels in waterplassen is geen optie. Dat werkt niet.

Maar ik bewaarde het gedicht en een jaar later was er dan eindelijk wél een opening. Het was droog genoeg, het was gezellig druk, en het voelde bijzonder om bij zo'n moment aanwezig te zijn - bij het planten van bomen die hier jarenlang zullen staan en uitgroeien tot een volwaardig bos. En ik droeg natuurlijk mijn gedicht voor, eindelijk.

richting de zon

dit is onze natuur: op de balansrand tussen stad en land groeit de tijd van twijgjes naar stammen hier dragen de wortels naast het verleden takken vol toekomstdromen en nieuwe ideeën

in de basten kleeft het evenwicht tussen nieuw leven en afscheid nemen tussen schaduwkou en lichtstralen tussen diepe grond en rijke lucht

hier in onze natuur kun je het zien en voelen: hoe het leven met je mee zal groeien en alles zelfs verdriet op den duur gaat bloeien

- Michelle Brouwer

[woordenbrouwer]

Campagne Orange the World in Almelo

===

Op uitnodiging van de Soroptimist Club Almelo schreef ik een gedicht voor en over het thema van Orange the World en droeg dat op 28 november voor in het Tejo-huis ; een plek waar jongeren terecht kunnen met (mentale) problemen. Geweld tegen vrouwen en meisjes - van fysiek en mentaal huiselijk geweld tot seksuele intimidatie en digitale bedreiging - is er nog teveel in de wereld. Nog altijd heerst het idee dat mannen recht op een vrouw hebben, dat een vrouw haar mannelijke partner hoort te gehoorzamen, en dat de gevoelens, wensen of de eer van een man boven de keuzes en grenzen van de vrouw gaan. Seksistische denkbeelden, ongelijkheid - geweld.

Orange the World strijdt voor een wereld waarin mannen en vrouwen op één lijn leven; waarin ieder mens gelijkwaardig is en elkaar, ook elkaars grenzen, respecteert. Een wereld waarin emoties gevoeld mogen worden, en de juiste uiting vinden. ‘Nee’ mag nooit ‘(bijna) dood’ betekenen. En daarom schreef ik dit gedicht. Omdat het voor je ogen gebeurt, omdat het niet altijd direct zichtbaar is omdat het liefde lijkt, en om mannen de verantwoordelijkheid te geven dit te veranderen, om liefde liefde te laten zijn, en niet iets giftigs.

[woordenbrouwer]

Gedicht en interview in EenVandaag

Maandag 27 oktober 17.21 u, aan het koken. Mail van EenVandaag met een interview- én gedichtverzoek voor de volgende dag over zwevende kiezers, de zwevende Almeloër. 17.35 u: mail beantwoord. Verder koken. Eten. Drie kinderen naar bed brengen. Nog een keer terug naar boven voor de peuter. Nog een keer de baby voeden. 23.48 u: gedicht af en verstuurd. Volgende ochtend kinderen wegbrengen naar de oppas / peuterspeelzaal / school. In de bibliotheek aan het werk vanaf 9.00 uur. 09.47 u: verkorte versie van het gedicht verstuurd. 11.40 u: cameraploeg komt filmen. 17.30 u: item op tv. Interview en een ingekorte versie van de verkorte versie. Kortom: iedere vrije seconde benut, als een maniak gewerkt, spoedklus-skills weer eens bevestigd. Poëzie en politiek verweven, Almelo vertegenwoordigd, een gedicht op de nationale televisie gekregen. En mijn woorden over Almeloërs herhaald door presentatrice Roos Moggré. Helemaal in mijn nopjes!

In mijn nopjes, en toch denk ik achteraf: o, ik had dát moeten zeggen en ik ben dit vergeten. Want liever had ik naast het harde werken en de vrijwilligerskracht óók wat gezegd over de relatieve armoede, de laaggeletterdheid, over dat veel Almeloërs praktisch zijn ingesteld, en dat de eigen omgeving belangrijk is maar in de landelijke politiek niet heel concreet. Hier wordt graag gestemd op een lokaal gezicht (zoals Omtzigt), iemand die iets over de omgeving weet en hier kan betekenen. En ik had meer als 'we' willen spreken in plaats van als 'ze'.

Hoe dan ook: heel blij dat EenVandaag mij vond en dat ik op de landelijke televisie een gedicht mocht brengen.

