Kiana Khansmith
untitled
tannertan36
Not today Justin
𓃗
No title available
EXPECTATIONS
Fai_Ryy
taylor price
Xuebing Du
No title available
Andulka
izzy's playlists!
Love Begins
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Noah Kahan
Cosimo Galluzzi
Cosmic Funnies
Keni
No title available
seen from Saudi Arabia
seen from India
seen from United States
seen from United States
seen from Hong Kong SAR China
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Brunei
seen from Thailand
seen from Australia
seen from United States
seen from France
seen from Germany
seen from Germany
seen from India
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Germany
@zachtgefluister
samen alleen zijn
Wat als rouwen om iemand die nog rondloopt, zinloos voelt?
Wat als, een laatste gesprek jou wordt ontnomen? Omdat het teveel energie zou kosten?
Wat als het leven zo intens fragiel is dat je eigenlijk niet op verkeerde voet wil staan met en bij iemand? Omdat het zomaar kan zijn dat het licht uitschakelt?
Doffe duisternis. Niets.
Wat als ik je
Nog één keer
In een bubbel
Samen alleen zijn
Als vaarwel
-zachtgefluister
Stugge wang
Ik durf niet te schrijven over je
Bang dat
Het licht dat ik in jou zie
Steeds minder fel gaat branden
Als
Ze weten
Hoe
Diepe dalen
Maar toch houd ik van je
Dit was jij niet, dit ben jij niet
Elke dag wakker worden met
Jou in gedachten
En fuck ik wil dat het goed met je gaat
Je warme, stugge wang tegen de mijne voelen
Hoe dat zo goed pastte
Het universum in schreeuwen
Dat ik van je hou
-zachtgefluister
Eunoia
Aristoteles beschreef de basis
Waarbij liefde de kern omvatte
Een basis die begon met ik en jij
Tot we samen konden komen tot een wij
De wij vormde een boom
Ontstaan uit twee werelden
Waarvan de wortels zich verstrengelden
Tot een onlosmakelijk verbonden stroom
Waar liefde mocht groeien
Herstellen
En bestaan
Maar ook kon botsen,
Kwetsen
En mis kon gaan
En ondanks alles blijft de liefde bestaan
Misschien is de liefde wel een magneet
Godshuis
Altijd in een Godshuis moet ik aan je denken
We grapten altijd over de huur betalen
Omdat wij bewoners van elkaars gedachten waren
Of, zijn
Iedere seconde van de dag
Zonder drang om te vertrekken
Zonder noodzaak om te vertrekken
Nu vijf maanden later
En je bent nog niet vertrokken
Ik zie je
Fantaseer over
Hoe mijn duim
Net boven jouw wenkbrauw
Zacht
Ik voel je lippen
Weg gummen kan ik niet
Want in een Godshuis moet ik aan je denken
-zachtgefluister
Het gaat goed
Het gaat goed
Nog maar een paar weken geleden
Zei ik dat uit principe
Zodat ik niemand zou belasten met mijn soms zware hoofd
Maar nu
Gaat het echt goed
Ik ben aan het helen, ontdekken en spelen
Ben vooral met mezelf, maar eigenlijk is dat oké
Ik vind rust, ruimte en acceptatie
En de storm in m'n hoofd
Heeft plaats gemaakt voor een zachte zon
Die heerlijk op m'n gezicht schijnt
En de dagen kleur geeft
-zachtgefluister
Bergen kind
Ik ontwaak in de bergen
Maar de eilanden roepen mij
Omringd zijn met de zee
Kalmeert grappig genoeg de storm
Die ik zelf creër in mijn hoofd
Het geruis van haar golven brengt me tot rust
Ooit kom ik terug naar de bergen
Maar voor nu roepen de eilanden mij
- zachtgefluister
Huil
De meeste dagen gaat het zo zo
Vaak genoeg vind ik de zon
Maar soms ook regen
En hoe zeer ik weet dat regen nodig is
Voor al het gras, de bomen en bloemen
En hoe zeer ik graag in de regen sta en alle druppels op m'n wangen laat vallen
Overvalt het me
Net zoals jij met windvlagen komt en vertrekt
Al jaren wacht ik op iemand, probeer ik iets liefs te zeggen en dan toch wandelen ze met dezelfde vaart verder
Maar met jou dacht ik,
Misschien vind jij me wel genoeg
Misschien zie jij me wel
Alleen praten we nu al lang niet en voelt het leeg
Gisteren wilde ik niet eens meer nadenken over
Hoe het is om naast je te zitten, je adem te voelen
Omdat ik weet dat je een tekening bent
Die langzaam zichzelf laat verdwijnen met een gum
Maar het papier zal altijd de lijnen kennen, de deukjes, het stof van hetgeen dat verdwijnt
En dan laat je me weer alleen
Zoals iedereen voor jou dat deed
Zie je me wel?
