Met het ouder worden nemen de verwachtingen af en nemen de herinneringen toe. Het is de kunst om de herinneringen zo vrolijk en opgeruimd te laten zijn. Dat valt voor veel van ons nog niet mee. Aanvankelijk gaat het nog wel, maar de kans is dat ze zeurderig en klagerig worden naar mate we ouder worden. Het is wat mij betreft een kruistocht: vóór de vrolijke spot en tégen het het geweeklaag. Van dat laatste geef ik een andere keer weer een voorbeeld. Nu het eerste. Dit weekeinde Palm Pasen. Voor de katholiek-onwetenden: Palm Pasen of Palmzondag is de laatste zondag voor Pasen en geeft het einde van de vastenperiode aan. Oorspronkelijk was het ook de feestelijke intocht van Jezus in Jeruzalem, toegewuifd met................. palmtakken! Het is in katholieke kringen traditie dat de kinderen met Palm Pasen een paasstok maken. Een paasstok heeft de vorm van een kruis (van hout). Op de stok wordt een broodje geplaatst in de vorm van een haan en de stok wordt verder versierd met slingers, van snoep, en vruchten. Wij waren van huis uit katholiek, maar dat was voor mijn vader vooral een investering zonder verplichtingen. In mijn geval hield dit in, dat ik de Palmstok zelf moest maken, waar de andere kinderen door hun devote ouders werden geholpen. Hout om de tak te maken was er niet en geld om naar de timmerman te gaan, evenmin. Ik was een vindingrijke jongen, al zeg ik het zelf. Op zolder vond ik de kap van een oude lamp van een eettafel. Leeftijdsgenoten kennen ze nog: Een frame van ijzerdraad omwikkeld met smalle stroken zijde. Gaf een typisch jaren 50 licht: Duister en nét niet voldoende om te zien dat het vlees op de borden te klein was, áls het er al was. Ik ontdeed de lamp van de zijde waarna ik het frame van ijzerdraad over hield. Van een oude bezemsteel maakte ik vervolgens de staande houder waarmee de alternatieve palmtak gedragen kon worden. Het kostte wat moeite om het arme haantje op het uiteinde van de stok te klemmen. Het arme beest behield zijn vorm maar ter nauwer nood. Maar met de snoep -geen vruchten- leek het toch heel wat. In ieder geval iets heel bijzonders. Op Palmzondag moesten de takken in de kerk ten overstaan van de volledige kerkgemeente worden geweid, alvorens ze dan ś middags naar ziekenhuizen werden gebracht. Mijn vader lag in een deuk toen hij mijn alternatieve palmstok zag-dat dan weer wel!-, maar ik geloof niet dat meneer pastoor mijn werkstuk erg op prijs stelde.
