Tandang-tanda ko pa yung magagandang nangyari noong first day ko sa College, year 2012. The night before, ganadong-ganado ako kasi, YES! COLLEGE NA AKO! Kausap ko pa yung jowa ko that time (ex ko na ngayon, lol) tas todo kwento ako sa kanya kung gano ako ka-pumped up para sa first day ng klase kinabukasan. Tapos siya naman ‘tong todo paalala sa ‘kin na bawal ako manchix, wag ako manchix, at wag daw ako mag-sight seeing sa college kasi marami daw ganon. Galingan ko daw. Nakinig naman ako (lol)
Pero hindi dun yung focus neto. Kinaumagahan, 4:30 pa lang ginising na ako ng nanay ko kasi 7:30am yung pasok ko that time. Mukhang excited din siya eh. Tapos yun na, naligo ako, nag-ayos. Sa totoo lang, hindi ko na pinag-isipan yung susuutin ko sa first day since hindi ko naman talaga trip pumorma tsaka di ko nga alam kung anong gagawin ko eh. Kaya yun. Nakita ko yung paborito kong Polo na Blue tapos nag jeans at rubber shoes na lang ako. Di ako dapat mag-aalmusal that time kasi ever since Highschool, madalang ako nag-aalmusal bago pumasok. Pero di naman ako matamlay sa school. HAHAHA! Yun, dala-dala ko yung bag ko tapos Registration Card. Paalala kasi samin, yun daw yung ID mo (proxy) since wala pa nga nun at saka basic info mo na din sa University. So yun na, sabay kaming umalis ng tatay ko kasama si mama hanggang sa sakayan. Nauna ako umalis. Sumakay ako ng Air-conditioned Bus mga bandang 5:45.
Nakarating ako sa PUP bago mag-alas syete. Una kong ginawa? Tumambay. Ang daming tao sa covered court non, pare-pareho kaming mukhang nangangailangan ng patnubay at gabay sa paghahanap ng classroom. Hanggang sa may nakita akong isang lalaki. Nasa gitna lang siya ng covered court. May binabasang papel — yung registration card niya din. Kaya nilapitan ko siya.
“Brad, anong course mo?“
“HR pare, ikaw?“
“Uy! Magkaklase tayo!“
Jan ko unang nakilala si Jepoy. Yung pinakamatanda kong kaibigan. Nagkasundo kami non na sabay na naming hanapin yung classroom. Tapos lumapit si JM hanggang sa dumami na kami. Seryoso, di ko inakalang magiging ganon yung first day ko: Maingay, masaya, daming instant friends (mga lalaki kasi, alam mo naman less hassle makipag-friendship sa guys, magkita nga lang kayo sabay apir, tropa na agad e.) Naging acting president pa ako nung classroom namin kasi ako yung pinakamakapal yung mukha that time. Sige lang ako ng sige kaka-kausap sa mga kaklase ko. Ewan ko ba, I felt the need for a change kasi nung high school ako tamang galawan lang talaga e. So yun na nga. Jan ako nagsimula. Ganyan kasaya yung first day of school.
Tumanda na ako at lahat, natapos na yung four years ko sa University. Sa aming pitong magkakaibigan, dalawa lang yung naka-labas. Isa sa lima kong kaibigan na lang yung nagpapatuloy sa laban ng buhay kolehiyo. Yung isa, sumuko na sa buhay, nagbabalak na mag change course. Yung isa naman tinamad na. Yung isa may sakit sa puso kaya undecided kung ipagpapatuloy pa ba niya o hindi na…. tsaka may problema din financially. At yung isa naman, nasa ibang bansa na, dun na nagbabalak magsimula ulit.
Maraming nangyari. At masaya ako na naging bahagi ng buhay ko ang bawat sandali na ‘yon. Pagsisisi? Marami ako niyan. Marami akong bagay na hiniling na sana di ko na lang nagawa, sana nagawa ko, sana nangyari at sana, hindi nangyari. Pero wala na eh. Tapos na ako ng College. At inenjoy ko yun! Sobrang saya. Sa college ko nasimulan ang maraming bagay. Sa college, marami akong natutunang iba’t-ibang bagay – masama man yan o mabuti. Kung may isang bagay akong ipagpapasalamat sa buhay kolehiyo, yun ay naging hakbang ko yun para maging kung sino man ako ngayon. Di lang personal growth ang mai-ooffer ng college. Marami ding opportunities at pintuang bubuksan yan sa buhay mo.
Simpleng tao lang ako. Sa totoo nga lang, pumasok ako ng college nang wala talagang plano sa buhay. Ni hindi ko nga alam yung pinaka-content ng course ko bukod sa gawain ng HR eh yung mag-interview. Sa apat na taon, nalaman kong higit pa sa pagiging interviewer at recruiter ang pagiging HR.
Ngayon, tapos na ako sa college. At laking pasasalamat ko kasi napakalaking pagbabago ang pabaon nito para sa akin. Kaya sa mga magsstart pa lang ng first day nila jan, wag kayong matakot. Masaya yan. Kung nangangamba ka, kumapit ka lang. Wag mong hayaang lamunin ka ng takot, kasi mas wala kang magagawa kapag ganon. Marahil marami kang katanungan sa buhay mo, sa sarili mo, o sa mga bagay bagay na nangyayari at mangyayari sa buhay mo. Hayaan mong ituro sa’yo ng buhay ang mga bagay-bagay. Maniwala ka lang na may magandang mangyayari. Palagi mong iisipin na sa una lang mahirap yan. Pag nasanay ka naman na, di mo mamamalayang kayang-kaya mo na pala. It’s like taking baby steps once again. Wag kang matakot magkamali. Pero dapat matuto ka din sa mga pagkakamali na yan. Ganyan talaga ang mga “firsts” ng buhay natin. Yakapin mo lang silang lahat.
Sa mga naglevel up na sa buhay nila, keep it up! Lagi mo lang tandaan, masaya ang buhay. Kung sakaling mayroon kang hinahanap, hintay ka lang, darating din yon. Pusuan mo lang. Lalapit din sa’yo paunti-unti.
At ang pinakamahalaga jan, araw-araw, hanapin mo lang yung mga bagay na makakapagpasaya sayo — sa puso mo. Dahil walang katumbas na kahit anong materyal na bagay ang mga karanasang habangbuhay nang magiging bahagi ng buo mong pagkato; mga bagay na magmamarka at babaon sa puso at isip mo, at mga bagay na huhulma sa’yo para maging matibay sa mga araw pang darating.
titsay
vaporwave
dailybridgerton
blakekathryn
romaincrisis
