#nationalitycount

[ehzulie]

Peachy Little Trader Girl

180318

Muzyka tętni w ścianach. Wypełnia je. Podłogi skrzypią, a odgłosy wrzawy docierają do moich uszu, nawet, jeśli dzieli mnie od niej gruby strop. Jęki skrzypiec Franza i hałaśliwe uderzanie w klawisze pianina co chwilę zakłóca czyjś donośny śmiech – jakiejś rozochoconej panienki albo rozbawiony baryton gentlemana. Uśmiecham się błogo, wsłuchując w te odgłosy. Pełne życia, pełne radości. Tupot stóp tańczących wystukuje rytm muzyki. Przez otwarte okno słyszę żałosne marcowanie jakiegoś zachrypniętego kocura.

Wstaję, widząc gęsią skórę na jej różowej skórze. Gdy tylko odrzucam czerwoną narzutę, również do mnie dociera podmuch chłodnego powietrza, więc zbliżam się do okna i chwytam za haczyki, by przyciągnąć okiennice do siebie i je zamknąć. Wychodzi na ciasną uliczkę. Nie ma stąd żadnego widoku, zaledwie kilka metrów dalej, naprzeciwko, znajduje się wysoka, stara kamienica – całkiem opuszczona. W jej oknach nigdy nie pali się światło.

Otulam się szczelniej kocem i podchodzę do kominka. Ogień się dopala, wiec dorzucam do niego kilka niewielkich polanek, aby jeszcze przez chwilę oświetlał pomieszczenie. Na moje usta znów wpływa błogi uśmiech. Przesuwam dłonią po włosach, odgarniając je do tyłu, a potem zerkam na dziewczynę, skuloną pod kolorowym baldachimem z licznych materiałów, przybitych gwoździkami do sufitu nad łóżkiem. Jej nagie ciało otula luźna, biała koszula, której rozchylone poły ukazują słodkie, okrąglutkie piersi. Jasne włosy rozsypują się na poduszkach, a pełne, truskawkowe wargi poruszają się delikatnie, kiedy przez nie oddycha.

Jest słodka. Przyjechała tutaj z ojcem, który handluje damskimi bibelotami. Kupiłam od niego perfumy, które przyniosła mi do teatru, więc zaprosiłam ją na dzisiejsze przedstawienie.

Podnoszę się i podchodzę do stolika. Jestem boso, a chropowate deski drapią podeszwy moich stóp. To przyjemne uczucie. Znajome, domowe. Proste. Wlewam sobie do miedzianego kubka trochę miodu pitnego z dzbanka i piję powoli, patrząc na uroczą handlarkę, śpiącą pośród mojej pościeli. W świetle kominka jej skóra wydaje się różowawo złocista, jak dojrzała brzoskwinka, chociaż rano, gdy przyniosła mi w plecionym koszyczku dwa flakoniki perfum, zdawała mi się całkiem biała. Jak śnieg, który spadł w nocy i przykrył wąskie uliczki przy teatrze.

Podchodzę na palcach do łóżka i ostrożnie się na nie wsuwam, najpierw opierając kolano na rozchełstanej, stygnącej pościeli. Nie chcę jej obudzić. Zapewne wtedy przyjemny czar ciepła i wygody pryśnie, a ona, przestraszona, zacznie się  w pośpiechu ubierać, wiązać sznureczki taniego gorsetu i ucieknie, wyklinając się na Boga, że nie jest grzesznicą. Że diabeł zwiódł ją w moje sidła. Do mojej alkowy. Wzdycham, przyglądając się jej. Opieram kubek na kolanie ugiętej nogi, a głowę opieram o welon spływającego za łóżko baldachimu. Pozwalam, by koc zsunął się z moich nagich ramion i przez chwilę z zainteresowaniem przyglądam się własnemu, czarnemu pieprzykowi, który widnieje na lewej piersi, aż moją uwagę przykuwa ruch dziewczyny.

