#mkbbs

[bloggernasibatman]

kumusta?

Napaisip lang ako. 

Ano kaya ang dahilan ng iba kung bakit sila nangungumusta? 

Sa totoo lang kasi, kung ako yung tatanungin, ginagawa ko 'yon kapag nag-aalala ako sa isang tao. Maaaring may nabalitaan ako tungkol sa kanya o sa isang bagay na alam kong may kinalaman sa kanya. Pwede ring may naalala lang ako bigla tungkol dun sa tao kaya ako nangungumusta. 

Yung iba kaya? Ano kayang dahilan nila? Bakit kaya sila nangungumusta? 

Sa aking karanasan, ang una sa listahan ng mga dahilan kung bakit nakakatanggap ako ng pangungumusta mula sa mga taong kilala ko ay dahil may kailangan sila. Kumbaga parang "ice breaker" na nila sa akin 'yon 'pag kailangan nila ako. Mangungumusta, magtatanong, lalaruin muna nila yung usapan bago sabihin kung ano ba talaga yung gusto nilang ipunto. Wala naman akong problema sa ganon. Suki nga ako ng "small talks" kung tutuusin. Pero napaisip lang ako, ibig sabihin ba 'non, kapag wala na silang kailangan, hindi na nila ako kukumustahin? Ang isa rin sa mga dahilan kung bakit ako kinukumusta ay dahil may mga pagkakataong nagiging mailap ako. Nawawala ako bigla, hindi nagpaparamdam, nagtatago sa mga tao. Mapalad ako kung tutuusin dahil may mga mahal ako sa buhay na napapansin agad kapag naglalaho ako. Ramdam ko yung bahid ng pag-aalala sa bawat pagkakataong magtatanong sila kung kumusta na ako. Gusto ko na rin sanang ikwento. Nitong mga nagdaang taon, madalas akong makatanggap ng mensahe ng pangungumusta mula sa mga taong minsan ko ng itinuring na espesyal sa puso ko. Ano kayang dahilan nila? Bakit bigla silang nagpaparamdam? Saan kaya nila nakukuha yung lakas ng loob na pagkatapos nilang mawala na lang bigla sa buhay ko, babalik sila na para bang hindi nila 'yon alam? Nagtataka ako palagi nung una kapag nangyayari 'yon pero sa bandang huli napaisip na rin ako. Baka kasi may gusto lang siguro silang alamin. Baka interesado lang sila kung may mga pagkakataong naiisip ko pa rin sila pero hindi lang nila ako kayang deretsuhin. Baka gusto lang nilang i-”check” kung tangang-tanga pa rin ako sa kanila kaya napagdesisyunan nila akong gambalain. Anong malay ko? Baka gusto lang nilang malaman kung may pagmamahal pa ba na natitira para sa kanila dito sa puso ko. Marahil ang may problema rin ay ako. Ako na mismo kasi yung naghahanap ng dahilan kung bakit may ginagawa sa akin ang ibang tao. Ako mismo ang nagbibigay ng kahulugan sa bawat kilos at desisyon ng iba tungkol sa akin. At higit sa lahat, ako na rin mismo ang nagsasabi kung madumi o malinis ba ang kanilang mga hangarin. At iyon ang gusto ko sanang aralin. Gusto kong matutunan na bigyan lamang ng atensyon at halaga ang isang bagay kung may mabuti itong maidudulot sa akin. Ang hirap din kasing pangunahan ang lahat lalo na’t kung wala kang pruweba. Ang problema pa 'ron, malaki ang tsansa na makasakit ka ng iba dahil sa ganitong klaseng pag-iisip. At hindi rin malabong masaktan mo ang sarili mo sa proseso. Para kang kumuha ng malaking bato tapos ipupukpok mo lang din sa ulo mo. Marami pa akong hindi alam, at alam ko 'yon sa sarili ko. Kailangan ko munang tanggapin na ang kahulugan ng mga bagay-bagay ay darating din sa atin sa tamang panahon, siguro. Kasi sino nga namang may alam 'di ba? Maaaring makatanggap ka ng mensahe ng pangungumusta sa iba kasi gusto ka lang nilang kumustahin. Maaring ginusto lang nila 'yong gawin at 'di mo na kailangan pa itong kwestyunin. Malay mo, mabuti pala yung intensyon at dahilan nila. Pero malay mo, hindi rin. Ang dami kong sinabi. Isa lang naman yung dahilan nito. Naisip ko lang 'to lahat nung bigla kang nagpadala ng mensahe mula sa kawalan para lang kumustahin ako. Ilang buwan na ba ang nakalipas mula nung huli tayong nagkausap? Hindi ko na kasi maalala. De, joke lang. Magtatatlong buwan na mahigit. Madalas kasi, pawala-wala ka. Magpaparamdam ka tapos kinabukasan, bigla ka nalang hindi sasagot. Siguro, naisipan mo lang akong guluhin dala na rin ng matinding pagkabagot. Ano kayang dahilan mo? Ano kaya ang gusto mong alamin? Ano kayang pumasok sa isipan mo at naisipan mo akong kumustahin? Sa totoo lang, nung sinabi mong "Kamusta?", medyo nagambala ako. "Kumusta?" kasi dapat yung sinasabi kung yun ang gusto mong ipunto. Galing 'yon sa salitang "como estas" na hinugot natin sa wika ng mga Kastila. Magtataka pa ba ko? Yung mahalin nga ako nang tama, hindi mo nagawa, 'yan pa kaya?

