seen from Russia
seen from United States
seen from Brazil
seen from United States
seen from Argentina
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Germany
seen from Türkiye
seen from Türkiye
seen from China
seen from Australia
seen from Türkiye
seen from China
seen from Germany
seen from Saudi Arabia
seen from Türkiye
seen from Saudi Arabia
samen alleen zijn
Wat als rouwen om iemand die nog rondloopt, zinloos voelt?
Wat als, een laatste gesprek jou wordt ontnomen? Omdat het teveel energie zou kosten?
Wat als het leven zo intens fragiel is dat je eigenlijk niet op verkeerde voet wil staan met en bij iemand? Omdat het zomaar kan zijn dat het licht uitschakelt?
Doffe duisternis. Niets.
Wat als ik je
Nog één keer
In een bubbel
Samen alleen zijn
Als vaarwel
-zachtgefluister
De mensen zijn afgesloten Een gezin staat daar alleen, verborgen Het onkruid groeit (bijna) uit de betonnen muren Ieder 2 vierkante meter om zijn geheimen te bewaren
Ik hoor geruis, radiostilte.
Enkel elk uur eenmalig het luide geklater van een trein op de decennia oude treinsporen
Eenmalig de rust verstoord die nooit rust was
Ik ruik benzine, muffe oude kamers waar het stof nooit gaat liggen muffe oude kamers waar ik mezelf nooit meer ga terugvinden
Het is koud hier De energiecrisis maakte dit huis enkel maar verroester, enkel maar kouder Enkel maar meer alleen
’s Nachts vriest het Ijspegels verzamelen zich in de slaapkamers zoals ze dat tussen de leden van het gezin doen
Ik kan hier geen sterren zien, geen maanlicht.
Enkel maar meer alleen.
Fight, flight, freeze Ik heb het gevoel dat ik mezelf verlies Er is al dagen geen release
Elke dag alles wegstoppen, opkroppen de emoties er steeds uitkloppen
tot bloedens toe lijf altijd paraat, altijd klaar voor de volgende gewelddaad
het is leven als een soldaat, in een land waar oorlog niet bestaat
Oh, dit hoopje ongeluk? ‘t is eigenlijk een erfstuk
‘t is van iedereen al eens geweest van u, van mij, van ieders moeder ‘t zit in ieder ei
het wordt nogal gevreesd maar stiekem is ‘t gewoon een knuffelbeest
geef het wat compassie wat liefde, wat nabij
en binnenkort heb je terug een blij ei
En als ik dan mij aanpas, mezelf steeds aankleed in een sociaal aanvaardbare jas
Hoor ik er dan bij? Maak ik jullie dan eindelijk blij?
Als ik mezelf steeds een beetje meer witwas of als ik jullie wat imiteer dan doet het misschien geen zeer
Het is geen oplichterij, echt waar, ik maakte mezelf gewoon hanteerbaar
Het is alsof er rond mij heen een zwarte mist hangt Een gevoel waar niemand naar verlangt Dikke pluizige ondoordringbare mist Het gevoel wilt niet meer in de kist (ik wil ze het liefst in een doodskist)
In contact met anderen Lijk ik het niet te kunnen veranderen Het voelt als een uithangsbord: ‘Slecht humeur nodig? Allen hierheen!’ Steeds weer extra verdriet te leen
Ben ik dan slecht? Ik ben altijd steeds weer te gehecht En heb ik dan wel recht? Om te zijn en te bestaan Als mijn emoties zo volledig openstaan Het is besmettelijk Vooral ook onverzettelijk
Een emotionele exhibitionist Ik brak bijna een record Met hoe afschrikwekkend ik voor anderen word
Mijn hoofd schreeuwt het uit ‘Ik haat mezelf! Ik haat mezelf!’ Het is als een schrille alarmfluit
‘Kijk hoe fout je wel niet bent’ Het is je toch niet onbekend? Jij was altijd al vernietigend
Het gaat goed
Het gaat goed
Nog maar een paar weken geleden
Zei ik dat uit principe
Zodat ik niemand zou belasten met mijn soms zware hoofd
Maar nu
Gaat het echt goed
Ik ben aan het helen, ontdekken en spelen
Ben vooral met mezelf, maar eigenlijk is dat oké
Ik vind rust, ruimte en acceptatie
En de storm in m'n hoofd
Heeft plaats gemaakt voor een zachte zon
Die heerlijk op m'n gezicht schijnt
En de dagen kleur geeft
-zachtgefluister
