Kan kunst pornografisch zijn. Kan kunst zo aanstoot gevend zijn dat ik me ervoor schaam. Of dat ik gegeneerd een andere kant uit kijk wanneer ik er tegenaan loop. Stel je voor dat iemand anders ziet dat ik ernaar kijk. Dat ik er belangstelling voor zou kunnen hebben. Stel je voor!
Dan verschilt het nog in hoeverre bloot aanstootgevend is, want daarover gaat het dan. Een model dat naakt is afgebeeld, op doek of in steen, wordt als acceptabel aangemerkt – schone schijn. Maar een instituut als Facebook bijvoorbeeld kan dit juist niet accepteren, omdat daar een geautomatiseerde grote gemene deler over de geplaatste mededelingen draait. Wanneer een mensenoog er naar kijkt kan die ontblote tepel vaak weer wel door de beugel.
En is het afbeelden van een geslachtsdeel meer choquerend dan een portret. Ja, eigenlijk wel. Maar waarom? Beide zijn delen van een lichaam. Het ene kan en het andere niet. Het is ook te beschouwen als abstract gegeven, een kunstzinnige weergave van een dieper liggende lading. Maar toch blijft de zichtbare werkelijkheid in de weg staan. Hoewel de kunstenaar er een andere bedoeling mee heeft dan wat de beschouwer in eerste instantie ziet. Maar moet het dan met deze middelen, is de vraag. Waarom niet, kan het antwoord zijn. Waarom wel een vinger en geen penis, waarom wel de mond en geen vagina. Het afbeelden van geslachtsdelen mag zolang het de schoonheid van het lichaam compleet maakt, het verheerlijkt in alle hoedanigheden en verschijningsvormen. Maar dan wel volgens de algemeen aanvaardbare esthetiek. Zodra dit het overstijgt of juist in banaliteit de loef afsteekt, is het onbehoorlijk.
Hoe bekijk ik de tekeningen van Hans Niemeijer. Delen uit de serie “Roos van vlees” hangen in een kabinet van Museum Belvédère. Alle zijn zonder titel, maar spreken in uitbeelding boekdelen. De tekeningen zijn in de woelige jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw gemaakt. Een periode dat alles ineens kon en moest kunnen. In die tijd zullen ze revolutionair geweest zijn, qua afbeelding en onderwerp. Maar ook weer geheel in de sfeer van de jaren, toen.
Een automatisch beelden, een vrij tekeningen van het onbewuste zonder correctie van de rede. De surrealistische tekeningen zijn onberedeneerd ontstaan. Niemeijer had geen vooropgezet plan, maar wel een doel voor ogen. Hij wilde met een klare lijn, luid en duidelijk, de verwarrende wereld van zijn tijd in beeld brengen.
En waar het hart vol van is loopt de mond van over, luidt het spreekwoord. Maar dat is wel heel erg kort door de bocht in deze beschouwing. Omdat de maatschappij in die onstuimige periode een revolutionaire omslag maakte leken de waarden en normen losgeslagen. Dus om die wereld te karakteriseren grijpt een kunstenaar gemakkelijk naar de genetaliën. Om af te schrikken, te kwetsen en in de war te brengen. Op die manier glashelder aanschouwelijk te maken wat er aan de hand is.
De kunstenaar improviseert niet. Zijn gedachten gaan dan wel aan de haal met zijn hand waarin de tekenpen de lijnen zet zoals deze bij hem opkomen, zonder dat het compositair klopt. Niemeijer spreekt zijn onbewuste aan, maar beheerst het vak tot in de puntjes zodat hij bewust de tekening uiteenzet. Het resultaat zijn cartooneske verbeeldingen, humoristische tekeningen van lichaamsdelen die uit schaamte meestal worden bedekt. En bewust overtroef ik mijn schaamte en beschouw aandachtig de wereld van Hans Niemeijer.
Tentoonstelling titelloze tekeningen van Hans Niemeijer bij Museum Belvédère, Oranje Nassaulaan 12 in Heerenveen. Tot en met 22 september 2019.