At hanggang ngayon, 'di pa rin kita sinasagot. Mas inuna ko pang isulat 'to kaysa bago kita sagutin. Kasi malay mo, maisipan ko ring sagutin yung tanong mo. 

Malay mo, hindi rin.

—————————–

‘O Buwan ng Marso: "Ang Sagot Sa Kamusta Mo”

[bloggernasibatman]

Lucban

Tandang-tanda ko pa yung araw na sinabi mong pupunta ka sa Lucban para dumalo sa kasal ng kaklase mo -- yung kaibigan mo noong High School ka pa. Hindi ko maikakaila na nung mga sandaling ‘yon nanghina ang aking mga tuhod at nahirapan akong maitayo nang tuwid ang aking mga paa. Ang ibig sabihin kasi non, may posibilidad na magkikita kayo ng dati mong nobyo dahil alam ko na maaari siyang maging imbitado doon kasi naging kaklase niyo rin siya. Hindi maipinta ang itsura ko habang kinukwento mo sa akin ang plano mo nung mga sandaling iyon. Aalis ka ng Sabado, baka makabalik ka na ng Linggo o ng Lunes. Pa-mahal na araw nung linggong iyon at marami sana akong plano para sa atin. Marahil sadyang mapaglaro ang mundo at nahipan ako ng masamang hangin. Hindi ko maitatanggi ang totoo -- natakot ako. Natakot ako sa posibilidad na mabuhay ang kung anumang patay na dapat sa inyo. Natakot ako kasi aalis ka na hindi mo ako kasama at may posibilidad na magkrus ang landas niyong dalawa.  Masisisi mo ba ako? Nung mga panahong ‘yon kasi, magulo tayo. Wala atang linggo na hindi mo ko sinasabihan ng, “Tumigil na tayo.” Mangilan-ngilang beses ko ring ininda ang bawat pagsambit mo ng, “Kalimutan mo na ako.” At iisa lang ang dahilan sa tuwing gaganyanin mo ako, naaalala mo kasi siya at dahil ‘don, pakiramdam mo, hindi na tamang tinutuloy pa rin natin kung anong meron tayo. Kasi may nararamdaman ka pa rin para sa kanya. At kahit ilang beses mong sinubukan na mahalin ako, mas nangingibabaw pa rin yung pagmamahal mo sa kanya. Hindi na ako magtataka. Ano nga ba namang laban ko sa lalaking nakasama mo nang limang taon, ‘di ba? Ako nga, isang taon pa lang nung mga panahon na ‘yon, tapos alanganin pa. Ang tanga-tanga ko. Daig ko pa mga zombie sa Plants vs Zombies kasi kahit paulit-ulit mo na akong sinasaktan, lumalapit pa rin ako sa’yo.

