12.12.2021 - Barcelona cityscape - Catalunya

seen from Germany
seen from China
seen from Netherlands
seen from India
seen from China

seen from China

seen from Germany

seen from Malaysia
seen from Germany
seen from China

seen from Germany
seen from Germany
seen from United States

seen from United States

seen from Italy

seen from France
seen from Canada
seen from China
seen from Vietnam
seen from Bangladesh
12.12.2021 - Barcelona cityscape - Catalunya
El 31 Diciembre, En Karcelona, XXI Marcha Contra Las Cárceles
Nos volvemos a encontrar otro año más el 31 de Diciembre alrededor de diferentes centros de encierro para solidarizarnos con todas las personas que sufren el encarcelamiento de sus cuerpos.
La cárcel es la forma más explícita que el poder tiene para reprimirnos: supone un ataque frontal contra la integridad y la autonomía de las personas. El estado utiliza los centros de encierro para castigar a las personas que no siguen las pautas y normas impuestas, disfrazando ese castigo con palabras como reinserción o reeducación. Se encierra a las personas por el simple hecho de ser pobres, rebeldes o por enfrentarse a este sistema de miseria.
El poder utiliza otros centros de encierro más allá de las cárceles propiamente dichas. Hoy queremos llamar también por su nombre a las cárceles para migrantes y a las cárceles para menores.
Todas las prisiones son una parte esencial de la sociedad en la que vivimos; la sociedad actual y la cárcel se necesitan mutuamente para existir. Afuera encontramos también, aunque con distinta forma, sus mecanismos de control, cámaras, carceleros y chantajes de diversos tipos. Así pues, la destrucción de la cárcel no pasa solamente por la destrucción de sus muros físicos sino también por la destrucción de unos roles y relaciones sociales que la legitiman y alimentan, convirtiéndonos en presos y presas a todas.
De esta misma manera, el entramado carcelario está formado también por personas, empresas y asociaciones de distinto tipo. Éste no se limita a dentro de los muros y ese hecho abre un amplio abanico de posibilidades de lucha, perfectamente visibles en ciudades construidas cómo cárceles, como Barcelona.
Nuestro mensaje es claro: queremos la destrucción de todos los tipos de cárceles. Hoy hemos querido visibilizar tres tipos de centros de encierro: para menores, para mujeres y para migrantes y así demostrar que si nosotras estamos aquí, ellas no están solas.
Follow your dreams #followyourdreams #streetart #karcelona https://www.instagram.com/p/CpQAzsqtjbi/?igshid=NGJjMDIxMWI=
0. La prova del cotó — D. Fernández 'Les Cròniques del 6' (2006)
Les proves del cotó d’una policia són diverses. Les òbvies, quasi formals: que respectin els drets humans, que garanteixin la seguretat jurídica, que respectin la dignitat de les persones. Fet i fet, i malauradament, que un policia torturi, trafiqui o violi pot afectar més la condició humana que el comportament democràtic d’una policia integrada per més de 8.000 persones. Partint de la base teòrica, però, que hi ha policia perquè no hi ha encara democràcia social ni econòmica.
En tot cas, qüestió de mínims, el que certifica que hi ha «democràcia formal» i «justícia formal» és, precisament, la resposta que dóna la suposada «democràcia» quan passen aquests fets. I és ben simptomàtic que la resposta sigui sempre tan decebedora. Com al país veí, on s’indulten —sistemàticament, seguint el manual— els policies condemnats per tortura. Fins i tot agents que han reincidit. Que són ascendits i condecorats si s’escau.
Ara bé, que un cos de policia —no un policia individualment— segueixi, investigui i controli els moviments socials només té a veure amb les ordres polítiques que reben i la Seguretat de l’Estat. La nostra inseguretat. Per tot plegat, la prova del cotó real és com actua el Poder autonòmic (Interior, Governació, Generalitat) cada cop que es denuncia algun cas. És a dir, quina és l’actitud institucional dels qui ens governen i per què està instal·lada aquesta maleïda mania de minimitzar, desmentir, negar i manipular. Clar: cap polític admet pedres a la pròpia teulada. I encara menys, se les llença ell mateix. La resposta, doncs, va tan nua com el rei: perquè ells són els qui donen les ordres. I sempre passa que es concedeix absoluta immunitat. És a dir, absoluta impunitat.
“Les Cròniques del 6 i altres retalls de la claveguera policial" Del Cinema Princesa a l’absolució dels Tres de Gràcia (1996-2006) Pròleg d’Arcadi Oliveres Epílegs d’August Gil Matamala, Albert Martínez, Ester de Pablo, Gabriela Serra, Iñaki Rivera, Jaume Asens i Guille Reyes
9 desheredados 3 de ellos integrantes de la misa negra de deathlane se aventuran a hacer 360 kilometros del tiron en bicis de piñon fijo sin frenos.
averigua mas sobre la fiesta de despedida en:
http://deathxlane.es/pedalea-o-rebienta-bcn-vlc/