Tibet. De genezing van Mhusha de slagersdochter Mark Hendriks
Ik kocht dit boek uit handen van de auteur zelf, met de garantie dat het verhaal dit keer meer hout zou snijden dan sommige van zijn voorgaande werken. En passant goot hij een glas water leeg op het binnenwerk, om korte tijd later een pracht van een Yeti op het schutblad te zetten.
Maar goed, dat verhaal dus. Ik ben een groot liefhebber van het tekenwerk van Mark Hendriks, maar ik vind zijn verhalen vriezen of dooien. Tibet valt wat mij betreft in de laatste categorie. Het staat stijf van de impliciete kritiek op religie en tradities, wat individuele scènes best leuk maakt, maar een samenhangend verhaal in de weg staat. De verplichte seksscènes maken het er niet beter op. Op het moment dat ik door de bomen het bos niet meer zag, breide Hendriks er wat metafysische scènes aan waarmee alles toch nog op zijn plek kon vallen. Hoe? Ik heb geen idee.
Hendriks maakt anekdotische satirische komedies. Ik ken mensen die er dol op zijn, maar aan mij is het toch niet besteed. Tegen de tijd dat ik dat vergeten ben, koop ik weer een boek van hem, want tekenen kan hij wel. Uitmuntend zelfs.