#icselduygular

[icselhisler]

Ben Ölürüm

Bazen gitgeller yaşıyorsun... Tavırların değişiyor, hatta bana görünmez sınırlar çiziyorsun.

Olur da bir gün bıkarsan benden, önce gözlerini kaçır usulca. Sonra ellerin soğusun avuçlarımda. Diline, sevmediğim o ayrılık türküsü düşsün.

Acı bir tebessüm yayılsın yüzüne, dalga dalga... Hiçbir şey söyleme; ben susuşundan da anlarım.

Bir gün gönlünün artık benim için titremediğini, geceler boyu beni özleyip aramadığını fark edersen... Ve bir gün, "Hiç sevmedim seni." cümlesini beyaz bir mermerin üzerine yazacak kadar uzaklaşırsan benden...

İşte o gün, beni arama.

Çünkü ben, çoktan ölmüş olurum.

İnsanı öldüren toprağın altı değildir; sevdiği yürekte yerini kaybetmesidir.

Ve ben, seni kaybettiğim gün değil, kalbindeki yerimi kaybettiğim gün ölürüm.

[icselhisler]

Takıldığım,

Sakındığım,

Uzaktan sarıldığım biri var...

Bir var ki;

satır satır bakıştığım,

bir fotoğrafına, bir kelimesine, bir hatırasına tutunup içimde yatıştığım...

Bir o var.

İyi ki var.

O benim o...

Kimseye vermem benim o.

İsmini söylemem;

o kendini bilir.

Kalbimin tek sahibi o.

Kaç kez gittim...

Kaç kez geri geri geldim.

Uzaklaşmayı denedim,

unutmayı düşündüm,

kendime başka yollar çizmeye çalıştım.

Ama sensizliğe razı olamayan kalbime,

aklım hep yenildi.

Her gidişimde içimde bir eksiklik büyüdü.

Her susuşumda adın daha çok yankılandı.

Her vazgeçiş denemem, sana çıkan başka bir yol oldu.

Ve ne zaman döndüysem,

ne zaman içimdeki bütün gururu bir kenara bırakıp kapına geldiysem,

sen hep aynı şeyi söyledin:

"Gel..."

Ben de o tek kelimeye sığdırdığım bütün ömrümle,

koşarak geldim.

Çünkü bazı insanlar çağırmaz;

kurtarır.

Bazı insanlar sevmez;

yuva olur.

Ve bazı insanlar vardır ki,

onlardan vazgeçmek mümkündür belki,

ama onsuz yaşamak hiçbir zaman öğrenilemez.

İşte sen,

benim öğrenemediğim eksikliğimsin.

[icselhisler]

Bazen bir şarkı insanın içine, kendi sesinden daha çok dokunuyor.

Bir melodi başlıyor ve insan kendine dönüyor. Eksik kalan cümlelerine, yarım kalmış hayallerine, sustuğu yerlere…

Ferdi Tayfur’ın Bu Aşkı Yarına Götüremedik şarkısını her duyduğumda içimde bir yer usulca sızlıyor.

Gözlerim nemleniyor.

Kaygılanıyorum.

Üzülüyorum.

Ve en çok da hayallere dalıyorum…

Ama sonra içimden başka bir cümle yükseliyor:

Biz bu aşkı yarına götürelim.

Hem de öyle birkaç güne, birkaç mevsime değil…

Ömrün son kıyısına kadar…

Toprağa kadar…

Çünkü bazı duyguların kaderi kavuşmak değildir belki;

ama eksilmeden taşınmaktır.

İnsan sevdiğini her zaman yanında tutamaz.

Ama içinde tutabilir.

Kalbinde tutabilir.

Ve gün gelir, duran kalbiyle birlikte onu da sessizce sonsuzluğa emanet edebilir.

Ben artık şunu biliyorum:

Aşk bazen birlikte yaşamak değildir;

bazen vazgeçmemeyi seçmektir.

Her şeye rağmen…

Zaman değişse de, insanlar değişse de, mesafeler çoğalsa da, kırgınlıklar büyüse de…

Bir yerlerde hâlâ “iyi ki sevdim” diyebiliyorsa insan, o duygu tamamen bitmemiştir.