De volledige versie in tekst:

vliegers

we hangen in de turbulente lucht draaien, wiegen, buigen we twijfelen niet - wij luisteren

vertel ons, leer ons, trek ons aan laat ons vieren en niet te ver afdrijven we zoeken niet - wij kijken

het gaat niet om de hoogte de grootte, de kleur of decoratie het gaat om de techniek

spinnen, slingeren, zigzaggen kantelen, dartelen, wapperen tollen, schommelen, tuimelen

het gaat om de beweging en om het geluid

wij zijn geen zwevende kiezers wij zijn vakkundige vliegers

in staat om te zwaaien

https://eenvandaag.avrotros.nl/artikelen/waarom-almelo-de-afgelopen-verkiezingen-steeds-een-andere-partij-koos-161772

[woordenbrouwer]

Heropening begane grond Bibliotheek Almelo

Ik werd gevraagd of ik voor de heropening van de verbouwde begane grond van de bibliotheek, een adaptatie kon maken uit een strofe uit het gedicht 'Zwerversliefde' van Adriaan Roland Holst. De middelste strofe, vier regels, een week de tijd. Ik dacht: dat kan ik. Dat bleek: lastiger dan gedacht. Het is lastig om iets te 'hertalen' dat ergens uit komt, uit een groter geheel, uit een volledig gedicht. Dus vatte ik niet alleen die strofe, maar het hele gedicht in mijn woorden. Met een iets andere boodschap en een minder strak ritme.

Het bronzen beeld van het hoofd van Adriaan Roland Holst, eigendom van de Bibliotheek, werd bij de heropening onthuld, omdat het beeld - dat eerder in de muur was bevestigd die nu verbouwd is - vanwege de nieuwe inname- en uitleenwand een nieuwe plek moest krijgen. En zo schreef ik een gedicht op basis van een gedicht van een zeer beroemde dichter. Een eer. Een flinke klus, maar ook een leuke.

Onvolmaakt tegenwoordige tijd

zullen wij zorgen dat we weerloos blijven want jemig, dat vechten in de naam van maakt van soepele huiden harnassen en overstemt iedere moederzang  tja, zullen wij dan op een lage geluidsgolf deinen geen diepe wonden met onze woorden maken samen de doorgedraaide tijd verdrijven en tussen wervelwinden lanterfanteren we zijn maar vluchtige stiltes in een bevlogen gesprek gaan in adem op zonder te weten wanneer we weer zullen vallen zullen we daarom onbevangen zijn en de waarde zoeken van alle elementen om ons heen en de hoogspanningsmasten vol tijdlijnen negeren op ons pad we leven in ieder geval met de zekerheid dat we fragmenten van momenten zijn en in al het tijdelijke heerlijk zullen verdwijnen

[woordenbrouwer]

Ode aan de Almeloërs

Eigenlijk is een stad maar een lege huls zonder inwoners. Een jas zonder drager. 'Het zijn de mensen die het karakter van de stad bepalen' is een statement en dichtregel van de oprichter van de Nationale Stadsdichtersdag, Gerard Beense. Aan de hand daarvan raakte ik geïnspireerd om een gedicht te schrijven over de mensen van Almelo, een ode aan de Almeloërs, aan de mensen die deze stad (in)vullen.

dwarsdraden

welkom in het weefgetouw van Almelo deze stad is onze basis - de sterke schering waarin wij de dwarse maar rekbare inslag zijn

hier wonen mensen die het verhaal vertellen van de stad die op vuur is gebouwd en het vuur is hier gebleven in sterke schouders en diep in onze vezels wij weten wat vallen en opstaan is

hier woont het lef om de draad op te blijven pakken we schrikken niet van rafelige randen omdat we weten hoe het leven in elkaar steekt dat je met moed soms juist moet afhaken en erop voortborduren optioneel is

je hoort zoveel stemmen door de straten we zijn rijk aan verhalen in alle talen we laten ons niet kennen: we kennen elkaar en aan elk hemd kunnen wij een mouw passen

mensen hier verrassen zichzelf en blijven verrast door wat er door de stad wordt voortgebracht en zullen altijd denken aan wat er nog te wachten staat want onze stad is flink op stoom dit is voortvarend Almelo, de stad die niet leeft zonder ons - de mensen die er wonen

[woordenbrouwer]

Workshop 'Zomerherinneringen'

Een tafel vol zomerherinneringen

dit is geen gedicht dit is woorden vinden voor wat onder de oppervlakte ligt dit is het vasthouden aan het missen dit is afhaken of pauzeren aan de waterkant en voelen dat je afdrijft dit is een zwaarte voelen en toch blijven dit is duiken en de diepte raken je lijf is een tijdveld elke dag is een geschiedenis en dit is geen gedicht dit is een groep vol woorden opgedoken tussen het wier van de bodem dit is koesterend bovenkomen

