KARAMSAR düşünmüyoruz, Yaşıyoruz....
Bir yerlerde bir şeyler olmaya devam ediyor. İnsanlar eğlenip gülmeleri ile ihanet ediyorlar çektikleri acılara. Kimilerimiz gecelerini hesaplaşmaları ile tüketiyor, kimilerimiz güzel bir kadının veya adamın koynunda. Unutuyoruz kaldırımları. Unutuyoruz soğukları. Unutuyoruz hep birlikte, bir başkasının yanındayken yalnızlıkları...
Karanlık her yanımız,farkında değiliz. Kaybettiğimiz nice değerlerimiz de kaybolmuş bu karanlıkta. Elimizi attığımız neresi varsa orası vatanımız olmuş.Sınırlarımız tavan ve duvar aralıkları... Rüyalar gördüğümüz gecelerin sabahlarında kabuslarla uyanır olmuşuz. Titremiş bacaklarımız 7.9 şiddetinde. Yıkılmış pamuk ipliğine bağlı hayallerimiz. Kim olmuşuz, neresi olmuşuz aldırmaz hale sokmuşuz kendimizi. Olmayan, olmayacak birçok şeye emek harcamışız. İşte bizler tüm bunları farkettiğimiz an...
Vazgeçmişiz. Sessizleşmiş ve kabusların içinde duvarlara çarpıp intihar etmişiz. Ölmüşüz veya öldürülmüşüz. Kalmamış kentlerimiz,sınırlarımız,umutlarımız... Yoktan gelip hiçliğe koşmuşuz.