Wzdycha cichutko i podnosi się na rękach, a jej blond loki opadają w dół, zasłaniając jej twarz.

– Powinnam iść – mówi szybko, a wstaje jeszcze prędzej, od razu podrywając z surowych desek swoje pończochy. – Ojciec będzie mnie szukał. Wścieknie się…

Nie mówię nic, jedynie przechylam głowę i przyglądam się jej, gdy gorączkowo naciąga wełniane pończochy, a potem spódnicę. Jest roztrzęsiona. Nie ma w niej już nic z tego ciepła, którym obdarzyła mnie zaledwie godzinę temu. Nic z tej wolności. Z chęci podjęcia ryzyka. Z odważnego błysku w oku, którym chciała mi zaimponować. Pokazać, że jest niezależna. Teraz jest spłoszoną, pobożną dziewką, która boi się, że popełniła błąd. Która zastanawia się, jak powiedzieć księdzu na spowiedzi o tym, co uczyniła. Nie powie o tym. Zachowa to do końca życia dla siebie i będzie zmawiać różańce, błagając o wybaczenie. Wzdycham.

– Przyjdziesz jeszcze do teatru? – pytam, kiedy łapię jej spojrzenie.

Bierze leżący w nogach łóżka gorset i go zakłada, a potem zaczyna nerwowo zaplatać jego sznureczki. Jej milczenie jest dla mnie irytujące. Nie patrzy na mnie, skupiając wzrok na swoich palcach. Drżą, gdy przeplata nimi wstążkę przez pętelki. Odstawiam kubek na podłogę i przysuwam się do niej. Kiedy pokonuję dzielącą nas odległość, w końcu spogląda na mnie i zastyga w bezruchu, niczym sparaliżowane ze strachu zwierzę. Klęcząc u podnóża łoża, chwytam za porzucone przez nią sznurki gorsetu i zaczynam je wiązać.

– Przyjdziesz?

– Nie sądzę. Wyjeżdżamy z ojcem jutro… – odpowiada cicho.

Kiwam głową i zawiązuję kokardkę na szczycie gorsetu. Wydaje mi się, że mi dziękuje, ale robi to tak cicho, że dostrzegam jedynie niewyraźny ruch jej warg. Odsuwa się i zabiera z krzesła swój płaszcz, którym otula ramiona i rusza do drzwi. Ja natomiast opadam z głośnym westchnięciem na pościel. Gdy drzwi trzaskają, obracam się na brzuch i przyciągam do siebie jedną z poduszek, by podłożyć ją sobie pod głowę.

Zabawa na dole trwa dalej.

[ehzulie]

Please inform Mr. Yeong

280218

Rozłączam się, zirytowany, kiedy się ze mną żegna. Nie mam na to siły. Na ten brak profesjonalizmu, na wymówki, na „ale” i „ponieważ”. Jestem raczej cierpliwym człowiekiem, ale wszystko ma swoje granice, zwłaszcza, kiedy chodzi o pracę. Odkładam telefon na biurko i obracam się chwilę na krześle, tak, żeby spojrzeć na znajdujące się za mną okno i panoramę miasta, która rozciąga się za grubą taflą szkła.

Zazwyczaj staram się kontrolować – nie podejmować decyzji, kiedy jestem wzburzony, a w sprawach finansowych i służbowych hamować temperament i gorąca krew, która uderza mi do głowy. Wolę odczekać, uspokoić się i pomyśleć, zanim podejmę decyzję, ale tym razem moja cierpliwość naprawdę się wyczerpała. Limit pobłażliwości został przekroczony i nawet przyglądanie się migającym światłom miasta, które zazwyczaj mnie uspokajają, tym razem nic nie daje. Uczucie gniewu pozostaje.

