Sep 4, 2022
Signo de los tiempos. La polarización política no siempre es discurso de odio
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from China
seen from United States
seen from China
seen from Russia
seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Kazakhstan
seen from China
seen from Maldives
seen from United States
seen from United States
Signo de los tiempos. La polarización política no siempre es discurso de odio
MICROSPECTIVAS DAS MICROSPECTIVAS DUN MARICA MILLENNIAL. Por Samuel Merino
O pasado dezanove de xuño, a Cía. Incendiaria trouxo á Sala Ingrávida do Porriño as súas Microspectivas dun marica millennial. Un traballo de creación persoal de Davide González onde, co papel esencial da batuta da súa directora Vanesa Sotelo, o actor mosense nos amosa a importancia desas viaxes interiores e continuas que as homosexuais nos vemos obrigadas a emprender nunha sociedade que pretende negar e anular a nosa identidade.
Nos tempos que corren é case imposible non reflexionar paralelamente sobre esta peza e sobre a realidade na que vivimos e na que, con máis pesar que optimismo, non vexo, por ningures, ningún mérito para esa calificación de “nova”.
As Microspectivas de Incendiaria falan do pasado e falan das pegadas que, do pasado, quedan no presente.
Falan da necesidade de se deconstruir para se facer a unha mesma dun xeito novo e, se non novo, alomenos si máis auténtico e verdadeiro; algo que, sen dúbida, poderiamos estar facendo todas agora mesmo tomando o recente confinamento como punto de inflexión - malia que non sexa así-.
Porque todos os cambios, cando van á raíz das cousas, dan medo, moito medo. Un medo que, fóra de toda dúbida, Davide soubo vencer para poder facer o camiño -o seu, o propio e intransferible- para saír dunha realidade monocromática e se mergullar nas augas policromáticas que xorden do prisma da diversidade.
No Elogio de la homosexualidad que lin recentemente, o seu autor, Luis Alegre -facendo gala do seu apelido- di que as homosexuais somos unhas privilexiadas xa que nos vemos obrigadas, como pezas que non encaixan no puzzle, a vernos sempre dende fóra e analizar a nosa situación dende a incomodidade; a racionalizar o xogo, tan irracional, de pezas que encaixan en moldes prestablecidos.
Este privilexio -di o autor- é un privilexio que non posúe o hetersosexual medio que encaixa á perfección no molde que o sistema prepara para el e non sente esa incomodidade que lle fai remexerse.
Seguramente, a primeira parte do traballo de Incendiaria do que estamos a falar non amose, senón, esa deconstrución persoal na que Davide se encarna no seu saxo; ese remexerse de pura incomodidade; ese querer desfazernos dunhas roupas que non van connosco. Que non son da nosa talla. Que non son do noso gusto e non nos permiten movernos coa liberdade que precisamos, as que temos que estar enfrontándonos sempre a danzar unha danza que non é a que queremos danzar.
Falo dunha primeira parte, porque dende a miña “microspectiva” persoal, observo dúas partes claramente diferenciadas atravesadas por unha transición constante e permanente na que o protagonista vai desfazendo a escena na que aparece, para construir a que precisa para facer o que lle peta.
Falo, entón, de dúas partes e dunha transición na que Davide González se move coma un peixe na agua. Con demasiada memoria (demasiada para un ser da súa especie) para facelo sen pesos mortos, mais coa memoria necesaria para poder facelo.
As transicións, compañeiro, ás veces son fodidas.
Microspectivas é unha Paisaxe rural que o escenógrafo Carlos Alonso logra converter nunha Amazonía, coa pericia dun artesán.
(Davide máis eu (e todas as que viven o que vivimos) sabemos que Mos (e tantos pobos e tantas aldeas) pode ser unha selva chea de perigos. Mais tamén é certo que ninguén se move mellor na selva que aquela que tivo de se enfrontar a tan “diversos” perigos ou o que é peor, ao mesmo perigo de sempre baixo diferentes faces).
