#nesir

[ozgur-beden]

Derdi yokmuş gibi yapmak derdini belirtmektir, çok susmak bazen bir çağrıdır, sürekli gülmek bir gizleme teşebbüsüdür, uzun uzun bakmak çok şey anlatmaktır; bunları yaptığınızda aldıran biri olsun, anlayacak biri olsun; yoksa tava ile de konuşabilir insan; o birinin farkı olsun.

[fthlc]

12:58

Anlamıyor musun?

Gökyüzü güneş olsa sensiz karanlıktayım...

-- Ümit Yaşar Oğuzcan

[dostkurtaran]

Mutluluktan bahsetmek istiyorum sana. Mutluluk nedir bilir misin dostum? Kime sorsan bu soruyu farklı cevaplar alırsın. Geçenlerde sordum, ayakların yere basmadan yürüyebilmektir dediler. Doğru olabilir. Ama bana sorarsan o kadar uzun boylu değil. Mutluluk küçük bir gülümsemedir bence. Yalandan gülümsemeler değil ama. Yüreği sıcak birisinin yüzünde olmalı mesela ve bir sebep de gerekmemeli. Mesela yapayalnız yürürken sakin bir sokakta gülebiliyorsan mutlusundur. Her şeyi içine atıp da dolmuşken gözlerinden süzülmeye başlamışsa yaşlar ve o anda bir küçük gülümsersen aslında mutlusundur. Bütün ailen, arkadaşların, sevdiklerin, sevenlerin yanındayken kahkahalarla güldükten sonra yüzünde bir gülümseme asılı kalıyorsa mutlusundur. Vapurda rüzgar saçlarını savurduğunda, bir martı onun için attığın simiti kaptığında, sana sıcak bir çay ikram edildiğinde ve vapur iskeleye çarpıp sarsıldığında mutlusundur. Derin bir nefes aldığında denizin o tuz kokusu burnuna doluyorsa, ayaklarının arasında serin dalgalarım dolaşmasına izin veriyorsan ve bir grup genç ağaç altında en sevdiğin şarkıyı söylüyorsa mutlusundur. Şimdi söyle, mutlu musun?

[dolkunnus94]

[belkidebirharfimben]

Şiir ne işe yarar?

Şiir bir açıdan 'nesir öncesi dönem' gibi. En azından benim için öyle oldu. Belki başkaları için de olmuştur. Özellikle yirmili yaşlarımda yarar-yaramaz birçok şey yazdım. Bazıları gerçekten şiire benziyordu. (Şimdi bile okuyunca beğenirim.) Bazılarını ben o vakitler şiir sandım. (Şimdi bile okuyunca gülerim.) Oyalandım. Sonradan şiir söyleyeceklerime yetmez oldu. Sözüm göğsüme sığmadı. Oyalanamadı. Aklıma/kalbime bir dolu şey geliyordu. Anlatmak arzusu damağımı şaklatıyordu. Oluğumun ağzı gülümseyen bir bebek yüzünün bereketiyle açılmıştı. Şiir kadar beklemek mümkün değildi. Şiir kadar zorlamak mümkün değildi. Şiir kadar oyalanmak elimde değildi. Yazılacak çok şey vardı. Bardağa düşen her damla taşıran son damlaydı. Halimi şöyle bir misalle tarif edeyim: Sızıntının yatağını yönetmek kolaydır. Biraz toprakla yön değiştirir sedler yapabilirsiniz. Ancak debisi yüksek bir akarsu nasıl akacağını size kendisi söyler. O güçle akarken önüne tek başınıza çıkamazsınız. Ben de çıkamadım işte. Yenildiğimi kabul ettiğim anda şiiri de terketmiş oldum. "Artık hiç yazmadım!" desem yalan olur. Fakat eskisi gibi uzun uzun yazabildiğim hiç olmadı. Bazı bazı kalbimin hâlâ çalışıp çalışmadığını anlamak için dörtlükler karaladım. Azıcık daha uzunu? Evet. Belki. Fakat yedi-sekiz mısradan fazlasına uzanan birşeyi yıllardır yazmıyorum. Yok. 'Yazmıyorum' sanki kararı ben veriyormuşum gibi gösterdi. Yalandır. Doğrusu: 'Yazamıyorum.' Çünkü irademdeki çerçöple oynadığım sızıntının aniden Fıratlaşmasıyla canımı kenara zor attım. Bu nehri göğsünden akıtabilecek adam değilim. O seçilmişlerin işidir. Haddimi biliyorum. Şimdi gücüm yettiği ölçüde kovayla su çekiyorum. Elbette yetmiyor. Firavun gibi denizin kapanmasını izliyorum. Aklıma/kalbime gelenlerden çoğunu yazmadan yitiriyorum. Bazıları ise yazarken gidiyor. Pes ettim. Hırsım nehre bakıp delirmemden başka bir işe yaramayacağı için terkettim. "Allah" diyorum sadece. "Nehrin sahibi Allah'tır. Yedi denizin mürekkep olsa tüketemeyeceği hazine Onundur. Haddini bilmek, her bilmenin olduğu gibi, yazabilmenin de başlangıcıdır." Aleyhissalatuvesselama öğretilenin şiir olmadığı neden vahiyde özellikle belirtildi? Bunun elbette birçok hikmeti var. Tefsirlerde izahları bulunuyor. Allah razı olsun. Ben kendi yolculuğuma bakarak biraz da şu hisseyi çıkarıyorum kıssadan: Şiir biraz daha bidayet işi. Nihayet işi değil. Mananın bir nehir gibi aktığı yatağa ulaştığında şiirin yapabileceği birşey yoktur. Evet. Şiir yetiştiricidir. Tıpkı bir çocuğun evcilik oynaması gibi evlenmeye hazırlar adamı. Kelime seçmeyi öğretir. Ritmi yakalamaya eğitir. Ahengi tanıdığının ilk alametleri onda tezahür eder. Fakat hiçbir talim aslın yerini tutamaz. "Ona yakışmaz da!" buyruğunun ardında belki biraz bu mana da vardır. "Allahu'l-a'lem!" kaydıyla diyelim. Bu makamda da haddimizi bilelim. Yani denilmektedir ki bize: "Şiir bu seviyede bir akışı taşıyabilecek matiyye değil. Bu beyan, beşerin üzerinde tasarruf edemeyeceği öyle debisi gür bir akarsudur ki, üslûbuyla birlikte gelir. Nasıl akacağını/söyleyeceğini kendisi belirler. Vahiy ilham gibi değildir."

