137. Dit zou een diep epiloog worden, maar ik ben nu te moe om er één te schrijven
Ik zit thuis in Nederland restjes Burek van gisteren te eten. Yeah, ik ben weer in Nederland. Wat een dag!
De wekker ging om 7:00 en rond 7:45 stond de fam voor de deur. Tijd om te gaan. Ze waren te vroeg! Ik had alleen drie toastjes met vlokken op (ik had geen eieren en tomaat meer) en een kop thee. Pa en ik checkten alles, maar toen was het tijd om mijn hutje van de laatste 6 maanden echt te verlaten.
Kijk deze leegte! Het hele appartement is leeg. Ik heb een beetje schoon gemaakt, maar om eerlijk te zijn was het ook niet schoon toen ik aankwam, dus ik was niet echt gemotiveerd om het mega schoon achter te laten.
Dit flesje nam ik mee voor de reis:
Die had ik gekocht op het vliegveld tijdens de heenreis. Ik gebruikte de fles gewoon steeds, zodat ik geen nieuwe plastic flesjes hoefde te kopen, dus nu heb ik deze hele Erasmus het bij me gehouden. Ik denk dat ik het binnenkort weg doe. ALLES HEEFT EEN EINDE.
Op weg naar beneden hing ik de sleutel aan de soort van kapstok. Dat was het dan. Toen ik de voordeur achter me dicht deed, kon ik niet meer terug, want mijn sleutel was ingeleverd.
Slovenië is een klein land, dus heel lang heb ik niet meer van het land kunnen genieten. Oostenrijk was ook snel, maar toen kwam Duitsland. Oh man. Zo veel stau wegens de vele baustellen. Elke keer als we door Duitsland rijden, wordt er aan de weg gewerkt.
Natuurlijk was het geen spannende dag. Ik heb uren in een auto gezeten. Ik was alleen uitgestapt om een McChicken te eten rond 18:00. Wow, wat een dag. Ik heb in de auto Animal Crossing gespeeld (en toen gingen mijn nieuwe Joy-Cons driften????) en muziek geluisterd en Sense8 gekeken en een coole documentaire genaamd Disclosure gekeken. Het gaat over transgender representatie in de media en het staat op Netflix.
Oh ja en er was een auto-ongeluk voor ons yada yada yada vraag pap voor de details.
Dus ja, daarom was gisteren ook mijn laatste echte dag in Slovenië. Dit was gewoon een reisdag.
En toen kwam ik thuis. Woah.
Eergisteren zei ik tegen mam dat ik verwachtte dat het zou voelen als het einde van een vakantie. Als we elke zomer thuis komen nadat we twee weken weg zijn geweest, dan lijkt het alsof we nooit weg zijn geweest. Dat betekent niet dat die twee weken niets hebben uitgemaakt, maar de minuut dat je thuis bent, gaat het leven door.
Aangezien ik nu weer op mijn standaard plaats aan de eettafel met mijn laptop zit, ben ik het er mee eens.
Ik kwam binnen en er zijn een paar kleine veranderingen na 6 maanden (zoals de vele bloemen in de tuin en de nieuwe kapstok), maar het is net alsof die 6 maanden er niet waren. Ik ben gewoon thuis. Waarschijnlijk als ik mijn sleutel op de 26e ga halen, gebeurt dat ook weer.
Mijn kamer is gewoon zoals ik het had achtergelaten op één ding na: er lag een cadeau op mijn bed. Het is een groot kussen in de vorm van een zwarte kat. Ik post er morgen wel een foto van (lees de titel, ik ben nu moe). Ik heb de kat Diabla genoemd, vernoemd naar Santana, oftewel Naya’s personage in glee. Santana Diabla Lopez-Pierce.
We waren waarschijnlijk allemaal moe. We hebben thee gedronken en ik heb gekeken hoe mam iedereen versloeg tijdens het kaarten. Nu ga ik langzamerhand ook naar bed. Het is 23:24, dus dat is vroeg voor mijn doen, maar ik had maar 5 uur slaap gehad. Dit bedoelde ik dus vorige blogpost met de consequenties.
Eigenlijk wilde ik vandaag dus een pakkend einde schrijven voor mijn blog, maar dat komt morgen wel. Voor nu: good night.