Microspectivas é unha antiga danza ritual con todo o seu peso e toda a súa intensidade e é unha moderna danza techno e desenfadada que imprime un desafogo máis que necesario neste traballo, non só para o actor senón tamén para o público que tamén se remexe nas súas cadeiras (seguramente porque non saber “en que vai dar todo isto” provoca desacougo).
É unha colaxe de imaxes fermosas que xorden do espectáculo de ver a unha persoa sendo e non estando. (¿Percibides a diferenza?)
Microspectivas é un prisma atravesado con mestría polas luces que Laura Iturralde pon, tamén, a danzar, para rebotar nunha segunda pel de escamas (para nadar no mar da diversidade hai que se vestir ao xeito).
Microspectivas é un recordo das vítimas da homofobia e a transfobia.
Microspectivas comeza no pasado. Comeza coa Guerra do Golfo.
Microspectivas remata no futuro, coa paz de ser un chisco máis “golfas”; marabillosamente golfas.
Microspectivas é unha reconciliación coas que non nos entenderon alguna vez e con todo o que nós mesmas non fomos quen de entender ao mirarnos nun espello.
Con todo, Microspectivas responde a un momento inequívocamente persoal e amosar iso ten valor.
Con todo, tamén, desexo que o compañeiro Davide non deixe de medrar, e alá polo 2040, sexa quen de (ou lle apeteza) nadar “máis fondo”.
E que o faga por el e por todas porque, como dixo un colega meu hai pouco, os peixes pequenos que normalmente acaban no bandullo dos máis grandes son os máis importantes. Son os que limpan o fondo dos acuarios e permiten que vexamos o mundo de fantasía que hai detrás da sucidade.
Eu convido a que non perdades este trabalho “incendiario” porque é unha especie de “parto” para todas: ao comezo é duro pero o resultado ben paga a pena.
A pena e a pluma, como di o meu compañeiro Davide.
(Coordinación e supervisión de Afonso Becerra de Becerreá)
A MIRADA DE LUME. Por Iván Fernández
Asistín o 20 de xuño do 2020, na sala Ingrávida do Porriño, a un espectáculo de lume e purpurina. Unha mirada ao baleiro existencial que só se enche cando un se arrisca a mirar cara a dentro, a afondar nas sombras propias e tamén a mostrar as luces ou, se cadra, a alumear eses espazos de escuridade co brillo da purpurina.
Microspectivas dun marica millennial é unha peza da plataforma artística Incendiaria e, certamente, a proposta incendia o escenario e a platea, sen deixar a ninguén indiferente. Non podía ser menos, partindo dunha base tan íntima e persoal como a que propón Davide González, artista multidisciplinar ao redor do que se artella todo un universo de referentes biográficos e xerais, un universo particular que Incendiaria acada converter en algo no que todxs nos podemos sentir identificadxs, referidxs, emocionadxs. O coidado coa que a mirada da directora Vanesa Sotelo, o arroupo lumínico de Laura Iturralde e escénico de Carlos Alonso acompañan o espido dun marica galego é, ao tempo, a disección de toda unha sociedade na que nace, medra, berra e canta o millennial ao que todxs nos teremos que asomar nun ou noutro momento, porque xa, este é o seumomento.
As Microspectivas dun marica millennial é, para min, a peza coa que volver ao teatro, logo dun longo tempo de confinamento. Dá gusto volver cunha peza que se deixa a pel no escenario. Dá gusto atopar un auditorio que enche as butacas. Dá gusto comprobar que os coidados e as prevencións non teñen por que impedir as nosas manifestacións artísticas. Dá gusto, tamén, saber que as institucións (Microspectivas… é unha peza coproducida polo CDG, que se xestou nas Residencias Paraíso) apoian, de cando en vez, a cultura galega: a presente e a futura.
