Ik denk dat je je nieuwe ontdekkingsfase aan het uittesten bent, maar zeker weten doe ik het niet. Ik weet op dit punt feitelijk niks van je.
Ik merk dat ik er steeds makkelijker over praat tegen mensen, maar het onbegrip blijft. Iemand als ik zet je niet opzij, nee toch? Die koester je in je leven. Ik zie het bij alle mensen die zich vrijwillig aan mijn leven gebonden hebben. Niemand wil meer weg. Er is alle ruimte voor, maar de keuze ligt nog altijd richting mij. Ik ben er heel trots op, heel blij mee en heel dankbaar voor. Ook vind ik het niet raar. ‘Terecht’ durf ik het niet te noemen, dat vind ik wat narcistisch overkomen.
Jij blijft mij een raadsel en dus dat houdt mij bewust, soms onbewust nog bezig. Ergens denk ik dat het beter is zo, zonder jou. Zonder die negatieveling om me heen, die energiezuiger. Want dat ben je. Ik kan alles wel mooier maken dan dat het is, en romantiseren, maar feit blijft dat je me echt ontzettend veel energie hebt gekost. Alle energie gaat nu direct naar mij en naar mijn vrienden waar ik wél van op aan kan. Je zou deze laatste zin bestempelen als passief agressief en je zou er een gruwelijke haat aan hebben, dat weet ik. Maar ik bedoel er niets mee. Ik bedoel het niet beter of kwader dan dat het er staat; het is gewoon zoals het is. Ik heb me altijd aangepast aan jou. En echt, met zoveel liefde, maar ik heb me altijd naar jouw zinnen bewogen. Jij kon of wilde je niet aanpassen. Ik heb jouw handleiding gevolgd.. Met veel respect voor jouw keuze’s en wensen. Ik voelde me niet ondergesneeuwd, maar lastig was het vaak wel. Ik voelde dat jouw waardering voor mij ontbrak, en met de keuze om de relatie met mij te verbreken en daarmee mij compleet uit je leven te bannen ÉN er oké mee te zijn, is die ontbering compleet bevestigd. Jij waardeerde mij niet zoals ik gewaardeerd zou moeten zijn. En misschien kon je daar wel gewoon echt niets aan doen, dat heb ik me ook altijd voorgehouden, dat je dat gewoon niet kon omdat je daar mentaal niet toe in staat was.. Maar het voelde oneerlijk en scheef. Jij waardeert mij niet. Jij kan niet die dankbaarheid hebben voor kleine en grote dingen, zoals ik dat heb. Wat nu nog als een gemis voelt, voelt over een x aantal maanden/jaren als een zegening. Ja, jammer dat het leven zo moest lopen maar WAT ER NU ALLEMAAL GEBEURT....
We hebben leuke tijden gehad, we hebben mooie momenten gekend. Ik besef dat het alleen nog maar beter kan worden vanaf dit punt. Dat er momenten gaan komen waarop ik denk: ‘Wow, kan dit ook op deze manier???’ Dat alles zo makkelijk gaat, dat mijn wederhelft ook enthousiast is, dat mijn wederhelft net zoveel moeite doet om samen tijd te spenderen als ik... Dat soort dingen. Het gaan goeie tijden worden. Ik ga goeie tijden tegemoet. Het gemist zal vervagen en mijn leven wordt vanaf dit punt alleen maar beter.