Discover Top Posts Tagged with #movetegenpesten

Mastering for @vvwouter en @ketnet_be... RESPECT & Stipit! :-) #JerboaMastering #mastering #stipit #movetegenpesten #ketnetbe (bij Jerboa Mastering) https://www.instagram.com/p/B7bM_bJgT-6/?igshid=1nolngksv7ia7

#jerboamastering #mastering #stipit #movetegenpesten #ketnetbe

...doet de move tegen pesten.

Gelukkig viel mijn mond net niet open van verbazing, toen ze daar plots voor me stond aan de kassa. Ze stapte zelfverzekerd op me af, als een wel opgeleid topmodel en haar donkerbruine licht krullende haren deinden mee op haar galante beweging. Wat was die veel te magere en lange puber van 25 jaar geleden mooi geworden… De grootte van de diamant aan haar rechterhand met perfect gegelde nagels verraadde een rijk huwelijk. Als privé-stewardess van een vooraanstaande familie vloog ze de wereld rond en aan haar Delvaux kon ik wel gissen dat dat haar geen windeieren legde… Na in minder dan één minuut haar levensloop in een notendop te hebben geschetst, volgde de onvermijdelijke onmogelijk te beantwoorden vraag: Wat doe jij hier? Een vraag die duidelijk impliceerde dat ze wel meer van me verwacht had…ik voelde me kleiner worden. Ja, wat deed ik hier? Het leven had me hier gebracht en ik deed mijn uiterste best om het me hier zo veel mogelijk naar mijn zin te maken. Snel mompelde ik iets tussen mijn tanden … van een man in shiften en drie kinderen… Ik voelde me nog kleiner worden… Quasi onmiddellijk stond ik in gedachten terug op de speelplaats van de meisjeshumaniora. Met licht schaamrood op de wangen, werd ik het veertienjarige meisje van toen, een niet in het rijtje passend schepsel, een nobody, niemand...

Ik behoorde tot het clubje van de PvV-ers, de Plat van Voren-meisjes… Een clubje opgericht door hen die wel al wat rondingen vertoonden en het leuk vonden ons in de zeik te nemen met mopjes als: indien je geen voeten had zou je dan schoenen dragen?…en meer van dat moois.

14 en zo blij, dat mijn gezicht puistjes begon te vertonen, expres infecties uitlokkend om er bij te krijgen, zo te tonen dat ook mijn hormonen hun best deden en in de stille hoop dat dan ook mijn regels snel zouden volgen, om zo niet meer tot de lijst van wekelijkse zwemmers te behoren…een ander hokje waarin ik mijn plekje verdiende en mij enkel twee maanlandschapwangetjes in opbouw opleverde.

Een echte puber in het diepst van mijn gedachten, die in haar kinderlichaam elke dag om een klein beetje herkenning van de klasgroep zat te smachten… werd een verliefde puber. Eentje dat met haar gevoel geen blijf weet en het dan ook onmiddellijk en zonder gêne moest laten merken aan Tim, Tom,…Zo ontving ik een leuke mixed tape als troostprijs of een gevoelige brief, geschreven door de oudere ex-babysit, waardoor elk pubermeisje vertederd zou worden … De bak, dat deze twee niets beduidende woordjes een deel van mijn leven zouden hypothekeren, als antwoord op het stomme mopje: wat is het verschil tussen jou en een bak str…, ze braken mijn verliefde hart tot groot jolijt van de groep and the object of my affection van dat ogenblik. Die film is nog steeds de kaskraker van de bioscoop in mijn hoofd, een heel diep ruw ingekerfde wonde.

Ondertussen 16, een fysieke laatbloeier, onder de puistje, geen vriendje, nog minder dan niets…dat was ik volgens hen en dat was wat ik iedere morgen zag in de spiegel. Het was hard en hoe meer ik mijn best deed om er bij te horen hoe groter de kloof werd. Hun pesterijen, grapjes die ze zelf ongelofelijk fantastisch vonden, hadden een effect dat zijn doel niet miste en waarvan volgens mij geen enkel van hen bewust was hoeveel pijn het deed en wat het met mij deed.

Ik groeide op en zodra ik de mogelijkheid zag, trok ik dan ook de deur van het door en door gekende dorp stevig achter me dicht. Ik vluchtte weg van iedereen die me er aan herinnerde dat ik niet was wat ze van me verwachten en niet binnen de lijntjes kleurde van hun wel afgebakend terrein. Moe van mijn oren te sluiten…

What doesn’t kill you, makes you stronger, daar is iets van, maar tegen die tijd begon ik toch al naar the mussles van Brussels te neigen…

En toch, was ik blij met hun onverwachte vriendschapsverzoeken via FB. Kreeg ik nu toch dat minuscule tikkeltje van herkenning? Soms besluipt me de drang uit zoete wraak, op delete te drukken, maar doe het voorlopig niet. Hun namen staan er heel duidelijk in het vakje VRIENDEN, mijn vrienden… Ik geloof zelfs oprecht, dat ze nooit gesnapt hebben hoe hard ze me toen wel gekwetst hebben en hoe moeilijk het geweest is, om de gebroken vaas bij elkaar te rapen, te lijmen, de barsten zo goed mogelijk te verbergen…

Gelukkig opende zich voor mij een compleet andere wereld zodra de oogkleppen van het dorp werden afgerukt. Hoewel ik nog voortdurend durf schipperen tussen pleasen en mezelf verliezen, or just being Mie, myself and I… kies ik nu uiteindelijk overtuigd het laatste en doe gewoon mijn best, blijf mijn eigenwijze zelf, koester degene die blij zijn met mij en mijn soms onmogelijke zelf, leef op een stroom van emoties en hoop bovenal dat de kinders nooit het lucratieve onderwerp worden van mogelijke pesters of erger nog zichzelf ontpoppen tot een pester…

Heel fier ben ik dan ook als ik dochterlief ‘s avonds aan de tafel zie kleuren met vier veel te grote en uitgelopen stippen op haar hand. Ik krijg het er warm van. Doe de move tegen pesten! Doe hem, leef hem!

En ik weet ondertussen dat de hormonen hun intrede maakten met alles erop en eraan. Ik glimlach bij de gedachte, dat als ik nu op een mooie zonnige dag naar beneden kijk, op mijn kleine décolté in de juiste push-up bh, dat ik heel tevreden ben met die twee ronde appeltjes die me parmantig terug staren en duim dat de zwaartekracht nog even haar aantrede wil uitstellen…

Yours truly,

MissMamaMie.