Odwracam się z powrotem do biurka i podnoszę słuchawkę telefonu, jednocześnie kciukiem wciskając odpowiedni przycisk na klawiaturze. Po krótkim sygnale słyszę również za drzwiami swojego gabinetu odgłos dzwoniącego telefonu, a chwilę później rozlega się jego, jakże cudowny, głos.

– W czym mogę pomóc, panie de Lagorio? – pyta oficjalnie, służbowo, ale w jego tonie słyszę tę nutę ciepła i czułości, którą zawsze mnie wita.

­­– Niech pan przygotuje wymówienie pracy dla pana Sakakibary – mrukam, a potem obracam się znów na krześle, żeby spojrzeć na miasto i ponowić próbę odprężenia się. – Proszę również powiadomić mojego ukochanego, że potrzebna mi jego asysta…

[ehzulie]

Real Ruler

080218

Przesuwam dłonią po jego udzie. Leży przy mnie, śpiąc. Ufny, mały, słodko skulony przy moim szerokim torsie, osłonięty jedynie cienkim materiałem, który chroni jego ciało przed delikatnymi powiewami nocnego wiatru. Jego podmuchy wpadają przez okna i przynoszą ukojenie po upalnym dniu. Teraz noce są wyjątkowo chłodne, dlatego podnoszę się do siadu i sięgam po nieco grubsze okrycie, leżące u stóp łóżka, żeby okryć jego wątłe ciało. Tak cudowne ciało. Mój mały ukochany. Mój mały król.

Pochylam się i całuję go w ramię. Czuję jak drga delikatnie, porusza przy mnie, wybudzając z głębokiego snu do płytkiego, miękkiego półsnu, w którym czuje wszystkie moje pieszczoty i słyszy szepty, a te bezszelestnie przenikają do jego świadomości. Mój małżonek. Mój królewicz. Mój piękny – teraz zupełnie nagi, nieozdobiony królewskimi klejnotami i jedwabnymi szatami, w których tak lubię go oglądać. Teraz jest przy mnie najwspanialszy. Zupełnie odsłonięty. Czuję jego ciepłą skórę tuż przy swojej, nasze ciała lgną do siebie, przypominając mi, że jesteśmy jednością – małżeństwem.

Nigdy nie mógłbym wziąć sobie żony. Partnerki innej niż ten, który leży przy mnie. Władca mojego serca, władca mojego umysłu. Tak niepozorny i nieświadomy. Delikatny. Łagodzący moje obyczaje. Sprawiający, że patrzę na wszystkich z większym pobłażaniem, tylko, żeby on widział we mnie dobrego i rozważnego człowieka.

Przecież to chłopiec. Niedorosły, niedojrzały, uległy. A jednak rzucił na kolana mnie, króla. Rzucił przed swoje drobne stopy całe moje serce, całe moje ciało.

[ehzulie]

Priscilla & Ivo

140118

– To była długa noc, czyż nie? – Czuję dotyk jej szczupłych palców na swoim ramieniu, kiedy podchodzi do mnie i oplata je swoimi rękami.

Wydają się wiotkie, jak ręce każdej kobiety, a jednak jest w nich coś innego. Stalowa pewność, nieznosząca sprzeciwu. Kiedy spoglądam na jej twarz, widzę, że na czerwonych, pełnych ustach maluje się wręcz niewinny uśmiech, ale nie potrafię go odwzajemnić. Przeszywa mnie zimnem, wzbudza niepewność. Kimże jest ta kobieta, że wyglądając jak niewinne kocię wzbudza lęk w kimś takim jak ja? W mężczyźnie pozbawionym skrupułów, w mordercy, bezmyślnej maszynie do zabijania.

– Tak – odpowiadam w końcu, powoli kiwając głową, a potem strzepuję popiół z papierosa na śnieg. – Była długa. Ale chyba bawiła się pani dobrze?

– Owszem. Chociaż wydawało mi się, że nie chciał pan ze mną rozmawiać. Chyba mnie pan unika – mówi powoli, mieszając francuski akcent do płynnego niemieckiego, którym się posługuje, a jej głos brzmi jak aksamit, najdelikatniejszy i gładki.