Ben senden bir şey istemiyorum artık.

Bir söz, bir dönüş, bir ihtimal…

Sadece içimde kalan bu duygunun aceleyle öldürülmesini istemiyorum.

Varsın adı konmasın.

Varsın yarım kalsın.

Varsın herkes başka türlü anlasın.

Ama biz bu aşkı bitirmeyelim.

Bir gün yolun sonuna geldiğimde,

içimde senden kalan ne varsa onunla gideyim.

Ve duran kalbim son kez şunu söylesin:

“Her şeye rağmen… sevmek güzeldi.”

[icselhisler]

Bir vefasız vedanın mektubudur bu sana…

Bir geç kalınmışlığın, döküntü kalıntıları.

​Senden sonra içime batan ne varsa, yüreğime en ağırından hediye edildi. Hepsi bitmiş bir aşkın yarım kalmış, sivri tığları gibi… Her an biraz daha derine, canıma batıyor. İçimden hep "Canım..." demek geçiyor, yarım kalıyor.

​Sonra "Vefasız ben değilim" diyerek kendimi teselli ediyor ve sadece şunu bilmek istiyorum: Bir zamanlar senin için kurulan hayallerin, "hiç kurulmamış" sayılması nasıl bir histir? Bunca zamandan, bunca sevilmişlikten sonra; bir insanın, kendi hayalinin bile zihinlerden silindiğini düşünmesi nasıl bir duygudur?

​İnsan buna nasıl dayanır?

​Çünkü insan en çok unutulduğunu değil; bir gün, hiç yaşanmamış gibi, hiç düşünülmemiş gibi davranılmasını taşıyamıyor.

​Ben aylardır sokağından geçmiyorum. Adını anmıyorum. E harfiyle başlayan isimleri bile zihnimden siliyorum. Gözlerinin rengini, saçlarını, o sesini, yürüyüşünü… Bana seni hatırlatan ne varsa, her gün biraz daha eksiltiyorum içimden.

​Hayalini kurmuyorum. Kuramıyorum.

​Çünkü bazen insan unuttuğu için değil; hatırlamaya devam ederse yaşayamayacağını, nefessiz kalacağını bildiği için hayal kurmuyor.

​Sanma ki bu sana verdiğim bir ceza… Asıl ağır ceza; bir zamanlar içimde kurduğum o büyük dünyayı, kendi ellerimle, taş taş söküp atmak zorunda kalmak. Ben kendimden çok seni değil, o eski, o saf, bir zamanlar sana kayıtsız şartsız inanan tarafımı susturuyorum.

​Bir gün olur da merak edersen;

Sevgi bittiği için değil, yok sayılmanın ağırlığını kaldıramadığı için sustu bazı insanlar.

[icselhisler]

Azize’ye Mektuplar

Unutmamak

“Gün gelir unutur insan…” diyorlar.

Belki doğrudur. Zaman geçer, sesler azalır, yollar değişir, hayat yeni yüzler, yeni telaşlar getirir. İnsan bazı şeyleri unutur…

Ama bazı unutmalar vardır ki; üzerinden zaman geçtiği için değil, içinden vefa çekildiği için olur.

Bugün sana “Bari sen unutma…” diyeceğim.

Ama sonra duruyorum.

Çünkü biliyorum; vefasızlar çoktan unutur, vedasız gidenler zaten geride ne kaldığına dönüp bakmaz.

Oysa unutmamak, sevginin sadakasıdır.

Birini sevdim demenin en sessiz ama en doğru hâlidir.

Ve vefa dediğimiz şey; büyük sözler değil, geçen zamana rağmen eksilmeyen hatırlayıştır.

Unutmamak, sevginin zekâtıdır.

İnsanın kalbinde biriktirdiği güzel günlerden, ortak hatıralardan, yaşanmış emeklerden pay vermesidir.

Bir şarkı duyunca durup düşünmek…

Bir sokaktan geçerken içinden bir isim geçirmek…

Bir mevsim değiştiğinde, bir zamanı hatırlamak…

İşte bazen sevginin en gerçek hâli budur.

