#junkieverdriet

[voortbestaan]

Vandaag, 40 jaar geleden, verdween hij. 

Jotie T'Hooft, 9 mei 1956 - 6 oktober 1977

Aan mijn prinses

Liefste, hart en woorden Houden voor jou stil, Jij blinde vlek in mijn vermoorden Van wat ik vergeten wil.

Kleine vink, lieve kleine kinkel -De liefde speelt mij parten- Baby-face, bijou, scharminkel Voor wie ik alles weer wil tarten

Tot ik, als vroeger, blind van pijn Weer neerlig, eenzaam in het laken Het gaat niet om het zijn Maar om wat wij er van maken,

ENVOI: Prinses, ik beschrijf wat ik bewonder, Wat ik vrees, bemin of haat Prinses, nu ik u ken kan ik niet zonder, Gedoog niet dat ik u verlaat.

uit: Junkieverdriet

[goestingsjes]

[goestingsjes]

Nieuw dichtbundeltje gekocht

[commetombeunarbre]

Er woont nu een marter in mijn hart, Die kleine spier die ziekte doorstond en verrukking, genezing en smart En waarmee ik zal verderleven, liefhebben En Scheppen. Want de mens is rond. Eens splijt zijn kern, een kei Rolt plotseling door de pas En alles is verbrijzeld en bevroeren. Zij het november, zij het mei,  In gistend fruit vormt zich een gas En kleine dieren knagen aan het koren. Dat heb ik geleerd. Nog ben ik jong Maar ik ben oud. Al wat ik bezong Verschrompelt vlug, wat ik bemin bestaat, hoewel ik het verzin En door mijn woorden waadt het einde Nader, duidelijker dan het begin.

[commetombeunarbre]

Daar ik een vermorzeld mens ben, liefste Leg ik me behoedzaam neder En tracht in het gebied dat ik verken Geen sporen na te laten. Mijn razernij lijkt afgelopen, Ik zwijg, ik leer begrijpen: Terwijl de zomer in ons loeit Hoor ik de herfst zijn sikkel slijpen: Mijn lichaam laaft jou even, Verdrijft je uit je enge cel Naar een terrein van louter beven Dat ook mij verovert in mijn vel, Intussen gaan de maaiers op het veld te keer En in de schuren houten vlegels, Op, en neer Want niets ontkomt de regels.

[muizendpotig]

Eénwoordpoëzie: Junkieverdrietandarts.

[gardenofweeds]

Junkieverdriet (Jotie T' Hooft)

Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet 

Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid 

Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet: 

Dat de mens een naald is zoekend naar een ader 

Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden. 

Junkieverdriet, bass-toon van deze tijd 

Waar de verschopte verschaalt in een dode hoek 

Van het denkperspectief, in de paranoia 

Van de kleine penis en de schizofrenie van schaamte. 

In deze wereld mijn waansisteem werd liefde 

Een misdrijf in het duister en reizen kruipen 

Uit de schaduw der ouders naar de schaduw van de dood. 

Verdrinken tijdens de armslag naar meer. 

Licht van alle licht, licht 

Dat niet dooft met de dagen en mijn geheugen 

Voortdurend doorschijnt, licht licht 

Dat niet zinkt in de stof het woord 

Dat muis is knagend binnen klein bestek, 

Licht dat bomen doorruist en water, licht 

Dat leeft op de vloedlijn bij springtij, 

Tussen afkick en hit, wit licht, witte hitte.