- zachtgefluister
Moe
De laatste dagen ben ik een wrak. Uitgeput door twee weken al niet goed slapen. Mezelf aan het moe maken, maar zonder effect. Slapen lukt niet, mijn hoofd is onrustig en overdag voel ik me alsof ik aan het zweven ben met hoofdpijn.
De vermoeidheid is mijn meester. Hij trekt me steeds terug in een schulp, roept dat ik moet rusten. Maar ook dat kan niet.
Het leven is steeds maar door en door. Het nemen van rust zie ik inmiddels als onmogelijk, omdat er altijd iets op de loer ligt. Iets dat gedaan moet worden, iemand die mij nodig heeft, een carrière, de oneindige zoektocht naar liefde en begeerlijk zijn. Er mooi uit moeten zien want je weet maar nooit.
En ik ben moe. Van alles. Van niets. Van zoveel moeten. En van zoveel ook willen.
- zachtgefluister
Als ik nu naar buiten kijk zie ik een boom. Haar lichtgroene bladeren reflecteren het zachte zonlicht van de avond die er aan zit te komen. Haar stam is precies zoals deze hoort te zijn, niemand zal zeggen dat ze te dun of te dik is of waarom haar stam bobbels, uitstekende takjes, groeiend mos en schrale plekjes heeft.
Ze staat, ze is en ze blijft.
En dan is alles opeens goed. Ik kijk naar haar en vanachter het raam voel ik haar bescherming; ze is een constante herinnering dat mijn lichaam net zo leeft als het hare. Een rust valt over me heen en in herinner me dat we allemaal van de natuur zijn, als we dat maar willen inzien.
Tegelijkertijd ligt op mijn bureau het cadeau voor jou. Ik ben er nog mee bezig, maar het voelt goed. Ik ben trots op wat ik heb gemaakt, ik ben trots op wat ik allemaal kan maken. Ik ben trots op wat ik allemaal kan. Dat bevloog me vanochtend. Pure blijdschap. Ik was volledig in mijn element, bezig aan jouw cadeau, en ik hoorde mezelf denken. Mijn gedachten waren een stroom aan rust, geluk, vertrouwen en zeggenschap. Dit is hoe ik het wil en niet anders.
Als ik iets maak voel ik me sterk, alsof ik dan eindelijk de regie heb over wat ik voel, wat ik wil en wat ik zeggen moet. Dat ik kan uitspreken en laten zien wat op mijn hart ligt.
Maar misschien voelt het daarom ook zo onstuimig als ik niets van je hoor. Als de dagen voorbij gaan en ik weet dat je op de rand staat van vliegen of blijven. Keuzes maken die jouw leven gaan veranderen. Ik maak jou niet en jij maakt mij niet. We maken onszelf en kiezen niet wie van ons gaat houden.
Dan kijk ik weer naar de boom. Ze staat, ze is en ze blijft. Ze maakt zichzelf.
En dat is genoeg.
- zachtgefluister
We dobberen nog
Deze maand ben je jarig en de ideeën van wat ik je kan geven spoken door mijn hoofd. Ik wil je iets geven dat ik zelf heb gemaakt, omdat ik weet dat je dat meer gaat waarderen dan iets uit de winkel. Daarbij heb ik je al eerder cadeaus gegeven die door mijn eigen handen waren gefabriceerd. Ik gaf je al vaker stukjes van mezelf, met de hoop dat je mijn liefde zou voelen.
Want ergens bevind jij je nu in een soort comfortabele positie in mijn hoofd. Het is alsof we in de zee zijn en de golven ons twee meebrengen, maar ik je niet kan aanraken. Je bent te ver weggedreven en de ruimte tussen ons is te groot om te overbruggen.
Daarom kijk ik van een afstand en zie hoe het zachte water je omhelst, hoe iets kleins jou volledig fascineert. Het is een takje of een vis die langs zwemt. Wellicht een stuk zeewier. Met liefde bekijk je het, neem je ieder detail in je op en laat je het dan los. Op dat het vrijheid verdient, ik stel me voor dat je zoiets zou zeggen.
