#kalemden

[asikan]

Ben bir daha gelmeyecek bir gençlik yaktım…

Zamanın avuçlarımın arasından kum gibi kayıp gidişini izlerken, her hatamda biraz daha büyüdüm. Dünlerin pişmanlığıyla değil, yarınların ihtimaliyle yürümeyi öğrendim. Çünkü bazı kayıplar insanı tüketmez; aksine, yeniden doğmayı öğretir.

Artık kim kimi ziyan ederse etsin, o devrin kapıları kapandı. Kalbimi yok sayanlara, beni yarım bırakanlara ve sevgiyi hoyratça harcayanlara borcum kalmadı. Ben kendimi seçtim; kırıklarımı, hatıralarımı ve küllerimden doğan gücümü…

Kim kimleri seçtiyse, seçtiği ihtimallerle mutlu olsun.

Ben payıma düşeni yaşadım, dersimi aldım ve yoluma ışık tuttum.

Çünkü bazı vedalar kayıp değil, özgürlüğün başlangıcıdır.

Ve şimdi biliyorum:

Yanarak geçen bir gençlik bile, insanın ruhuna en parlak sabahları armağan edebilir.

ASİKAN

[tozbocegi-blog]

Kalmalı bir şeyler senin de kursağında.

Mutlu olmamalısın biraz.

Mesela uyuyamamalısın bir gece kalp kırdığın için.

Ya da ağlamalısın yine en az bir gece burnunun direkleri sızladığı için.

Ah değil bu, sadece biraz empati duası.

[kendikalbineyazar]

Bunaldı. Nefes almak için sokağa çıkma düşüncesi bir ışık gibi parladı zihninde. Kendisine iyi geleceğini düşünerek hızla hazırlandı, atkısını boynuna doladı. Gözleri bir ânlığına karşısında duran aynaya takıldı, bir süre kendini izledi.. Gözlerindeki parıltı kaybolmuştu. Pencereye doğru yöneldi, havanın kararmasına 2 çeyrek saat vardı. Hareketlenerek montunu geçirdi üzerine ve evden ayrıldı. Dışarısının soğuk olduğunu iliklerine kadar hissetti. Yolun karşısında duran parka geçti. Ağır ağır adımlar atıyordu. Gözüne kestirdiği banka oturmaya karar verdi. Kavruk elleri kıpkırmızı olmuştu şimdi. Bankın dibine gelip yerleşti. Sırtını yasladı, elleri çok üşüyordu. Montunun cebinden sigarasını kırmızı parmaklarıyla çekip çıkardı. Etrafta kimsecikler yoktu. Ruhu daralıyor, içinin sıkıntısı geçmiyordu. Çakmağıyla sigarasını dudaklarına götürüp yaktı. Olmuyordu, ne yapsa ne etse; önünde sonunda aklının kıyılarına vuruyordu.. Onsuz olmak istiyor fakat yüreğinde bir yerlerde onu bulup çıkarmak isteği geçse de bulamıyordu. Ne vakit yerleşmişti kuytu köşelere. Ardından söz edilen ve her vakit gözlerine çarpan hakikati hatır ettiğinde kızıyor, öfkeleniyordu. Bu ikilem arasında bir oraya bir buraya koşturup duruyordu. Fakat elden ne gelir ki? 🖋

[uzaktakiibiri]

Çabuk öfkelenip, çabuk kırılıyoruz. Hiç kimseye, hiçbir şeye tahammülümüz olmadığı gibi bu çağın hızında, keşmekeşinde kayboluyoruz. Sorgulamıyoruz, üret(e)miyoruz. Etraf pasif iyilerle öyle dolu ki, aktif kötülerin arttığını fark edemiyoruz.Salih amel kelamını pek sık atlıyoruz. İman ettim demek yetmiyor oysa ki, ispat gerekiyor..Yüce emir inmiyor mu Rabb'inden peygamberine ?(sallallahu aleyhi ve sellem) "Ey örtüsüne bürünen kalk ve uyar." O iman ettim deyip geri çekilmiyor. Atıp örtüsünü kenara, tebliğe koşuyor. Üzülerek, bin düşünce ile çıktığı Hira'sından büyük bir idrak ile iniyor ve yola çıkıyor. Seni, beni şu zamanda yola çıkmaktan alıkoyan ne? Hadi bunu biraz bir düşünelim.