De jager van Ramskapelle Voor enige tijd leefde er te Ramskapelle een jager, Jan Tison genaamd, die nooit het wild miste waarop hij schoot en die aldus als jager een grote faam genoot.

seen from Canada

seen from Canada
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from China
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Uzbekistan

seen from United States
seen from Australia
seen from United States
seen from China

seen from Italy
seen from United States

seen from Denmark
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
De jager van Ramskapelle Voor enige tijd leefde er te Ramskapelle een jager, Jan Tison genaamd, die nooit het wild miste waarop hij schoot en die aldus als jager een grote faam genoot.
Het spijt mij voor de nare dingen die je hebt meegemaakt, De woede die door je heen raast, De pijn die je ongetwijfeld zou voelen. Ik begrijp wat je hebt gedaan, Dingen waar je van dacht dat die goed waren En dat probeerde je ook, je probeerde het tig aantal keren Jij breekt mij met je geschreeuw, De angst die je mensen aanjaagt, De agressie die je toont.
“Encore une fois!”“Mayonaise!”
Als trouwe fan krijg je soms bijzondere dingen toegespeeld, zoals geluidsopnamen van afgelopen zaterdag. Normaal alleen voor bandleden bedoeld.
Will neemt af en toe optredens op, zodat de band eens terug kan luisteren hoe ze het op zo’n avond ervan af hebben gebracht. Ik stond afgelopen zaterdag in de buurt van zijn opnameapparatuur en was een beetje bang het ding ook allerlei gesprekken (onder andere die van mij) zou meepikken. Volgens hem zou dat meevallen: je zou alleen wat geschreeuw horen.
Ik heb nu 1 uur en 23 minuten beluisterd en hij had gelijk. Ik hoor mezelf gelukkig niet terug, maar wel inderdaad uitroepen van enthousiast (en ook een beetje dronken?) publiek. Zie de voorbeelden hierboven.
Er waren veel verrassingen afgelopen zaterdag:
Dat er ineens een optreden was, dat sowieso was heel onverwacht.
Er waren maar liefst twee nieuwe bandleden. Ik had alleen nieuwe drummer Jur verwacht, maar daar was ineens ook trompettist Daan. “Komen aanwaaien”, in de woorden van Gunter. Daan heeft een leuke vrolijke uitstraling, de blazerssectie wordt er ineens heel beweeglijk van. Jur oogt goed geconcentreerd en zijn drums klonken pittiger dan die van zijn voorganger. Christine Keeler was bijvoorbeeld een tandje sneller dan de vorige keer dat ik het hoorde, ik hou daar wel van.
Marcel was er dan weer niet, die was ziek.
Gunter deed achtergrondzang, samen met Doris. Rosa kwam pas namelijk na een uurtje, die moest nog wat voor haar studie doen.
Het belangrijkste stukje van de opname moet ik nog afluisteren. Na de toegift begon het optreden weer gewoon opnieuw omdat de kroegbaas daarom vroeg (“Ik had een evenement aangevraagd tot twee uur, dus het zou fijn zijn als jullie nog een paar nummertjes konden doen.”). Het werd voor mij wat laat, ik wilde zondag een beetje fris zijn voor mijn eigen ukulelekerstoptreden (ahum). Dankzij Will kan ik dat gemiste laatste half uur van zaterdagavond nog even inhalen. Bedankt!
Altijd leuk als twee mensen een gesprek aangaan als je 5 meter uit elkaar staan :S geschreeuw fb