[nilgunmarmara]

şeytanın izlenimi

Günün ilk saatlerinin kırılganlığı- yeğni rüzgârlarla sakınımının varoluşunu gizlemekte zorlanan küçük gündüz. Sıcağın kendinden emin, korkusuz, güçlü soluğunun gecikmeyeceği besbelli şimdiden.

Gün çarpık bir gülüşle ve alaycı bir tavırla, sezgilerini,böylesine bir başlangıçla dışavuruyor.

İşte güneş atmıklarını yağdırmaya başladı yeryüzüne. Işınlarının kavuruculuğu, kurutuculuğu, tüketme ve yıpratmayı nasıl da kolaylaştıracak. Gölgelerin yitmesi, varlıkların çizgilerinin belirginleşmesi, artan seslerin vurgun etkisi bu oluşumun seçik göstergeleri.

Ey tiksinç Aydınlık! Kusuluyor senin için, bil!

Temmuz, 1980 Marmaris

[dostkurtaran]

Hiç ölüm görmemiş kalplerimiz anlayabilir miydi yaşamın önemini? Bir ruhun son serzenişini duymamış kulaklarımız, ruhsuz bir bedeni uzaktan bile görmemiş gözlerimiz farkına varabilir mi? Hissetmenin özgürlük olduğunu, hatırlamanın bazen ceza gibi gelse de en güzeli olduğunu kabul edebilir mi? Ya ruhumuz farkında mı bir gün bedenden ayrılacağının, bedenimiz toprak olacağının?

[fthlc]

Seni benden başka hiç kimseyle paylaşmaya razı değilim. Zaten sen bir bütünsün; bölünemezsin, paylaşılamazsın ki! Ben hep sevdim sana gelinceye kadar. Seni sevmeye hazırladım kendimi. ilk sevdiğim değilsin elbette, ama son sevdiğim olacaksın. Seni tanımadan önce yalnız sevmenin hazzıyla doluydu yüreğim, gururluydum, çünkü; seven bendim. Yalnız benim hakkımdı sevdiğimi yüceleştirmek, onu erişilmez yapmak, ölümsüz kılmak benim hakkımdı. Sevildiğimi, hele senin tarafından sevildiğimi anladığım anda gururum yok oldu. Aşkın büyüklüğü karşısında eridiğimi hissettim...

-- Ümit Yaşar Oğuzcan

00:47