– To prawda.

Spoglądam na nią. Jest zaskoczona. Tę doskonale wyważoną, wyrachowaną buźkę rozjaśnia nieco wyraz szczerego zaskoczenia i zainteresowania. Nie spodziewała się, iż tak po prostu przyznam jej rację. Mruga długimi rzęsami, a usta, do tej pory wygięte w uprzejmym uśmiechu układają się w malutką literkę „o”.

– Unikam tego, czego nie potrafię pojąć. Tak jest łatwiej.

– Jestem niepojęta? – Czuję jak zaczyna się bawić złotym guzikiem mojego munduru.

– Przeraża mnie pani. Jest w pani coś nieludzkiego – odpowiadam dość ostro, wyswobadzając ramię z jej uścisku i odsuwam się, obserwując jak dziesiątki emocji prześlizgują się kolejno po jej twarzy.

– Kto to mówi – cedzi, mrużąc oczy.

– Bardziej niż we mnie. Ponad ludzkie pojęcie. – Kłaniam jej się, nie dając jej już możliwości kontynuowania tej rozmowy i wracam do ciepłego wnętrza, w którym zwalniające przyjęcie odcina mnie od jej spojrzenia.

[ehzulie]

Carlisle School for Girls

080118

– Proszę się nie przepychać! – krzyczy pani Pince po raz trzeci, kiedy kolejna nieuważna, dziewczęca stópka staje na nowym, haftowanym dywanie, leżącym na środku westybulu, tuż przed masywnymi, wielopoziomowymi schodami, które dwiema wstęgami rozchodzą się na boki.

Jest ciasno. Dwieście pięćdziesiąt jeden dziewcząt z trudem mieści się na stopniach, uważając, aby nie zaburzyć ustalonych przez panią Pince odległości, a jednocześnie, aby nie pognieść skrupulatnie wyprasowanych fartuszków i granatowych sukienek.

Wygładzam dłońmi biały materiał, a potem splatam je na brzuchu i spoglądam w stronę wejścia, ignorując łokieć Gemmy Beiler, który wbija mi się między żebra. Przed sobą widzę tylko rzędy schludnych kołnierzyków, koczków i warkoczy elegancko upiętych spinkami tak, aby nie wystawał nawet jeden włosek. Mam to nieszczęście stać na samym środku, gdyż opiekunki zdecydowały, iż najestetyczniej będzie podyktować miejsca według wzrostu. Nie jestem najniższa – te stanowiska przypadły najmłodszym wychowankom. Jedenastu sześcio i siedmiolatkom, które teraz dumnie prężą się na pierwszym schodku, uważając, by nie nadepnąć na „świąteczny dywan”, który pani Pince rozkłada w westybulu tylko w przypadku przybycia wyjątkowych gości.

Jak dziś.

Tak naprawdę żadna z nas nie wie dokładnie, kto ma przyjechać. Znamy oczywiście jego nazwisko, znamy zasługi jego oraz jego rodziny. Opiekunki dołożyły wszelkich starań, aby nauczyć nas tych rzeczy jak pacierza, który musimy odmawiać wspólnie po kolacji. To obecny właściciel ziemi, na której stoi ten przybytek, jego główny sponsor, jego ofiarodawca. Ten, za pieniądze którego jemy chleb i czytamy książki. Ten, który płaci za wakacyjne wycieczki do Londynu. Ten, dzięki któremu co roku obchodzimy przyjęcie sylwestrowe i dzięki któremu część z nas może tutaj zostać również w czasie wakacji, kiedy większość wyjeżdża do rodzin.

– Chcę mu się spodobać! – szczebiocze Gemma, poprawiając złociste pukle włosów, okalające anielską buźkę. – Żeby wziął mnie za żonę i stąd zabrał! Nigdy nie musiałabym pracować.

