#scratch books

[rasnak2]

[siggestript]

Leve de branding!

Pascal Rabaté / David Prudhomme

Verwacht geen verhaal met een kop en een staart bij dit boek, Leve de branding! is het equivalent van een middagje mensenkijken op het terras. Rabaté en Prudhomme laten de camera rondzwerven aan het strand op een mooie zomerse dag, springend van badgast naar badgast die alle nooit meer dan een pagina of twee in beeld blijven. Het album begint 's ochtends als de mensenmassa per trein en auto op weg is naar het strand en eindigt 's avonds als iedereen weer aftaait. In de tussentijd laten de auteurs een bonte verzameling badgasten de revue passeren, die evenzoveel menselijke tekortkomingen etaleren. Pascal Rabaté bekijkt ze met een scherpe, humoristische en niet zelden ook cynische blik. Een uniek en heerlijk boek om te lezen en vooral ook te bekijken.

[fullofsunsetwhispersdraws]

Well, I took a liking to scratch books and I'll be posting the 'befores and afters'

[tutusi]

[siggestript]

In the Pines. 5 Murder Ballads

Erik Kriek

Kriek tekent al jaren de sterren van de hemel, maar sinds zijn album met H.P. Lovecraft-verhalen weten we dat hij ook prima kan vertellen. Dat laat hij met In the Pines nogmaals zien. Bijzonder is dat zijn tekenstijl sterk grafisch is, dus met hoog contrast, maar dat er desondanks veel details in de tekeningen te ontdekken zijn, die uitnodigen om aandachtiger te kijken. Zo remt Kriek de lezer automatisch af, zodat die de kans krijgt zich in het verhaal te verliezen.

De verhalen zijn losjes gebasseerd op liedteksten met moord als thema, zogenaamde murder ballads, en alle nummers worden gespeeld op de bijgevoegde CD, uitgevoerd door Krieks eigen band.

[siggestript]

Tibet. De genezing van Mhusha de slagersdochter Mark Hendriks

Ik kocht dit boek uit handen van de auteur zelf, met de garantie dat het verhaal dit keer meer hout zou snijden dan sommige van zijn voorgaande werken. En passant goot hij een glas water leeg op het binnenwerk, om korte tijd later een pracht van een Yeti op het schutblad te zetten.

Maar goed, dat verhaal dus. Ik ben een groot liefhebber van het tekenwerk van Mark Hendriks, maar ik vind zijn verhalen vriezen of dooien. Tibet valt wat mij betreft in de laatste categorie. Het staat stijf van de impliciete kritiek op religie en tradities, wat individuele scènes best leuk maakt, maar een samenhangend verhaal in de weg staat. De verplichte seksscènes maken het er niet beter op. Op het moment dat ik door de bomen het bos niet meer zag, breide Hendriks er wat metafysische scènes aan waarmee alles toch nog op zijn plek kon vallen. Hoe? Ik heb geen idee.

Hendriks maakt anekdotische satirische komedies. Ik ken mensen die er dol op zijn, maar aan mij is het toch niet besteed. Tegen de tijd dat ik dat vergeten ben, koop ik weer een boek van hem, want tekenen kan hij wel. Uitmuntend zelfs.