Ik kan wel groeien...
Ik had alleen te lang in de schaduw gestaan en was de warmte van de zon vergeten
Nu is er eindelijk zon en begin ik weer langzaam te groeien, beetje bij beetje maar ik kom er wel
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Germany
seen from Belarus
seen from China

seen from United States

seen from Germany
seen from Kazakhstan

seen from United States
seen from Canada

seen from Germany
seen from India
seen from United States

seen from Germany
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Russia
seen from United States
seen from United States
Ik kan wel groeien...
Ik had alleen te lang in de schaduw gestaan en was de warmte van de zon vergeten
Nu is er eindelijk zon en begin ik weer langzaam te groeien, beetje bij beetje maar ik kom er wel
Terwijl ik denk aan jou
ligt de poes onvermoeid
languit op de bank uitgevloeid,
met zijn hoofd in de deken.
Ik streel mijmerend zijn warme vacht
en luister zacht
naar zijn kloppend hart:
Het ultieme teken van leven.
De poes heeft het allemaal niet meegekregen.
Onwetend van jouw lijf en leden
en ons vreselijke gemis.
Jij bent voor de poes een vreemde.
Ik ben bang en bangst om te verliezen wat ik had - wat eigenlijk al verloren is.
Ik mis. Ik mis. Ik mis.
Schaamte
Ik wil ineenduiken, handen voor mijn hoofd houden nooit meer gezien worden, nooit meer spreken - zelfs geen fluister, zelfs geen zucht –
Ik wil verdwijnen in de zwartste donkerte in de leegste stilte
Elk woord en elke daad wissen uit het hoofd van de mensen mezelf verwijderen zonder dat ik mezelf de dood toewens
Ik wil puur zwart niks meer zien en niet gezien worden niet horen en niet gehoord worden
(is het dan eindelijk veilig?)
Overprikkeling
Overprikkeling is als een storm die in je hoofd woedt. Geluiden komen te hard binnen, als een tsunami van decibellen die je overspoelt en je doet verdrinken in een zee van ruis. Licht is teveel, als een zon die te fel schijnt en je verblindt, waardoor je je ogen moet sluiten en je jezelf moet terugtrekken in de schaduw.
Gesprekken volg je niet meer, als een radiosignaal dat verstoord wordt door interferentie, waardoor de woorden in je hoofd verdwijnen en je verloren loopt in een doolhof van gedachten. Hersenmist, als een dikke nevel die je hersenen bedekt en je verward maakt, waardoor je niet meer weet waar je bent en wat er om je heen gebeurt.
Overprikkeling kan je heel ziek maken, als een virus dat zich in je lichaam nestelt en je helemaal overneemt. Het kan je alleen laten voelen, als een verlaten eiland waar niemand je kan bereiken en je vastzit in je eigen gedachten. Maar vooral kan overprikkeling je onbegrepen laten voelen, als een vreemdeling in een wereld die te snel, te luid en te fel voor je is. Het is als een schreeuw om hulp die niet gehoord wordt, als een stil verdriet dat verborgen blijft.
© Liefs Jojo
Alleen in de stilte
Samen in de eenzaamheid
Middenin de drukke stad
Kan de rust gevonden worden
En de bewondering opbloeien
Als een vergeet-mij-nietje
Bij de eerste stralen van de zon
In de lente
Misschien ben ik wel
Een ander
Met jou
In m’n hoofd
Misschien zit ik er naast
Terwijl jij goed zit
Aan de rand van wat we konden beseffen
Ik mis je nu al
Misschien zien we elkaar nooit
Meer weet ik niet
Ik volg m’n gedachte
Terug naar jou
En zeg je gedag
En ik zou t zo ontzettend leuk vinden om heel even niet naar mijn eigen ademhaling te hoeven luisteren.