- Michelle Brouwer Stadsdichter van Almelo 2024-2026

— Gedicht naar aanleiding van het geven van een mini-workshop poëzie aan ouderen in het kader van de Zomerschool (COSBO). De zomerherinneringen ophalen zorgde voor veel emoties bij de deelnemers waarbij sommigen stopten maar wel aan tafel bleven, waarbij getroost en gepraat werd, waar uiteindelijk heel veel mooie teksten geschreven en gedeeld werden, veelal gepaard met de zin “Dit is geen gedicht, (maar)”. Ik ben geïnspireerd geraakt door de openheid en saamhorigheid van deze groep en maakte daar op mijn beurt dit gedicht van, om te tonen hoe veerkrachtig en dapper het is om je herinneringen in te duiken en daar van alles te vinden dat je al half was vergeten - en soms liever was blijven vergeten.

[woordenbrouwer]

Gedicht bij intentieovereenkomst regionaal warmtebedrijf Provincie Overijssel en Drenthe

Ik moest even hardop lachen toen ik 22 april een mail ontving van een communicatieadviseur van Provincie Overijssel, met de vraag of ik een gedicht wilde schrijven voor het ondertekenmoment van een intentieovereenkomst over een regionaal warmtebedrijf. Een mail vol termen rondom de energietransitie, vrij on-poëtisch zo op het eerste oog. Daar moet ik dan even van lachen, want: wát? Wat staat hier allemaal? Waar gaat dit over? Hoe kan ik hier poëzie van maken? Waarna ik juist met veel plezier het proces in duik van het zoeken naar de juiste taal voor dit gedicht.

Ik ben zo dol op dit soort opdrachten. Het puzzelen, het associëren, het zoeken naar de perfecte woorden op de perfecte plaats, tot het precies goed loopt en de boodschap klopt. Ik heb er met veel liefde aan gewerkt en kreeg veel positieve reacties toen ik het gedicht op 9 mei voordroeg in de oude gasfabriek Meppel. Wat een feest ❤️

[woordenbrouwer]

Cadeau aan Verloskundigenpraktijk Almelo

Drie kleine Almeloërs zette ik op de wereld in de afgelopen zeven jaar, waarbij ik in de zwangerschappen met veel liefde, compassie en vakkundigheid werd begeleid door Verloskundigenpraktijk Almelo. Als afscheid na de derde en laatste bevalling dit jaar gaf ik - hoe kan het ook anders - drie gedichten cadeau. Over zwanger zijn, over de verloskundige en over bevallen.

De posters hangen nu in de praktijk.

[woordenbrouwer]

Gedicht voor de koning

Of de Burgemeester van Almelo een gedicht van de Stadsdichter mee mocht sturen naar de koning? Tuurlijk! Daar ging ik mee aan de slag. En ik maakte er meteen een uitnodiging van, want waarom ook niet?

De troon in kwestie is de leeuwentroon van Almelose kunstenaar Randy van Lingen. Het zou cool zijn als de koning inderdaad even een keer in de troon komt zitten.

De hèhè in de slotzin is een referentie aan het (geweldige) Boekenweek-essay van Paulien Cornelisse en het feit dat ze de koning de vraag heeft gesteld of hij wel eens hèhè zegt. Zijn antwoord was heel diplomatiek dat hij zou willen dat we in een tijd leefden dat daar meer ruimte voor zou zijn. Bij dezen de uitnodiging om het vaker te doen.

[woordenbrouwer]

Muurgedichten-poëzieroute ANWB

De ANWB Kampioen maakte in samenwerking met Stichting Muurgedichten Almelo een route van de vijftien muurgedichten die onze stad rijk is, en Citymarketing/ heerlijkalmelo vroeg mij als Stadsdichter op die publicatie te reageren.

Ik schreef dus een 'muurgedichtengedicht'; een ode aan de muren van deze stad (en daarmee natuurlijk aan de stichting die dat mogelijk maakt).

De route vind je in de Kampioen (winter 2025) of op: https://www.anwb.nl/wandelen/routes/poezieroute-almelo

[woordenbrouwer]

Poëzieweek 2025: 'Lijfelijkheid'

Alle reden voor feest, want het is Poëzieweek! Het thema dit jaar? 'Lijfelijkheid'. Voor Almelo, over Almelo, schreef ik dit gedicht, over je zo thuis voelen in een stad dat je de stad niet meer uit wil.