En ergens ben ik heel content met waar ik sta. Ik kan jou bewonderen, hoewel van een afstand. Maar ik zie je nog. Jij ziet mij nog en we dobberen.
We dobberen nog.
En misschien is dat genoeg.
Voor nu, dan
- zachtgefluister
In de stilte ga ik horen
's Avonds wordt het heel stil
Mijn hartslag wordt hoorbaar
En het voelt alsof ik voor het eerst mijn ademhaling weer voel
Vandaag
De hele dag gaat als een automaat
Maar 's avonds val ik uit elkaar
Al mijn onderdelen rinkelen dan op de grond
In hun val
Onmogelijk in elkaar te zetten
's Avonds val ik
In de stilte
Om al mijn onderdelen de volgende ochtend op te pakken
En de automaat weer te laten werken
- zachtgefluister
Alles gaat over jou
Je bent moeilijk te bereiken
Al zo lang
Ieder bericht dat ik je stuur
Lijkt met de postduif te zijn verdwaald
En als ik wacht op je antwoord
Zijn de dagen te lang
Ik ben moe
En toch hoop ik steeds
Dat je voor m'n deur staat als de bel gaat
Me dan omhelst en kust
En zegt
Het is jij, jij bent het altijd al geweest
- zachtgefluister
Loslaten-eindelijk-weg
Ik verscheurde de foto
Het enige stukje draad dat ons nog verbond
Volgens mij.
In kleine stukjes gescheurd
Zie ik jouw gezicht en de mijne
De uitputting was in mijn ogen al te lezen
Maar ergens fonkelden er lichtpuntjes van hoop
Nu lig je onderaan in de prullenbak
Met bovenop je gezicht brieven die ik je ooit schreef
Oud zeer
Maar ik verscheurde de foto
En nu is het enige dat van ons bestond
Ook niet meer
Ik-denk-aan-je
Ik stel me voor dat we verbonden zijn met een draad
Onzichtbaar en alleen te voelen
Op de momenten dat je steeds verder weg van me raakt
En ik mezelf vertel dat ik deze keer niet degene moet zijn die het gesprek opent
Maar toch weet je me dan weer dichterbij je te trekken
Dan stuur ik een klein bericht
Een 'ik-denk-aan-je'
Waardoor het balletje vanzelf weer begint te rollen
En het hoeft niet eens
Dat is het gekke, want
We komen altijd wel terug
Samen
Maar stiekem hoop ik dat jij binnenkort een 'ik-denk-aan-je' stuurt
Naar mij
Uit jezelf
- zachtgefluister
Licht
Je ging door het vuur
Voor hen
Hoewel het licht in jou
Met alleen al jouw aanwezigheid
Veel meer ruimtes liet verwarmen
Dan de kilte in hun ogen
Zij die jouw licht niet willen zien
Zien in jou een spiegel die haarscherp weergeeft
Wat zij allemaal niet zijn en nooit zullen zijn
Ik smeek je om jouw licht aan te houden
Vooral in de donkerste gangen
Op de engste paden en
Zelfs met je voeten in het vuur
- zacht gefluister
Avond rituelen
De laatste dagen ben ik niet meer zo stormvast
De vermoeidheid kruipt over me heen en
Nestelt zich rustig tussen de chaos die plaatsvindt in mijn hoofd
Zodat het uitvoeren van de kleinste taken soms voelt als
De grootste berg die ik ooit heb moeten beklimmen
Maar als ik dan 's avonds eindelijk mag toegeven aan het moe zijn
Wens ik dat ik je naast me mag hebben liggen
Dat ik mijn hoofd mag rusten op jouw borstkas
En dat jouw rustige ademhalingen me terug brengen naar
Wie ik altijd al heb moeten zijn
- zacht gefluister
Lippen lezen
Het stormt
We kijken elkaar aan
Vier ogen met een verlangen dat niet naar buiten durft te kruipen
Onze lippen spreken woorden die we beiden niet kunnen verstaan
Ik stel me voor dat
Het zinnen zijn die zeggen wat we eigenlijk bedoelen
Maar nooit hardop uitspreken
Gelukkig waait het hard genoeg en
Neemt de wind onze woorden mee
Want iedere cel in mij wil je dicht bij me hebben
Maar het lezen van jouw lippen is me nog niet gelukt
- zacht gefluister