#muallak

[nefesler]

"Bir çocuk atlar ya uçurumdan aşağı —"

"Dur bakalım, çünkü orada yanlışın var; uçurumdan aşağı atlayan, muhakkak bir çocuktur. Devam et şimdi."

"Öyle işte, Veyselciğim. İnsan uçurumdan atlarken hep biraz çocuktur ya, benim de bu kurcalıyor kafamı."

"Ne kurcalıyor yani?"

"Son zamanlarda günden güne küçüldüğüm oluyor. Bugün dünden daha toyum. Sanki adımlarım geri geri gidiyor. Arkamda da uçurum aşağı, tekinsiz bir esinti..."

[365lugat-blog]

"muallak"

[ehilal]

Muallak

Bir yanin, seni sonsuza dek kosulsuzca sevmemi istiyor. Diger yaninsa beni basindan def etmek, benden uzak bir hayat surmek. Bu nasıl tezat sevgilim?

[nefesler]

Salim yanım hapsolunduğu köşede, yani ense kökümün karanlık kuytularında, ağır kanlı bir ihtiyar gibi durmadan kınıyor beni; mümkün her umudu öldürme işini— diyor; Güzel kızım, sence de biraz abartmıyor musun?

Hayır, diyorum. Yani yanlışın var, çiçeğim. Benim umudu öldürdüğüm falan yok, yalnız uzunca bir zamandır bir mezarı suluyorum.

[nefesler]

Yaren'e ağıt*

...

Öyle bozuldum ki! Beni çağırmadılar cenazene.

Kimse seni tanımıyor da ondan. Seni ben kendime sakladım. Hem, unuttun mu, aynalarda bile kırılır ve uzak düşer yansımalarımız.

Neyse ne! Bir mezar soyguncusu gibi gizli saklı yanaşmak da varmış sana.

Gökçe, sen bana yanaşmak için evel ezel kör noktaları yokladın, durdun. Şimdi gören gözler arıyorsun. Neyi kanıtlamaya çalışıyorsun?

Boşver şimdi. Beni çiğnemekten hiç utanmadın mı, dostum? Hani o zehri beraber alacaktık?

O zehri ben senin kanından devşirdim. İyi geldin bana. Bak, şimdi neredeyim.

Yapma şimdi, müptezel! Dermanın da böylesi!

...

[nefesler]

"İnan ki öfkemin en uzak ucundasın."

"Yine de zehrini bana kusmak için bunca yol yürüyüşünde şairane bir ahmaklık var."

[nefesler]

Yaşamanın feryadına tutuldum.

Canımı dalgalara içirdim.

Kökünden kopup kıyıya dek sürüklenmiş bir demet yosunum şimdi.

"Burası benim evim değil ki..."

"Canımın içi, bu virane liman kimsenin evi değil; birkaç ihtiyar balıkçı ve çığırtkan martılarından başka."

"Niye getirdin beni buraya o zaman?"

"Sen benim dilsiz eşlikçim olacaksın."

"Yani dilimi mi keseceksin?"

"Sen dilini tükürüp atacaksın, avının kemiklerini kusan engerekler gibi. Yani dehşetini de öfkeni de unut, kuru kursağına ses olan acı mürekkebi unut, ömrünün vesikası — o bayağı şiirlerini unut. Soluğunu kesen ne kadar kemik varsa, kus gitsin hepsini."

[nefesler]

— Bir fırtına alaşağı ediyor beni!

— Yazık... Ben bir meltemin üflediğiyim.

— Ne fark eder, ikimizin de ayakları toprağa değmezken?

(Aştığımız yol, bizim değil, arkadaşım.)