Troost.
Vandaag een blog. Punt. Normaalgezien start ik mijn blogs met die drie woorden (of toch iets in die aard...), gevolgd door een uitleg over de titel. Nochtans is't nu genoeg om reeds na die drie korte termen reeds een punt te plaatsen, aangezien ik normaalgezien op zondag mijn wekelijkse "blogverlof" neem en het dus vreemd is dat er nu toch iets verschijnt in mijn naam. Dit puur omdat'k zoveel voel vanavond dat'k het echt van me af moet schrijven, wat ervoor zorgt dat't waarschijnlijk weer zo'n typische Leene-is-een-emotioneel-kind (ofte: "een bleit")-blog zal worden, die allesbehalve grappig, noch interessant zal zijn om te lezen. Niet dat'k op de andere weekdagen eerder schrijf om te entertainen hoor, niks is minder waar, ook dán verschijnen mijn blogs louter omdat er iets van m'n hart moet. Toch gaat't dan eerder over onderwerpen waarover ik WIL schrijven, omdat'k bepaalde fenomenen opmerk en weet dat't voor andere (wannabe) mama's (in spé) herkenbaar of leuk-om-lezen zou zijn. Da's dus vandaag heel anders. Vandaag schrijf'k niet omdat'k dan wil. 't Is puur "van moetes"... Dat het Nieuw Oevels Gezin morgen een grote stap zet in hun gezinsleven, weten jullie reeds. Het vaderschapsverlof van Manlief zit er namelijk op, waardoor hij morgen reeds om 6 uur 's ochtends weer verwacht wordt op zijn werk, klaar om de draad terug op te pakken, daar waar Manlief die draad op 30 december met alle plezier liet liggen. Toch, die draad mag daar dan nog steeds netjes liggen wachten, Manlief zal'm heel anders weer oppakken dan voordien, aangezien zijn handen momenteel veel belangrijkere taken verricht hebben dan wat er ooit op zo'n werk kan te doen zijn. En ik word er toch emotioneel van (had er iemand iets anders verwacht van mij dan?) en merk dat ook Manlief niet onverschillig blijft bij't feit dat hij morgen terug 'in gang moet schieten' alsof er niets veranderd is. Nochtans is alles anders. Werken zal nu méér-dan-ooit een bezigheid zijn omdat't moet, omdat't centen opbrengt. Niet dat wij onze job niet graag uitvoeren, integendeel, maar ook al zouden we enkele uren per dag in'n chocoladebad mogen gaan liggen om ons brood te verdienen (mijn droomjob dus...), het valt vanaf nu enkel nog te herleiden tot 'acht-uren-niet-bij-Fedde-zijn' en da's genoeg om te huilen, toch? Huilen. 't Is een fenomeen dat bij ieder mens gekend is en er is overal maar één remedie voor. Of die remedie nu gegeven/verkregen wordt door iets of iemand, het maakt geen verschil, maar allemaal zoeken we troost, al zullen we't niet allemaal even snel toegeven. Zo moest ik net heel erg aan La Mama denken, terwijl'k Fedde probeerde te troosten nadat hij er nog eens in geslaagd was om 'kaka' te doen (en dat lukt nog niet goed, waardoor de arme schat echt pijn heeft en dikke tranen huilt...) door haar zelfverzonnen melodietje te neurieën (waarmee ze Fedde altijd toezingt). Zowel Fedde als ikzelf werden getroost en 'k besefte meteen dat ik La Mama ook echt nog zo hard nodig heb, waardoor m'n tranen begonnen te lopen. Troosten kan je nooit genoeg doen en ik kan er dus met mijn verstand niet bij dat er ooit de opvatting (en vaak nu zelfs nog...) bestond dat je zo'n kleine baby's reeds zou verwennen als je hen niet laat doorhuilen. 'k Hemelde Mevrouw de Regioverantwoordelijke van Kind en Gezin vorige week dan ook helemaal op toen zij ook luidop verkondigde dat troosten NIET gelijk staat aan verwennen en ook zij en ik kwamen toen tot de conclusie dat je zelf ook niet graag hebt dat iemand je voorbij loopt als je huilt, hoewel wij echter reeds wél op'n leeftijd zijn om er eventueel van te durven profiteren. Ik heb nooit troost moeten missen thuis en ook Fedde zal dat niet moeten ervaren en het lijkt me alsof hij dat warme idee reeds voelt als hij me aankijkt terwijl'k zijn oma-lied neurie. En zo troosten wij elkaar. Fedde krijgt hemelse (ja, we blijven hier bescheiden hoor...) gezangen en ik krijg een prachtige blik. "Ik ben zo bang voor morgen..." bracht'k nog in tranen uit aan Manlief. En alvorens hij me echt troostte, wist hij me eerst weer aan't lachen te brengen. "Kijk, Fedde, mama weent...die heeft ook kaka gedaan sé!" Liefs, Leene, getroost door haar kroost.