May aaminin ako. Minsan ko lang naramdaman na maging sobrang kontento at masaya sa buhay ko. At alam mo ba? Naramdaman ko ‘yun nung sinamahan kita noon sa Lucban nang halos isang linggo. Maraming ulit kong naipinta sa aking isipan ang posibilidad na balang-araw, magiging ganon ang buhay kapag naging mag-asawa na tayo. Gigising ako sa umaga nang nakangiti, titignan kita habang natutulog ka nang mahimbing katabi ko. Dahan-dahan kitang hahalikan hanggang sa magising ka at yayakapin mo ako. Babangon ako at mamamalengke, tapos ipagluluto kita ng ulam na gusto mo. Ito rin ang parehong sandali kung saan pakiramdam ko, pinagpala ako nang husto. Biruin mo naman kasi? Parang pinakita na sa ‘kin ng mundo ang buhay na maaring sumalubong sa akin pagtanda ko.

Pero katulad ng paulit-ulit na nangyayari sa akin, kailangan ko na yatang tanggapin na malas ata talaga ako. Tumuloy ka pa rin sa Lucban, at pinayagan kita. Kasi alam kong iyon ang gusto mo. Labag man sa loob ko nung una, ang inisip ko na lang, hindi ako dapat maging makasarili at karapatan mong piliin at gawin ang kung anumang makapagpapaligaya sa’yo. At saka, baka nag-iisip lang ako masyado. Dapat subukan ko ring sumugal na baka mali rin ako sa mga hinala ko. Mahal mo kasi ako, ‘di ba? Dun pa lang dapat maging kampante na dapat ‘tong puso ko.  Nang makarating ka ng Lucban, nanlumo ako. Hindi dahil sa pinayagan kita, pero dahil napatunayan nito na nagkamali ako.  Biruin mo? Pinadala ko sa’yo yung pocket wifi ko kasi alam kong wala kang local cellphone nung mga panahong ‘yon dahil sa isang insidente nung dinalaw mo yung nanay mo sa ibang bansa. Alam mo kung bakit ko ‘yon ginawa? Kasi gusto kong may paraan pa rin para makausap kita kahit malayo tayo sa isa’t-isa. At hindi lang ‘yon, makakausap mo rin yung kapatid at yung tatay mo habang nandoon ka. Pero hindi naman ‘yon yung nangyari, hindi ba? Nakarating ka ng kasal. Hindi ko na rin inalam yung naging buong istorya kasi hindi ka naman nagkwento. ‘Pag tinatanong naman kasi kita, ang laging sagot mo lang, “Ang kulit kulit mo.” At bukod pa ‘ron, makalipas lang ang isang araw pag-alis mo, madalas hindi ko na alam kung anong mga nangyari sa’yo. Hanggang yung pangako mo na isa o dalawang araw lang, biglang naging isang linggo. 

Alam mo ba yung pakiramdam na dama mo ang unti-unting pagkawala ng isang bagay o ng isang tao sa’yo? Para kang nagpapalipad ng saranggola. Masaya sa umpisa tapos biglang magiging malakas yung hangin. Pagkatapos, makikita mo na lang yung sarili mo na nakikipag-bunong braso dito para hindi matangay yung saranggola mo papalayo. Hinahatak mo na ito pababa pero ni mapalapit sa’yo yung saranggola eh hindi mo na magawa. Hanggang sa maputol na yung pisi sa pagpupumilit mo. Natalo ka na ng hangin. Wala na yung saranggola sa’yo.  Marahil ito ang ating kwento. Kahit ilang beses kong tinangkang takasan ang katotohanan, nagawa pa rin nito akong abutan at isampal sa akin ang reyalidad -- maraming problema ang hindi ko magagawan ng solusyon kahit ano pa mang pagpupumilit at pagpupursigi ang aking gawin. May mga bagay na sira at kahit kailan, hindi ko na ‘yon magagawa pang ayusin. Pero dapat matanggap ko ‘yon. Dapat tanggap ko na ‘yon ngayon.

Naaalala mo pa ba? Nung unang beses akong pumunta ng Lucban, Quezon kasama ka? Sinabi ko sa’yo na kapag dumating sa puntong bumalik siya, napaisip ka at kailangan mong mamili sa aming dalawa, piliin mo siya. At malamang sa malamang ganun na nga ang nangyari siguro. Ang tanga ko rin no? Ako rin nagpahamak sa sarili ko. Ako rin ang gumawa ng sugat na siya ring iniyakan ko. Dahil sa kabila ng pagmamahal, oras, pagod at pagsisikap ko na mapaligaya ang isang tulad mo, siya pa rin ang mas pinili mo.