Spullen uitzoeken voor de workshop intuïtieve collages maken 10 januari om 19:30uur geef je op via [email protected] #creative #creatief #workshop #intuitief #intuitiefcoachen #creatievecoaching #visualisieren #creating #inspiratie #decentrale #poortdijk101 #ijsselstein #ontmoetelkaarinijsselstein #kunst #art #kunstenaar #ketliniviscoach #ketlinvanesschoten (bij Kade 24 studio art en design) https://www.instagram.com/p/BsQZl1fFU_n/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1km63y45oujr
Gevleugelde tralies of WInged Bars is dan mijn hoofdtitel geworden van deze nieuwe blog, volgens mij draagt de titel al genoeg bij om er even bij stil te staan. Ik ben geen doemdenker en geen negatief ingestelde persoonlijkheid maar wil wel proberen het zwart wit denken een beetje uit te vergroten en de tussen liggende kleuren weer zichtbaar te maken. Let wel ik heb een hekel aan een dagboek, maar zie wel het belang van een blog in. Al kan ik er maar een paar mensen mee bereiken, dan hoop ik wel dat het bruikbaar kan zijn in de toekomst en wie weet mij of anderen kan gebruiken bij moeilijke beslissingen of als herkenbare terugblik. Zo laat ik dan toch nog iets achter in deze verscheurde wereld met al die verscheurde mensen. Want we zijn ons zelf aan het verliezen. Bij de start van deze blog ben ik 55 jaar oud, een Leendenaar uit Nederland. Leende ligt 8 kilometer onder Eindhoven, niet ver van de Belgische grens. Het ligt zelfs op de grens voor een deel, de paters van de Achelse Kluis te Achel hebben hun klooster voor een deel op Leends grondgebied staan. Er zijn hier veel bossen en heide en de maisvelden en graslanden hoef je nergens te zoeken, mijn inziens teveel mais. Ik hou wel van het koren, maar helaas, die tak is hier niet meer economisch rendabel. Het dorp is erg klein, er wonen ongeveer 4900 mensen in het dorp dat een onderdeel is van een grotere gemeente Heeze-Leende. Waarin Sterksel en Leenderstrijp ook onder vallen. Ondanks het mijn geboortegrond is en ook de geboortegrond van mijn moeder en eigenlijk van heel mijn familie, ligt hier wel mijn roots, ondanks ik het veel ongewild verlaten heb.
In 1960, net geen 4 jaar oud ben ik met carnaval in een pakje van papier en een baard van touw, gemaakt door een tante, door een wegspringende lucifer in brand gevlogen. Deze dag was belangrijk voor de rest van mijn toekomst. Ben verschrikkelijk veel operatief geholpen en ben vanaf mijn 6 jaar nauwelijks nog thuiswonend geweest. Kindertehuizen en internaten, maar vooral ook ziekenhuizen waren meer mijn thuis dan bij mijn ouders. Vanaf mijn 8 jaar heb ik met seksueel geweld te maken gehad en ook door begeleiding in latere internaten. Indien gewenst zal ik er nog zeker eens op terugkomen, daar ik nu met trauma therapie bezig ben bij het GGzE trauma in Eindhoven. Ik begin ook deze blog een beetje om later voor mijn kinderen of anderen nog een soort waarheidsgetrouwe beeld te geven hoe ik leefde en dacht en vooral ook hoe mijn toekomst hoop er uit ziet. Met wie weet een mogelijkheid dat er anderen zijn, die er wat mee gaan doen. Want mijn dochters zijn al zover dat ze dit kunnen. Maar ook zij zullen hier zaken tegen komen, welke ze niet van mij wisten, dat mag dan ook de reden zijn voor mij, mijn best te doen iets van deze blog te maken. En soms zal ik proberen het te verduidelijken met foto’s of andere hulpmiddelen, zoals gedichten of tekeningen.
Nou ik ben er klaar voor, de motivatie om iets aan de wereld te doen, moet bij mij liggen of tewel bij jou. Laten we allen zelf verantwoordelijk zijn voor het leven op deze aarde, dan weten we ook waarop we moeten kiezen als er politieke ontwikkelingen zijn. Want verstand alleen kan onmogelijk, we hebben ons innerlijke bewustzijn en voor sommige het geloof nodig om waardig en eerlijk met jezelf en de ander te kunnen samenleven. Met dat als basis kan je ook beter zien, waar de politiek op de scheve schaats schaatst.