– Pewnie jest stary. – Słyszę odpowiedź dobiegającą gdzieś zza nas, a po głosie poznaję Harriet Jones.

– To co? – Gemma wydyma wargi. – Ważne, że bogaty.

Ja milczę, jedynie przypatrując się drzwiom i pani Pince, która pedantycznie poprawia fartuszki dziewcząt w pierwszych rzędach oraz przypomina im, jak mają witać naszego gościa, jak dygać, jak wręczać mu kwiaty i prezenty.

Przed domem powstaje poruszenie. Pani Pince i jej dwie pomocnice stają na środku holu i nerwowo wpatrują się w drzwi, wyczekując ich otwarcia.

Aż w końcu słychać skrzypnięcie zawiasów, stukot butów otrzepywanych ze śniegu, głos stangreta, proponującego, że weźmie płaszcz od gościa, a potem cichą, stonowaną odmowę, wypowiedzianą innym, męskim głosem. Czuję, jak dziewczęta wokół mnie spinają się w oczekiwaniu, w niepewności, a niektóre w niezrozumiałym dla mnie poruszeniu. Jakby czekały na księcia z bajki. Na bohatera książek, które czytają w czasie wolnym. Jakby ignorowały fakt, że w progu sieni za chwilę stanie starzec – przeciętny, być może uroczy, ale zupełnie zdziadziały. Może gruby. Może siwy. Może całkiem pomarszczony. Na pewno bogaty.

– Dzień dobry! – woła piskliwie pani Pince, kiedy mężczyzna przekracza próg sieni, a moje oczy otwierają się szeroko w zaskoczeniu…

[ehzulie]

Master’s cry

070118

Głuchy odgłos shishi-odoshi* rozchodzi się echem po ogrodzie. Oprócz tego i cichego plusku wody, płynącej płytkim potokiem, wokół panuje cisza. Niezmącona i głęboka, spokojna, harmoniczna. Kiedy skupiam się na miarowym, powtarzającym się stukaniu, nie słyszę nawet śpiewu ptaków, a moje powieki zaczynają powoli opadać, ruchy ramion stawać się mozolne i niedbałe. Muszę się upominać – mam swoje obowiązki. Matka jest już za stara, by pracować w ogrodzie, a poza tym, to nigdy nie powinno należeć do jej zadań.

Biorę głęboki oddech i skupiam się na pracy, powoli przesuwając grabkami po białym żwirku, tak, że tworzą się w nim symetryczne wgłębienia, równe fale. Rząd przy rzędzie, wyrównuję powierzchnię ścieżki, omijając płaskie kamienie porośnięte mchem.

Minuty pełzną wolno, przesuwają się razem z uderzeniami bambusowej pałeczki, razem z pluskiem potoku, razem z szumem wiatru i z moim oddechem. Zazwyczaj to mnie relaksuje, ale dzisiaj odczuwam niepokój. Napięcie, jakby za chwilę miał spaść deszcz, a cała ta idylla i harmonia były jedynie złudzeniem – maską. Przyzwyczaiłem się już do tego dziwnego zjawiska. Ten ogród, cały ten dom – zdają się czuć to samo, co ich Pan.

Nie płaczą, kiedy cierpi. Spowijają je ciemne chmury. Blade i pozbawione życia, złowrogie, a jednak bardziej smutne niż gniewne. Tak, jak on. Bezbarwny, bezsenny. Pochmurny.

Ciszę przerywa melodia. Cienki śpiew, jęk strun pod palcami. Podnoszę wzrok znad żwirkowej ścieżki i odwracam go w stronę domu, osłoniętego przez nagie krzewy i drzewa, które dopiero zaczynają wypuszczać nieśmiałe pączki. Delikatne dźwięki stają się głośniejsze, a wiatr niesie je ponad ogrodem, rozciąga i wydłuża, akompaniuje.