—————————–

‘O Buwan ng Marso: Lucban, Ikaw, Siya, ang Saranggola at Ako.

[bloggernasibatman]

pake.

Magsisimula ako sa isang kasinungalingan -- “Wala na akong pakialam sa’yo.” Sa kabila ng ‘di mabilang kong pagtatangka na hindi ka isipin sa bawat araw na dumadaan, alam ko sa kaloob-looban kong nagsisinungaling ako. Kahit na alam kong wala na dapat, ikaw pa rin itong laman ng puso’t isipan ko. At kahit ilang beses man akong malunod sa mga luhang araw-araw na hindi tumitigil sa pagpatak mula sa mga matang ‘to, hindi ko maikaila na hanggang ngayon at sa kabila ng panahong nagdaan, may pakialam pa rin ako sa’yo.

Nasaan ka na kaya? Masaya ka ba? Sinu-sino na kaya ang mga kasama mo? Matagal na rin kasi ang lumipas mula nang kausapin mo ako. 

May mahal ka na bang iba? Mahal mo pa kaya ako? May katiting na espasyo pa rin ba para sa akin diyan sa puso mo? 

Sumasagi rin kaya ako sa isip mo? May mga panahon din ba kung kailan naaalala mo rin ako? Ayos ka lang ba? Kaya pa ba? Ano na kayang pinagkakaabalahan mo? 

Ang gulo na ng mundo. Magulo pa rin ako. Hanggang ngayon ‘di pa rin kita malimutan kahit maraming beses ko na itong ginusto. May mga araw na tahimik, at may mga gabing parang sasabog na ako. Ilang gabi na rin akong hindi nakakatulog nang maayos, kakaisip sa’yo.

Mali ba ako na sisihin ka sa kung anong nangyayari sa buhay ko? Karapatan ko pa bang maghabol ng mga sagot sa mga katanungang iniwan mo? 

Siguro hindi. Hindi na rin mahalaga siguro.

Pero sa kabilang banda, kailan naman kaya ako magsasabi ng totoo? 

Sana magawa ko ng yakapin ang katotohanang paulit-ulit nang kumakatok sa pintuan ng buhay ko. Sa sobrang tagal ko na yatang hindi 'yon pinapansin ay parang palakas na nang palakas ang pagdadabog nito. Kaunting panahon na lang ata ang hihintayin bago nito mawasak ang lahat at pwersahin ako sa katotohanang tinatakbuhan ko.

Matagal na itong bumubulong. At nararamdaman kong sisigawan na ako nito.

Ito ang mga katotohanang matagal ko na dapat napagtanto: “Hindi ko trabaho ang hanapin ang iba sa mga panahong hinahanap ko rin ang sarili ko. Mahirap hanapin ang taong naghahanap din, lalo na’t kung ang hinahanap nila ay ang sarili rin nila mismo. Hindi ko obligasyong buuin ang pagkatao ng iba dahil may sarili akong buhay at mundo. Nararapat lang unahin ko ‘yon lalong-lalo na sa mga panahong ako mismo ay hindi pa buo. At higit sa lahat, dapat matutunan ko munang mahalin ang aking sarili bago ako magsimulang magmahal ng iba; sapagkat kailanma’y hindi maibibigay ng sinuman ang isang bagay na wala siya.” Kaya’t araw-araw, magtatangka ako -- magsasabi ako ng totoo. Marahil maiisip pa rin kita sa mga araw na darating pero alam kong titigil din ito. Pagbubuksan ko na rin ng pinto ang katotohanang matagal ko ng winalang-bahala at mawawalan din ako ng pakialam sa’yo. At sa mga pagkakataon gusto kong magpakalunod sa mga luha, marahil ako na mismo ang magsasalba sa aking sarili at lalangoy na ako. Hanggang ang katotohanang aking tinatanggihan ay manatili at mangibabaw, at tuluyan na akong matuto. 

Naniniwala ako. Darating din ang araw na magsasabi na ako ng totoo. Balang araw, hindi ko na kikilalanin pa bilang isang kasinungalingan ang mga unang katagang binanggit ko.

