#nilaywriting

[nilayysblog]

“One day, everything loses its meaning.

Something happens, and suddenly all worries seem insignificant.

Then one day, life ends, and nothing matters anymore.”

[nilayysblog]

Bir gün her şey önemsiz olur..

Bir şey yaşanır bütün dertler önemsizleşir

Bir gün gelir hayat biter ve hiç bir şeyin önemi olmaz

[nilayysblog]

Beğenilmediğimi, beğenilmeyeceğimi düşündüğüm bir zaman dilimindeyim. Bu şimdi her yerde gördüğümüz insanlara benzemediğim için mi?

Yoksa kendimi beğenmediğim için mi? bilmiyorum

Fotoğraflar da güzel gibiyim

Ayna da bazen mutluyum

Kendimi seviyorum ama gördüğümde emin değilim

Yetersiz hissetmem de bunun bir sebebi mi? Merak ediyorum

Bu düşüncelerin bütün suçu benim mi? yoksa duyduklarım, gördüklerim, hissettiklerim mi? Bilmiyorum.

[nilayysblog]

I’m going through a time where I feel like I’m not liked, and won’t be liked.

Is it because I don’t look like the people we see everywhere these days?

Or is it because I don’t like myself? I don’t know.

I seem beautiful in photos.

Sometimes I feel happy when I look in the mirror.

I love myself, but when I actually see myself, I’m not always sure.

Could my feeling of inadequacy be part of the reason? I wonder.

Are all these thoughts entirely my fault?

Or are they shaped by what I’ve heard, what I’ve seen, and what I’ve felt? I don’t know

[nilayysblog]

Hiç bir şey yazmak istemiyorum...

[nilayysblog]

Herkes o kadar normaldi ki

Ben anormal olduğumu düşündüm

O kadar kolay

O kadar çabuk kabullenmişler ki

Ben yapamadığım için anormal olduğumu hissettim

Onlar kahkaha attı

Benim de atmamı bekledi

Onlar konuşuyorlardı

Benim konuşacak halim yoktu

Bir yere bakarken gözüm dalmıştı

Onlar neden böyle olduğumu merak etti

Ben de onlar neden bu kadar çabuk iyileşti diye konuşacak halim bile yoktu

Hâla gülecek, makyaj yapacak, fotoğraf çekilecek gibi hissetmiyorum

Bir süre daha böyle anormal olarak yaşayacak gibiyim

Bir anormal olarak da normallerle yan yana gelmeyi düşünmüyorum

[nilayysblog]

Everyone seemed so normal

that I started to think I was abnormal.

They accepted it all so easily,

so quickly.

Because I couldn’t,

I felt abnormal.

They laughed.

They expected me to laugh too.

They were talking,

but I didn’t even have the energy to speak.

My eyes drifted off while staring at something.

They wondered why I was like this.

I wondered how they had healed so quickly

that I didn’t even have the strength to ask.

I still don’t feel like laughing,

putting on makeup,

or taking photos.

It feels like I’ll live like this for a while longer,

as the abnormal one.

And as the abnormal one,

I don’t think I want to stand beside the normal ones.

[nilayysblog]

I’m in a phase where I feel like I’m not liked, like I won’t be liked.

Is it because I don’t look like the people we see everywhere now?

Or is it because I don’t like myself? I don’t know.

I look good in photos.

In the mirror, sometimes I feel happy.

I say I love myself, but when I actually see myself, I’m not sure.

Is my feeling of inadequacy part of this? I wonder.

Are these thoughts entirely my fault?

Or are they shaped by what I’ve heard, what I’ve seen, what I’ve felt? I don’t know.