#kursat basar

[zaruriyet]

mağlup.

‘‘Bu dünya üzerinde sağlam sandığımız hiçbir şey olamayacağını, hayatın hepimizden güçlü döngüsünün içinde savrulup gittiğimizi ve günün birinde farkına bile varmadan o döngünün dışına fırlatılacağımızı düşünüp vazgeçtim.

  Vazgeçtim evet, her şeyden.

  Bir atlıkarınca gibi dönüyordu yalnızca. Ya kısacık, göz açıp kapayana kadar geçen bir an içinde mutluluktan uçacaktık ya da kendi kendimize neden orada dönüp durduğumuzu düşünmekle geçirecektik zamanımızı…

  Ben birinciyi seçtim.

  Hem de farkında bile olmadan.’‘

  -Kürşat Başar / Başucumda Müzik

dönüp duruyor zaman, neden diye sorgulamaktan delireceğim anlar yakın. birinci mi lanet, ikinci mi; hiç emin değilim. hayat bir istiridye için medcezirler ile dolu bir denizden ibaret. okyanusunda kum tanesi olsam kafi dediklerimiz bitirdi bizi. yazdım bunu bir kenara.

[zaruriyet]

Biri omzuma dokunmuş ve dünya farklı bir yöne doğru dönmeye başlamıştı.

Kürşat Başar / Başucumda Müzik

[zaruriyet]

nirvanavari.

‘‘Şaşkındım. Korkuyordum. Çaresizdim.

  Hayatım boyunca olmadığım kadar mutsuzdum.

  Hep birlikte mutlu bir evde oturmuş gülerken, birdenbire kendinizi böyle yıkıntıların arasında buluyordunuz işte. Birkaç saniyelik bir titreme ve kurduğunuz, sonsuza dek sahip olacağınızı sandığınız o güvenli hayat yerle bir oluyordu. Bir deprem gibi ayağınızın altından yer kayıyordu.’‘

 -Kürşat Başar / Başucumda Müzik

artık yoruldum. sürekli bir tökezleme halinden ve acizlik hissinden. halbuki aynanın karşısına geçip ‘aciz değilsin sen’ diye azarlamalı insan, kendini. kendini bulmalı, ve görmeli. bugün bir spor salonunun geniş aynalarından birinde kendimi gördüm. sağa döndüm ben varım, sola döndüm yine ben. karşımda ben. arkamda. insan hayatında bir veya iki kere kendini görebilecek ruhaniyete sahip oluyor. kişi bitiyor, sürünüyor, hatta ölüyor da bir kere olsun ben ne yapıyorum demiyor. görmüyor kendini, duymuyor çığlıklarını. görmezlikten ve duymazlıktan gelmeyi ne iyi biliyoruz. belirlenmişiz, şartlanmışız, kopup gitmişiz yaşamak eyleminden. kopup gitmişim yaşamak eyleminden. uyandım, yirmi oldum, yirmi bir olacağım. amacım ne. amacım bu. bu'na ulaşacağım. uzun yıllar önce kaybettiğim benliğimi bulacağım. yönlenmek yok, kulaklarım bir kendime açık. bir ben, biz varız, dönüp duran dünyanın içinde olduğumuzun farkındayız, yaşama dahil olduğumuzun farkındayız. yorulmadık. kendime not: aynaya bakmaya devam et.

[zaruriyet]

yılma.

‘‘Bir makine görmüştüm hastanede. Yaşayıp yaşamadığınızı gösteren bir makine. Oradaki çizgi artık kıpırdamadığında, dümdüz devam edip gittiğinde hastanın öldüğünü anlıyorlardı.

  İşte tam da öyle hissediyordum. Bizim makinemizden ne bir ses geliyordu ne de en küçük bir kıpırtı vardı.

  Öyle dümdüz bir çizgiydi hayatımız.’‘

-Kürşat Başar / Başucumda Müzik

Anlar yaşıyorum, çok kasvetli ve bir miktar da hüzünlü anlar. Arkadaşlar ben anlamıyorum, ben anlamlandıramıyorum. Şimdi biz dümdüz bir yolda yürüyoruz, en küçük tökezlememizde her şeye en baştan başlıyoruz, yani burada hep böyle oldu, böyle biliyorum ben. Bir de şey, garipliklerimden biri daha belki ama, yabaniliğim o kadar yüksek ki el uzatanları öylece geri çevirip kimse elimi tutmadı diyorum. Gerçi düz mantık ile düşünecek olursak tutmamış oluyor gerçekten. Çıldıracağım ki, bilmiyorum ki. Böyle durumlarda ne yapılır hiç görmedim ki. Belki de insanlık ile ilgili yaşadığım problemler yüzünden dışlanıyorum, kendi kendimi dışlıyorum belki. Bir anda her yer kararacak tüm sesler kesilecek diye ödüm kopuyor. Abartıdan kaçmak ve minimal yaşamayı seviyorum, abartıyı ve gerçekten bir şekilde bir yerlerden ayrı, farklı durmayı da öyle. Gerçekten dünya üzerindeki en karmaşık sisteme sahip bazı zihinler, daha kendimi çözmüş değilim bir de çözülmeyi bekliyorum.

 Kendime not, kendin hakkında düşün biraz, önce kendini anla, seni anlamayanların ruh halini yaşa, belki yine anlamayacaksın ama ‘denedim’ diyebilmeli insan.

[zaruriyet]

gülme.

‘‘Durup dururken yüreğimiz sıkışsa, kalbimiz birden deli gibi çarpmaya başlasa koşa koşa doktora gideriz.

  Oysa aslında pek de tanımadığımız birinin gözleri ile karşılaştığımızda başımızın dönmesi, kalp atışlarımızın hızlanması, soluğumuzun tıkanması bize hiç de korkutucu gelmiyor.

  Tuhaf şey…’‘

-Kürşat Başar / Başucumda Müzik

Gülüyor güller açıyor penceremde, şairin dedigi gibi değil, şairin dediğinden daha güzel güller, anlatamayacağım kadar güzel güller. Ah ne mutlu, ne mutlu insanlar. Bazı insanlar mutlu olunca tutamıyorum kendimi ben de mutlu oluyorum, gerçekten nerede ne yaptığım hiç umurumda olmuyor, sadece mutlu oluyorum. Düzene karşı geldiğim nadir anlar. Sevmediğim şeyleri sever oldum, sevdiklerimi sevdirme ihtiyacı dahi hissetmez oldum. Güzel günlere yaklaşmak ne güzel olurdu, sonsuza kadar bir deniz kıyısında oturup kum tanelerini sayardık*

[icteolan]

"Hatırlamak güzeldir derler. Hayır, değildir. Anılar bir an için bizi gülümsetse bile hemen sonra elimizi uzatıp tutmaya çalıştığımızda silinip giderler ve ne yaparsak yapalım ancak acı verirler."

Kürşat Başar ~ Başucumda Müzik

[mozaaika]

... uzun saatler boyunca bir masa basinda oturup kutsal bir gorev gibi okumanin bana öğrettiği bir sey daha vardi,az kalsin unutuyordum :Sabir.

[loveis-y-ours]