—————————– 

‘O Buwan ng Marso: "Wala na akong pakialam sa’yo” 

[bloggernasibatman]

Lindol

Noong ika-22 ng Abril, taong 2019, niyanig ng isang malakas na lindol ang kalakhang Maynila at isa ako sa mga na-apektuhan ng sakuna na ito. Nasa ika-anim na palapag ako ng ABS-CBN Office nung araw na nabulabog ang mundo namin sa trabaho. Nagtaka pa ako nung una kung totoo ba talagang lumindol o baka may nagtatrabaho lang na mga construction worker sa ilalim ng palapag na kinatatayuan ko. Nataon din kasing may ginagawa na isang parte ng gusali na malapit lang din kung saan ako madalas pumuwesto. Maswerte kaming lahat dahil hindi gumuho yung gusali sa kabila ng malakas na pagyanig nitong natamo. Ligtas din kaming lahat -- kami at ang mga katrabaho ko. Wala akong kamalay-malay sa maaaring dalhin sa akin ng araw na iyon. Kagagaling ko lang sa mahabang paglalakbay noong nakaraang linggo kaya’t ramdam ko pa yung pagod at kakulangan ng tulog na nananalaytay sa buo kong pagkatao. Sa kabila ‘non, alam kong masaya ako sa kaloob-looban ko dahil may nagawa akong maganda, kaya nakangiti akong pumasok sa trabaho. Sinong mag-aakala? Higit pa pala sa lindol ang kakaharapin ko at wala akong kamalay-malay nung mga panahong ‘yon. Ang alam ko lang, nasa isip kita dahil ikaw ay nasa hindi mabuting kalagayan noon. Galing pa ako sa Baguio nang puntahan kita sa Lucban dahil sabi mo walang susundo sa’yo at hirap kang makauwi dahil masama pa rin ang pakiramdam mo. Mapalad ako at hindi ko kinailangang makipagtalo sa mga magulang ko nang sabihin ko sa kanila kung anong gagawin ko. Bitbit ang lakas ng loob, at ang pag-asa na ka makikita na kitang muli, binaybay ko ang daan patungo sa’yo. Inabot ako ng ilang oras sa kalsada pero nabura lahat ng pagod ko nang magkita na tayo. Pero sa lahat ng pwedeng mong mapiling gawing pambungad, medyo nasaktan ako sa mga sumunod na sinabi mo. ”Anong ginagawa mo? Bakit ka nandito?” Kahit na ganon ka sakin, itinuloy ko pa rin kung anong pinlano ko. Minasahe kita, ipinagluto kita, binilhan ng gamot, basta, sinunod ko lahat ng iyong gusto. Tinulungan, inalalayan, at inalagaan kita hanggang sa bumuti yung pakiramdam mo.

Nang makauwi na tayo sa inyo, pinayuhan kita na magpatingin sa Doktor. Sasamahan sana kita noon kaso wala ring bukas na ospital malapit sa inyo dahil mahal na araw. Hindi pa nakakauwi ang tatay mo at hindi niyo alam ng kapatid mo kung saan siya nagpunta. Mabigat man sa loob ko na iwan ka nung sandaling ‘yon, nangako na lang ako sa’yo na babalikan kita. Hinahanap na rin kasi ako sa amin dahil ilang araw na rin noong magdesisyon ako na puntahan ka. Dumating ang Lunes, balik-loob na ako sa trabaho. Balak sana kitang sorpresahin nung araw rin na ‘yon kaya maaga akong naghanda at umalis papuntang opisina. Hindi ko namalayang tumawag ka pala sa akin dahil siksikan sa bus, FX at MRT. Nang umupo na ako, nakita ko rin na may pinadala ka sa aking mensahe. Binasa ko ‘yon at nawalan ako ng gana pagkatapos. Yung pananabik na bumalot sa ‘kin nung umaga, bigla na lang naubos. Kung bibigyan ako ng pagkakataong makausap ang mas batang ako, gusto ko sanang ipaabot sa kanya ang mga pangaral na ito. Una, wala kang karapatang magbilang ng mga bagay na iyong ginawa kung sa umpisa pa lang, wala namang nagsabi sa’yo na ganon ang gawin mo. Pangalawa, kung nagdesisyon ka na sumugod sa isang laban, dapat alam mo kung anong pwedeng mangyari sa’yo. Dahil sa lahat ng laban, may mga nananalo, nasasaktan, nasusugatan, o kaya naman, natatalo. Pangatlo, hindi sa lahat ng pagkakataon, sasang-ayon sa mga plano mo ang mundo. Madalas, ang mga hindi mo inaasahan ang mangyayari sa kabila ng matiyagang paghahanda at pagpaplano ng gagawin mo. At pang-huli, ito ang dapat mong tandaan kung sakaling hindi ka pa rin natututo: kapag binigay mo sa isang tao ang buong puso mo, dapat alam mo rin na kaya nila itong basagin, at hindi lang ‘yon, pati ang buo mong pagkatao. Hanggang ngayon, nanghihinayang pa rin ako sa lahat. Pero alam kong wala akong karapatang magtanong, magreklamo ni maghanap.