^ Dit is hoe de gedichten op de Instagram van StadsdichterAlmelo verschijnen. Daar kun je mij en alles rond het Stadsdichterschap dus ook volgen.

[woordenbrouwer]

Nieuwjaarsgedicht

Omdat ik vind dat je zelf verzint wanneer een nieuw jaar begint, publiceer ik alsnog een Nieuwjaarsgedicht voor Almelo. Op naar een jaar vol nog meer nieuwe Almelose avonturen. En in ander nieuws: ik draag ook een nieuw leven dit nieuwe jaar in: de derde Almeloër die ik op de wereld mag zetten. Hierdoor zal ik waarschijnlijk even afwezig zijn rond de maand maart. Zodra de tijd het toelaat zal ik gewoon weer schrijven en op plekken verschijnen.

Opnieuw

het is opnieuw begonnen we tellen niet meer af we leven weer met de dag we raken alweer op stoom

we hebben een jaar rondgebreid met nieuwe namen en gezichten het stadion hernoemd een verse burgemeester een nieuwe huisstijl voor de gemeente

(en ja, een dichter voor de stad, ook dat)

we namen tegelijkertijd afscheid van de tijdelijke burgemeester  van kunstgras in het stadion van geliefden die we bewaren in de tijd achter ons maar ook veilig in onze gedachten

we schudden de kussens op kijken vooruit naar nieuwe mensen nieuwe woorden, nieuwe plannen nieuwe kansen - schone lakens klaar voor een vers jaar

het afgelopen jaar is afgekant maar we kiezen zelf wanneer het volgende begint wanneer we zeggen: daar gaan we dan scherpe blik op de horizon met het licht dat in ons brandt

- Michelle Brouwer  Stadsdichter van Almelo 2024-2026

[woordenbrouwer]

De dag van de Vrijwilliger

Ter ere van de Nationale Vrijwilligersdag zette de stichting van de Bibliotheek en Hof 88 in Almelo de vrijwilligers van de organisatie (dat zijn er meer dan 50!) in het zonnetje. Onderdeel daarvan was een gedicht van mij - een hele eer, en een heel leuke opdracht.

hier sta je nu

in de wondere wereld van verhalen (op een podium of in boeken uit monden of op doeken) deel jij een flinter van jouw leven geef je een deel van je tijd

of je hier nu staat, loopt, zingt leest, maakt of verzint of je nu geld of jassen aanneemt rondrijdt, meekijkt of de weg wijst jij bent er, omdat je er wil zijn en zonder dat je het doorhebt, misschien houd jij een waardevolle wereld overeind

[woordenbrouwer]

Aanjager Cultuur & Erfgoed Almelo

De afdeling Cultuur & Erfgoed van Gemeente Almelo organiseerde een diner als kickoff voor een traject om samen met culturele partners van de stad een visie te gaan vormen. Aan mij de opdracht om een gedicht te maken dat de deelnemers aan de avond prikkelt. Het kon wat langer dit keer, dat was ook wel eens interessant.

de stem van de stad

hoe klinkt de stem onder onze stenen wat hoor je als je luistert naar de opengehaalde wegen klinkt ze in elk stuk stad anders en is haar stem ook ergens verdwenen?

op welke plekken is de stad trots en reikt haar stem ver als hoe je op de markt verkoopt waar fluistert ze of beeft haar stem zelfs welke geheimen heeft ze nog voor ons? hoe klinkt de stem uit onze stenen wat hoor je als je luistert naar de gebouwen die zijn verdwenen vertelt ze helder en langzaam over haar doden praat ze haastig en snel waar haar passie ligt kan het zijn dat ze zingt lalt ze als boven de stenen iedereen drinkt?

er zit vuur onder de stenen van de stad en in de handen en harten erboven een energie om te doen en te gaan  we weten dat als je ergens licht op schijnt je ook schaduw laat ontstaan daar kunnen we mee leven we zijn thuis op zwartgeblakerde grondlagen de stad met zo veel ruwe en ook zo veel afgewerkte kanten hier leven zo veel verschillende krachten hier liggen zo veel kansen

wat willen we boven de stenen  doen voor onze stad, onze schat hoe gaan we haar verzorgen hoe gaan we haar aan de wereld tonen

kom, we laten ze de vlammen zien waarschuwen: wees niet bang voor de energie kijk naar ons samen gemaakte vuur een ondanks-alles-vreugdefeest

want het is Almelo, en je hebt geen idee wat je mist als je er nooit bent geweest