Liefde is een keus
Zo. Hallo nieuw jaar. Wat een bewogen jaar was dat. Voor mij emotioneel gezien absoluut het meest heftige jaar (tot nu toe), ondanks dat ik echt wel meer vreselijke dingen in mijn (nog niet zo heel extreem lang durende) leven heb meegemaakt. Ik heb veel over de liefde geleerd afgelopen jaar. Het was niet mijn keus deze lessen nu voorgeschoteld te krijgen, maar met noemenswaardige gebeurtenissen, krijg je die automatisch toch wel.
Ik ontkwam er niet aan deze keer. Het leven hield me een spiegel voor die ik niet onder ogen wilde komen. Ik werd bruut van mijn idealistische, optimistische stoel afgeduwd. Ik werd geforceerd om de situatie met andere ogen te bekijken. De relatie waarvan ik dacht dat deze stond als een huis, en er wel 'iets héél raars' moest gebeuren, mocht het verbroken worden, werd 'zomaar opeens' afgekapt. Mensen die wel eens aan mij vroegen hoe lang dat we al samen waren, zei ik wel eens voor de grap: “In september vijf jaar... Als we het halen tenminste, haha!”. Ik meende hier niet veel van. Ondanks dat ik ook wel het besef had dat er 'altijd iets kan gebeuren', en je 'nooit weet hoe dingen lopen', was ik er letterlijk van overtuigd dat, zolang ik de relatie niet tot een einde zou leiden, we nog samen zouden zijn tot het vijfde jaar toe, en zelfs langer.
We hadden een eigen wereld gecreëerd. We waren verweven met elkaar geraakt. We hadden elkaar al zo vaak bewezen, dat de liefde tussen ons oprecht was en heel sterk. Ik twijfelde er niet aan. We zijn twee hele verschillende mensen, maar het ging gewoon heel erg goed samen. Er was geen ruzie, haast geen conflictsituaties. Het werd niet vermeden, er was gewoon geen aanleiding toe. Wel heb ik veel met hem moeten doorstaan. Het ging vaak helemaal niet goed met hem, maar ik was daar altijd, als een vanzelfsprekendheid in zijn leven, iemand waar hij altijd op kon rekenen. Een veilige thuishaven waar hij zacht in kon landen en bij kon schuilen als hij dat wilde. Niemand begreep onze eigen taal. We konden ongeremd onszelf zijn. We waren elkaars favoriete persoon in het leven geworden. We kenden elkaar ook door en door, ik kon zijn toch wel originele en gevatte grapjes haast voor hem invullen.
Ik ben een heel enthousiast persoon van mijzelf, en hij is dat niet. Hij heeft bepaalde hele specifieke zaken waar hij heel enthousiast over kan zijn, maar zijn energie ligt meestal een stuk lager dan die van mij. Dat was soms moeilijk. Ik ben iemand die haast moeiteloos en vanzelfsprekend, volledig voor iemand gaat. Ik geef me met volle overtuiging voor de volle 1000%. Ik geef niet op, ik zie veel mogelijkheden, als ik mijn mind echt 'set' op iets heb, dan is het van mij en dan vecht ik daar voor als dat nodig is.
Het contrast tussen ons was wat dat betreft groot, maar wat nog groter was, was mijn ontgoocheld gevoel toen eenmaal bleek dat hij iets anders voor ogen had.
Ik heb geleerd dat liefde niet onvoorwaardelijk is. Onvoorwaardelijke liefde is onzin, slechts een idealistische creatie van het brein. Een droom die onder de menselijkheid nooit tot leven zal komen. Liefde is een keuze. Alles wat je aandacht geeft, dat groeit. Het gras is groen waar je het water geeft. Je kan zelfs het meest verdorde, verrotte gras van de wereld groen maken, als je maar wil. De wil, die ontbrak bij hem. Voor mij is liefde een makkelijke keus. Voor hem is die keuze een groot obstakel in zijn leven gaan vormen. Ondanks alles, ondanks zijn gevoel voor mij, zijn gehechtheid aan mij, zijn verdriet om zich te moeten losmaken van mij, voelde het voor hem beter om de keuze voor de liefde te verlaten. Hij wilde een andere weg inslaan. Ik voelde als een thuis voor hem, maar 'Was dat het dan? Is dat dan genoeg?' 'Ik ben nog lang niet klaar voor zo'n stabiele relatie als dit, ik ben daar echt niet volwassen genoeg voor.' Dat degene waarvan ik het meeste hield en waaraan ik zoveel gegeven heb, ervoor koos om mij compleet uit zijn leven te verwijderen, heeft bij mij een diepe wond geslagen. De afstand en de leegte zijn voelbaar. Ik ben soms teleurgesteld in mezelf, dat ik iemand nog mis die echt op geen enkele manier nog laat blijken mij te missen, en op geen enkele manier moeite doet om mij nog in zijn leven te houden. Ik kan er misschien niet veel over zeggen. Misschien ligt het voor hem allemaal veel ingewikkelder dan hoe ik het nu stel, maar dit is in elk geval waar het in resulteert. Stilte. Afstand. Het einde van een hoofdstuk. Het boek lijkt nu dicht.