Noong ika-22 ng Abril, taong 2019, niyanig ng isang malakas na lindol ang kalakhang Maynila at isa ako sa mga na-apektuhan ng sakuna na ito. Wala mang gumuhong gusali, gumuho naman ang puso ko. Kasabay ng pagyanig ng aking paligid ang pagyanig din ng aking mundo. Hinding-hindi ko malilimutan ang araw na pinadala mo sa akin ang mensaheng --  “Hindi na ako masaya. Layuan mo na ako.” —————————– ‘O Buwan ng Marso: Ang Lindol na Bumago sa Buhay Ko

[bloggernasibatman]

funny how you could still feel the pain even though the person who caused it is no longer there.

[bloggernasibatman]

“Gusto ko ng McDo Fries, McDo Sundae, McDo Crispy Chicken Burger at Mc... Mc... McKalimutan ka.”

[bloggernasibatman]

puzzled.

Sometimes, we take the wrong people and force them in our lives ignoring the fact that they were never right to begin with. It will be messy, it will be painful, but all the while we'll think they're worth it when they're really not. And sadly, this has been our story.

Despite all the red flags and the warning signs, I chose to be with you. Call it madness or insanity. All I was thinking that time was that you're the one for me and there's no one who could take your place in this fragile heart of mine. I called you my home.

"No sweat," I'd often say to myself. "You'll fall in love with me in no time. I trust that with whatever I'm doing right now, you will see -- that I am the one for you, and you're the one for me."

And soon enough, my whole world turned upside down. These sweats became tears and tears turned into blood. Warning signs became time bombs, and the red flags turned into sharp knives that dug deep wounds. I became a mess and it was excruciatingly painful. The funny thing is, I still thought you were worth it all. If I'm being honest, I'd go through all of these over and over again just to let you know how much I love you. But it also left me thinking, was there any love in your part?

Eventually, you left. We no longer talked. We were strangers again. And I was the fool who relentlessly thought of you -- what could you possibly be doing? Where have you been lately? Did you already meet someone? Or did you went back to that person who broke your heart a year ago? -- the same person you told me you could never forget no matter how hard you try.

After a couple of movies, partnered with sulking over sad songs, and sleepless nights accompanied by the moon, the stars and poetry, I came to a realization - that I was a fool. I believed that you were the right person for me when everything around me has been telling me the opposite. I was blinded by this so called "love" and I became someone I never thought I would be. You were a wrong piece in this jigsaw puzzle I've been trying to build. I forced myself to do things I never imagined I would be doing, like jamming you over and over in this piece of work when in fact you clearly don't fit anywhere in the picture.

And that's when I learned something that I believe will be burned at the back of my mind until the day I die: Sometimes, we take the wrong people and force them in our lives ignoring the fact that they were never right to begin with. Yes, it will be messy -- painful, even -- but we'll grow from it. It'll nurture the best version of ourselves and equip us with wisdom, the kind of which will help us keep moving forward in life. And perhaps the reason why we think that despite all of these things, these people are still worth it... because they are. People come and go but the special ones leave a mark -- one that we'll always treasure, a story to look back to, and a lesson that'll forever be embedded in our hearts. And I won't deny the fact that you are, indeed, special for me. You have been and you will always be.

[bloggernasibatman]

It's sad, realizing that the person you used to talk to when you're happy is no longer there. And not to mention, it also hurts like shit.