Çünkü unutmak sadece bir insanı kaybetmek değildir;

bir zamanı, bir emeği, bir duayı, bir bekleyişi de yok saymaktır.

Hatıralar yük değildir Azize…

Hatıralar yaşatmaktır.

Ara sıra dönüp anıları tozlu raflardan indirmek, yaşananlara “iyi ki vardın” diyebilmektir.

Geçmişi sırtında taşımak değil; onu kalbinde incitmeden saklamaktır.

Unutmamak; geçmişe saygıdır.

Sevgiye saygıdır.

Birlikte geçen yıllara, verilen emeğe, edilen sözlere saygıdır.

Ve insan bazen sevdiğini yanında tutamaz…

Ama hatırasını güzel tutabilir.

Ben bugün bunu öğrendim;

İnsan herkesle yollarını ayırabilir…

Ama herkesle hatıralarını ayırmamalı.

Çünkü bazı insanlar gider…

Ama unutulmaması gereken şey, gittikleri değil; bir zamanlar gerçekten var olduklarıdır.

[icselhisler]

Yazamadım…

Dilimin ucuna gelip diyemediklerimi, düşünüp kalemin ucuna gelip yazmadıklarımı düşünüyorum.

Bunca yılın sevdasını bir vedasız gidişe layık gören vefasızlığını yazamadım.

Aynı mahallede olup üç beş sokak mesafenin bazen yüzlerce kilometre oluşunu yazamadım.

Sana gözüm gibi bakıp, kalbim gibi sarılıp, aklım gibi kafamın içinde taşıyışımı yazamadım.

Yazamadım…

Çünkü bazı cümleler yazılınca gerçek oluyor.

Ben sustukça belki dönersin sandım,

ben sustukça belki bir gün dönüp “buradayım” dersin istedim.

Yazamadım…

Her geçtiğim sokağın senden haberi vardı da

senin benden yokmuş gibi yaşayışını…

Aynı göğe bakıp başka mevsimler yaşadığımızı…

Bir selamın ömrü uzatacağını bilip de

onu bile esirgeyişini…

Yazamadım…

Çünkü kırgınlık kelime kabul etmiyor bazen.

İnsanın içi doluyor da

kalemi boş kalıyor.

Anlatmaya kalksan eksik,

susmaya kalksan ağır geliyor.

Ve en çok da şunu yazamadım;

Senden vazgeçmeyi hiç öğrenmedim.

Ama beklemeyi, içimde sessizce eksilmeyi,

her gün biraz daha susmayı öğrendim.

Şimdi anlıyorum…

Bazı hikâyeler bitmiyor,

sadece yazanı yoruluyor.

Ve ben seni değil,

seninle kurduğum o dünyayı kaybetmenin yasını tuttum…

(Azize’ye Mektuplar arşivine.)

[icselhisler]

“Ve gün gelip sesimi yeniden gökkubbede duyduğunda,

bil ki o an mahşer günüdür;

bir canın, bütün yolları geride bırakıp son kez bir ismin peşine düştüğü andır.

O vakitten sonra beni sesimle değil, sessizliğimle hatırlayacaksın.

Ne bir selamın arasında olacağım, ne yarım kalmış bir sohbetin içinde…

Belki bir belediye anonsunun soğuk ve duygusuz cümlelerinde,

belki bir cami avlusunda, selanın göğe yükselen o ağır yankısında duyacaksın adımı.

İşte o gün anlayacaksın;

bu yalnızca bir insanın dünyaya vedası değildir.

Bu, vefasızlıklara, geç kalınmışlıklara, vedasız bırakılmışlıklara bırakılmış sessiz bir sitemdir.

Annemi uğurladığım o sokaktan geçerken yanında olmayacaksın.

Son yürüyüşümün ağırlığını, dönüşsüzlüğün vakur sessizliğini göremeyeceksin.

Bir balkon gölgesinden el uzanmayacak bana.

Bir karanfil düşmeyecek yoluma.

Ardımdan okunmuş bir Fatiha’nın tesellisi değmeyecek omzuma.

Ve geriye sadece adım kalacak.

Selanın ardından minarelerden süzülen birkaç hece…

Önce kulağına değecek, sonra içine işleyecek.