Non podo deixar estas letras sen mencionar a sala Ingrávida, onde foi a estrea das Microspectivas… de Incendiaria, logo de tela que adiar polas causas que todxs coñecemos de sobra. Pecha Ingrávida, unha sala para a que non hai palabras para recoñecer o seu labor de creación, educación, promoción, apoio á cultura e ao teatro, especialmente nos riscos asumidos co novo teatro galego, que perde así un espazo único no que medrar e darse a coñecer.
A vindeira data para poder ver as Microspectivas dun marica millennial será o vindeiro 10 de xullo en Santiago de Compostela, dentro da programación de USCénica.
Microspectivas dun marica millennial– Incendiaria
Ficha Artística
Idea orixinal: Davide González.
Dramaturxia: Davide González e Vanesa Sotelo.
Dirección: Vanesa Sotelo.
Interpretación: Davide González.
Iluminación: Laura Iturralde.
Espazo escénico:Carlos Alonso.
Indumentaria:Carlos Alonso e Davide González.
Sonoplastia:Davide González.
Fotografía:Laura Iturralde e Lucía Estévez.
Vídeo:Lucía Estévez.
Voz en off:Eduardo Cunha “Tatán”.
Agradecementos:Esad de Galicia, Luís Fero, Martín Añel, Antía Veres, Jose Faro “Coti”, Julio González Vaz, Caterina Varela, Félix Fernández, Rut Balbís.
(Coordinación e supervisión de Afonso Becerra de Becerreá)
Gifformer: Danielle Lima a.k.a. Incendiária
Gifformance: Bela, Recatada e Do Lar
Sobre a Gifformance:
Padrão Brasileiro de Qualidade para Mulheres.
Objetos utilizados: Fuê, luva térmica, preservativo masculino
Registro: Marcela Antunes
Breve Bio:
Danielle Lima a.k.a. Incendiária (Guarujá/SP - Brasil, 1986), atualmente vive em México. É artista cênica e visual, arte-educadora. Tem apresentado suas performances em Brasil, México e Colômbia. Em sua prática autoral e autobiográfica investiga gênero, violência e bagagem, utilizando elementos naturais e espaços urbanos.
Gifformer: Danielle Lima a.k.a. Incediária
Gifformance: Erínia
Sobre a Gifformance:
As erínias são divindades ctónicas presentes desde as origens do mundo, e apesar de terem poder sobre os deuses, não estando submetidas à autoridade de Zeus, vivem às margens do Olimpo, graças à rejeição natural que os deuses sentem por elas (e é com pesar que as toleram, pois devem fazê-lo). Por outro lado, os homens têm-lhe pânico, e fogem delas. Registro: Tavo Schaar
Breve Bio:
Danielle Lima a.k.a. Incendiária (Guarujá/SP - Brasil, 1986), atualmente vive em México. É artista cênica e visual, arte-educadora. Tem apresentado suas performances em Brasil, México e Colômbia. Em sua prática autoral e autobiográfica investiga gênero, violência e bagagem, utilizando elementos naturais e espaços urbanos.
Gifformer: Danielle Lima a.k.a. Incendiária
Gifformance: Vômito
Sobre a Gifformance:
O que eu não posso mais engolir? 150 fósforos riscados, cada um com o nome de uma mulher vitima de violência de gênero. Registro: Tavo Schaar
Breve Bio:
Danielle Lima a.k.a. Incendiária (Guarujá/SP - Brasil, 1986), atualmente vive em México. É artista cênica e visual, arte-educadora. Tem apresentado suas performances em Brasil, México e Colômbia. Em sua prática autoral e autobiográfica investiga gênero, violência e bagagem, utilizando elementos naturais e espaços urbanos.
Life has just begun
Hay una nueva publicación en NoticieroPopular.com
Noticia: http://noticieropopular.com/gasolina-incendiaria/
Gasolina incendiaria
Venezolanos pagarán los platos rotos. Gobierno anunció que los gastos de subsidio a la gasolina son insostenibles. El incremento del costo del combustible afectará el índice de precios de los productos de consumo diario. Actualmente el costo de un tanque lleno para unidades de transporte público oscila entre Bs 5 y 7