Ik heb je berichten verwijderd.
Ik kon het niet meer aanzien hoe jij me toen kapot maakten en manipuleerde in jouw spelletjes. Ik keek er steeds weer naar, om mezelf te pijnigen, maar ik heb ze eindelijk weg gedaan. Jij zei altijd dat ik ziek was in mijn hoofd, maar je verdraaide gewoon altijd je verhaal. Je projecteerde jouw problemen op de mijne en ging ze allemaal oplossen. Je was zot van jezelf en ik wou zoals jij zijn. Gelukkig, krachtig, niet bang. Maar je hebt zoveel littekens achtergelaten, fysiek en mentaal. Ik denk elke dag nog steeds aan die periode terug. Soms vraag ik me af wat je nu van me zou vinden, of je me nu nog zou kunnen gebruiken. Niemand zag het. Ik vertelde tegen iedereen hoe perfect jij was, hoeveel ik aan je had. Niemand die me geloofde toen ik het tegen de buitenwereld vertelde, niemand die het zag. Alles wat je deed was zo perfect, zo uitgestippeld, zo vol met zelfvertrouwen. Maar je was gewoon één verrot monster. Je bent één verrot monster.