Zihnin, geçmişin kapılarını birer birer açacak.

Kalbin, vaktiyle söylenmeyen cümlelerin ağırlığını taşıyacak.

Çünkü bazı yokluklar insanı öldürmez;

ama ömrü boyunca içinde eksik bir yer bırakır.

Ve sen o gün, benim gidişimi değil;

bir zamanlar yanında olup da kıymeti bilinmeyen bir sesin artık geri dönmeyeceğini duyacaksın.”

[icselhisler]

--

İnsan bazen kendinden eksilir…

Ama bunu ilk anda fark etmez.

Bir sözle başlamaz bu eksiliş,

Bir vedayla da bitmez.

Sessizce olur…

İçten içe, fark ettirmeden,

Bir gün dönüp baktığında

Kendinden geriye ne kaldığını sorgulatacak kadar derinden olur.

Ben şimdi o yerdeyim.

Beni bana ver…

Bu kez bilerek başlayacağım hayata.

Kanadım kaynıyor hâlâ;

Uçmak istiyorum ama gücüm yetmiyor.

Bacaklarım yaralı;

Yürümek istiyorum ama yollar içime batıyor.

Kalbim…

Kalbim artık eskisi gibi atmıyor.

Sanki yorulmuş, sanki vazgeçmiş,

Sanki çoktan bir yere bırakılmış gibi.

Ama yüzüm…

Yüzüm hâlâ doğruya dönük.

Belki de bu yüzden hâlâ buradayım.

Geçen zamana bakıyorum…

Söylenen sözlere,

Okunan şiirlere,

Birlikte dinlenmiş ya da yalnız dinlenmiş şarkılara…

Her biri bir iz bırakmış içimde.

Ama o izlerin çoğu

Beni bana yaklaştırmak yerine

Benden uzaklaştırmış.

Şimdi anlıyorum;

İnsan bazen en çok sevdiklerinde kaybolurmuş.

Beni bana ver…

Hissedilen onca duyguya bakıyorum,

Verilen değere, gösterilen vefaya…

Ve sonra dönüp bugüne bakıyorum.

Hepsi bir hatıra olmuş.

Teşekkür edilerek anılan,

Ama geri dönmeyen hatıralar…

İşte en çok orada kırılıyorum.

Kaç mevsim geçti ...?

Kaç bahar içimde açmadan soldu?

Kaç kış, içimde fırtına olup geçti?

Kaç gece sustum ben,

Kaç gece kendimden kaçtım?

Sorma…

Bazı geceler sayılmaz zaten.

Kaç vedayı sığdırdım bir ömre,

Kaç “elveda”yı içimde susturdum…

Bilmiyorum.

Ama şunu biliyorum;

Ben o vedaların hiçbirinde

Tam anlamıyla gitmedim.

Hep biraz kaldım.

Ve en çok da

Kendimde kaldım.

Ne kadar insan oldum, ne kadar olmadım…

Bunu da bilmiyorum artık.

Çünkü insan bazen kendini yaşarken değil,

Kaybederken tanırmış.

Ben kendimi kaybettim ...

Bir vefasız uğruna değil sadece…

Bir inanç uğruna,

Bir umut uğruna,

Belki de sadece sevebilme ihtimali uğruna…

Her şeyi kurban ettim.

Ama en çok da

Kendimi…

İşte bu yüzden diyorum ki;

Beni bana ver.

Geçen zaman geri gelmez, biliyorum.

Harcanan emek geri ödenmez, onu da biliyorum.

Ama insan bazen zamanı değil,

Kendini geri ister.

Ben de onu istiyorum.

Dönüp baktığımda

Geride kalan bir hayat değil,

İçinde hâlâ benim olduğum bir ben görmek istiyorum.

Yorgun değil…

Eksik değil…

Başkasının gölgesinde kalmış değil…

Sadece ben...

Sadece kendisi olan bir ben…

Eğer bir gün yeniden başlayacaksam Azize,

Bu kez başkasına değil,

Kendime vararak başlayacağım.

Ve o gün geldiğinde

Kimseye bir şey söylemeyeceğim.

Sadece içimden fısıldayacağım:

“Artık… Beni bana verdim.”