Wsłuchuję się w muzykę, mimowolnie przerywając pracę. Nie słychać strumyka, który musiał zatrzymać się, by nie zagłuszyć melodii. Nie słychać bambusowej rurki. Słychać tylko koto* i jego płacz. Jego żałobną pieśń.

Pieśń jego Pana.

*Shishi-odoshi - urządzenie w japońskich ogrodach, składające się z bambusowej rurki i kamiennej misy, służące do odstraszania zwierząt. 

*Koto - tradycyjny japoński instrument strunowy. 

[ehzulie]

The Muse

020118

Gwar rozmów wypełnia salę i kłębi się pod okrągłym sklepieniem, z którego złoto kapie ozdobnymi girlandami kryształowych żyrandoli. Barwne suknie tłoczą się na dole, przeplatane czarnymi frakami i czerwienią pluszowych siedzeń. Robi się duszno, co chwilę z mieszaniny podnieconych głosów ludzkich wznosi się lekko jakiś melodyjny śmiech lub gardłowy baryton. Zewsząd napływa ekscytacja, poruszenie, ciekawość, chciwość poznania, chciwość doznawania nowości i piękna.

– Już pan tu jest – odzywa się za moimi plecami głos kobiety, chociaż drzwi prowadzące na balkon nigdy się nie otworzyły i stoją niewzruszone jej niezwykłą obecnością.

– Jestem – odpowiadam, powstrzymując chęć by spojrzeć za siebie i uporczywie przesuwam wzrokiem po sylwetkach gości, po malutkich lornetkach w dłoniach pań oraz satynowych rękawiczkach, skrzętnie ukrywanych w eleganckich torebkach. – Wyczekuję spektaklu.

– Wyczekuje pan mnie, czyż nie tak?

Jej głos brzmi kokieteryjnie. Jak piórko drażniące skórę. A jednak nie odwracam wzroku, choć pokusa z każdą sekundą staje się nie do wytrzymania. Czuję zapach jej perfum, słyszę szelest sukni, którą przywdziała na okazję przedstawienia. Ręce mrowią mnie, by odwrócić się i ująć jej drobne, zimne dłonie w swoje palce, a potem całować każdy z nich, paść na kolana, błagać u jej stóp, pełzać. Być niegodnym. A jednak stoję niewzruszony, ukrywając piekące poniżenie na myśl, że jej wrażliwe uszy słyszą tętno mojej krwi, które przyspiesza i wariuje.

– Powinna pani wrócić za scenę. Za chwilę się zaczyna. Nie chciałbym widzieć swojej sztuki zrujnowanej przez to, że pani miała ochotę się mną bawić.

Nie odpowiada. Czuję ją wciąż za swoimi plecami i wiem, że patrzy na mnie niezadowolona. Zawiedziona. Zła. Teraz z taką łatwością mogłaby zniszczyć wszystko, na co tak długo pracowałem. Moją pierwszą sztukę. Mój debiut. Moją szansę na sławę. Trzyma ją w dłoniach, niebezpiecznie zaciska na niej palce. A ja igram z ogniem. Ze szkarłatnym płomieniem.

– Nie chcę zrujnować Twojej sztuki, Oliverze – mówi cicho, łagodnie.

Zaciskam zęby, zmuszając się, by nie odpowiadać. Ona wie. Zna każdą moją myśl. Ale nie wyciąga ich ze mnie, pozwalając mi decydować, które są przeznaczone dla niej, a które bezkarnie wykrada, upokarzając mnie jeszcze bardziej. Nędznego dzieciaka. Nędznego chłopca, zakochanego w gorgonie. Najpiękniejszej kobiecie na tej ziemi. I poza nią.

– Mam nadzieję, ze mój występ Ci się spodoba – szepcze, a potem podchodzi do mnie, cichutko stąpając obcasami na drewnianej posadzce balkonu, by złożyć lekki pocałunek chłodnych warg na moim policzku.

A potem zniknąć. Światła gasną i dzwonek zapowiada początek sztuki…