«Αυτό το έγραψα μερικά λεπτά πριν φύγω.»
Βράδυ 19ης Αυγούστου, μα δεν θυμίζει σε τίποτα καλοκαίρι, αφού κυκλοφορώ μόνη σε ένα μισοφωτισμένο σοκάκι με την κουκούλα φορεμένη και τα χέρια στις τσέπες του φούτερ. Τα πόδια μου με φέρνουν στο λιμανάκι, όπου και κάθομαι για τις επόμενες ώρες. Άφησα δίπλα μου μια κενή θέση για να έρθεις και να αράξουμε, κι ας γνωρίζω εξαρχής πως αυτό δεν θα συμβεί.
Η έμπνευση έχει στερέψει, όπως ακριβώς και εγώ από οξυγόνο. Ξέρεις καλύτερα από όλους πως δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς, μα αύριο θα είσαι μισή χώρα μακριά και δάκρυσα όταν το άκουσα. Συγχώρεσέ με που είμαι δειλή για να σου πω πως σ'αγαπώ, δεν ξέρω καν τι κρύβει το μυαλό μου και πόσα θάβω μέσα μου.
Συγγνώμη που δεν προσπάθησα για εμάς, μα ίσως να είχες δίκιο και να μην ήταν γραφτό μας. Εύχομαι το αύριο να με βρει ζωντανή, αλλά μάταια, αφού το χαρτί κόβει ύπουλα. Όλα καλά, θα έχω φύγει πριν χαράξει, όμως μην στεναχωρηθείς, άλλωστε ήμουν καταδικασμένη. Θα καμαρώνω τη σκληρή δουλειά σου και θα πιστεύω σε εσένα. Θα σε θυμάμαι, κι ας μου θύμωσες για αυτή μου την απόφαση.
-I13.
[The Mavri Tetarti Issue | @mrgrave13]