Verdrietig gevoel. Ik kom hier eigenlijk tegenwoordig alleen maar schrijven als ik me verdrietig voel, of een andere negatieve emotie ervaar. Dat is dus gelukkig helemaal niet vaak.
Mijn geheugen laat me vaker in de steek dan ik zou willen, maar onthou daarentegen echt de meest onzinnige details als het gaat om iemand waar ik gek op ben. Ik weet vaak nog precies wat er gezegd is, hoe het gesprek ging, en vooral hoe ik me daarbij voelde op dat moment.
Mijn dromen en verlangen zijn er op gebaseerd. Mijn hoop. Mijn hoop op de liefde die ik jaren terug heb gevoeld en bruut werd afgekapt. Ik weet nog dat ik er kapot van was op dat moment. Een vriendin van me noemde me een zielig vogeltje.
In de relatie die daarop volgde, groeide ik naar mijn geliefde toe op een manier die ik nog niet eerder ervaren had in mijn toch nog redelijk korte bestaan. Het strandde bij hem met een gevoel van eenzaamheid. Hij voelde zich alleen met zijn cynische kijk op de wereld. Ik zag alles zo rooskleurig in in het leven, zo positief. Zo optimistisch. Dromerig. Ik zag dat altijd als positieve eigenschappen van mezelf, eigenschappen die mij toch met een enig gemak het leven door laten fietsen. Ik denk nog steeds dat dat zo is, maar op dat moment leek het een deel van de oorzaak te zijn van de breuk die ontstond tussen ons.
We zijn nu een aantal jaar verder en ik heb degene teruggevonden die ik destijds ben verloren. Ik had dat nooit verwacht, dat we elkaar ooit nog zo zouden vinden, en beter dan het toen ooit was. Zo anders, maar zoveel beter en met zoveel minder vraagtekens dan toen. Toch bemerk ik nu weer de last die ik heb van het onthouden van alles wat er mij gezegd wordt in liefde. Woorden die ik onbewust koester en waar ik mijn dromen weer op bouw. Ik weet ergens dat ik dat ook niet moet doen, maar het lijkt voor mij een soort automatisme om totaal te gaan varen op die hoop en dat mooie plaatje dat ik voor ogen heb zodra ik zo gek op iemand word.
Het duurt natuurlijk ook alweer veel te lang nu. We zijn meer dan twee jaar verder en door de pandemie heb ik hem nogsteeds niet in levende lijven kunnen zien. Het bizarre besef dat we elkaar al zo’n 10 jaar kennen, eigenlijk. Ik zie flitsen voor me van gesprekken waarin hij wel verliefd op mij lijkt. Ik lees de woorden die hij naar me stuurde enige tijd geleden, waarvan ik niet weet of ik daar uit op moet maken dat we nog op dezelfde pagina zijn van ons boek. Zijn we al begonnen een ander boek te schrijven, zonder dat ik het weet? Net voor de eindstreep? Heb ik mezelf voor een zoveelste keer teveel verloren in mijn dromen? Wat kan ik nu eigenlijk nog verwachten? Een tijd geleden zaten we op dezelfde pagina, hij heeft dat zelfs benoemd. Weet hij dat nog? Of heeft hij de pagina nu verlaten?
Ik weet niet meer hoe ik me moet voorbereiden op wat komen gaat. Ik wil niet teleurgesteld raken. Misschien heeft hij nu hele andere ideeën over onze ontmoeting dan ik. Ik ben echt retebang, eigenlijk. Alsof de hele situatie nog niet spannend genoeg was.