Nilay

[nilayysblog]

Hayal gücünü yaşa geçmişini değil

[nilayysblog]

Her şeyden vazgeçtiğim bir gün.. Ama yarını bilemem.

[nilayysblog]

“One day, everything loses its meaning.

Something happens, and suddenly all worries seem insignificant.

Then one day, life ends, and nothing matters anymore.”

[nilayysblog]

Bir gün her şey önemsiz olur..

Bir şey yaşanır bütün dertler önemsizleşir

Bir gün gelir hayat biter ve hiç bir şeyin önemi olmaz

[nilayysblog]

Beğenilmediğimi, beğenilmeyeceğimi düşündüğüm bir zaman dilimindeyim. Bu şimdi her yerde gördüğümüz insanlara benzemediğim için mi?

Yoksa kendimi beğenmediğim için mi? bilmiyorum

Fotoğraflar da güzel gibiyim

Ayna da bazen mutluyum

Kendimi seviyorum ama gördüğümde emin değilim

Yetersiz hissetmem de bunun bir sebebi mi? Merak ediyorum

Bu düşüncelerin bütün suçu benim mi? yoksa duyduklarım, gördüklerim, hissettiklerim mi? Bilmiyorum.

[nilayysblog]

I’m going through a time where I feel like I’m not liked, and won’t be liked.

Is it because I don’t look like the people we see everywhere these days?

Or is it because I don’t like myself? I don’t know.

I seem beautiful in photos.

Sometimes I feel happy when I look in the mirror.

I love myself, but when I actually see myself, I’m not always sure.

Could my feeling of inadequacy be part of the reason? I wonder.

Are all these thoughts entirely my fault?

Or are they shaped by what I’ve heard, what I’ve seen, and what I’ve felt? I don’t know

[nilayysblog]

Hiç bir şey yazmak istemiyorum...

[nilayysblog]

Herkes o kadar normaldi ki

Ben anormal olduğumu düşündüm

O kadar kolay

O kadar çabuk kabullenmişler ki

Ben yapamadığım için anormal olduğumu hissettim

Onlar kahkaha attı

Benim de atmamı bekledi

Onlar konuşuyorlardı

Benim konuşacak halim yoktu

Bir yere bakarken gözüm dalmıştı

Onlar neden böyle olduğumu merak etti

Ben de onlar neden bu kadar çabuk iyileşti diye konuşacak halim bile yoktu

Hâla gülecek, makyaj yapacak, fotoğraf çekilecek gibi hissetmiyorum

Bir süre daha böyle anormal olarak yaşayacak gibiyim

Bir anormal olarak da normallerle yan yana gelmeyi düşünmüyorum

[nilayysblog]

Everyone seemed so normal

that I started to think I was abnormal.

They accepted it all so easily,

so quickly.

Because I couldn’t,

I felt abnormal.

They laughed.

They expected me to laugh too.

They were talking,

but I didn’t even have the energy to speak.

My eyes drifted off while staring at something.

They wondered why I was like this.

I wondered how they had healed so quickly

that I didn’t even have the strength to ask.

I still don’t feel like laughing,

putting on makeup,

or taking photos.

It feels like I’ll live like this for a while longer,

as the abnormal one.

And as the abnormal one,

I don’t think I want to stand beside the normal ones.

[nilayysblog]

I’m in a phase where I feel like I’m not liked, like I won’t be liked.

Is it because I don’t look like the people we see everywhere now?

Or is it because I don’t like myself? I don’t know.

I look good in photos.

In the mirror, sometimes I feel happy.

I say I love myself, but when I actually see myself, I’m not sure.

Is my feeling of inadequacy part of this? I wonder.

Are these thoughts entirely my fault?

Or are they shaped by what I’ve heard, what I’ve seen, what I’ve felt? I don’t know.

[nilayysblog]

Beğenilmediğimi, beğenilmeyeceğimi düşündüğüm bir zaman dilimindeyim. Bu şimdi her yerde gördüğümüz insanlara benzemediğim için mi?

Yoksa kendimi beğenmediğim için mi? bilmiyorum

Fotoğraflar da güzel gibiyim

Ayna da bazen mutluyum

Kendimi seviyorum ama gördüğümde emin değilim

Yetersiz hissetmem de bunun bir sebebi mi? Merak ediyorum

Bu düşüncelerin bütün suçu benim mi? yoksa duyduklarım, gördüklerim, hissettiklerim mi? Bilmiyorum.

[nilayysblog]

Bu hayattaki en tehlikeli şey; hiç bir şey düşünmüyorum diyip her şeyi çok fazla düşünmek.. Bence ben hiç bir şey düşünmüyorum ama o kadar çok düşünüyorum ki gün içinde yorgunluktan hareket bile edemiyorum.

[nilayysblog]

The most dangerous thing in this life is saying ‘I’m not thinking about anything’ while actually thinking about everything too much… I tell myself I’m not thinking about anything, but I’m thinking so much that I can’t even move from exhaustion during the day

[nilayysblog]

Babamı kaybedeli 3 ay oldu.

Çok şey değişti

Ben çok değiştim

Ertelemekten vazgeçtim

Annem ne istiyorsa içinde kalmadan yapsın diye her sözünü çok dikkatli dinliyorum

Ben bunu istiyorum ve yaptım diyerek yaşıyorum ve yaşayacağım

İnsanlar beni mutlu görürse babamı sevmediğimi düşünürler diye suratım asık geziyorum.

Büyüdüm mü??

Duygusuz mu oldum.. Bilmiyorum

Artık hiç bir şeyi zorlamıyorum

Öyle olması gerekiyormuş oldu diyorum

Zaten her şey olması gerektiği gibi olacak

Babam son günlerinde ben hiç gülmedim, gülemedim artık gülecek zamanımda kalmadı dedi..

Neden gülmedim dememek için her gün çok çok fazla gülüyorum.

İleri de daha neler olur bilmiyorum

Daha fazla şey öğreneceğim ama umarım çok fazla acı çekmeden öğrenirim.

[nilayysblog]

It’s been three months since I lost my father.

A lot has changed.

I’ve changed a lot.

I’ve stopped postponing things.

I listen very carefully to everything my mother says, so she can do whatever she wants without holding anything back.

I live and will live by saying, ‘This is what I want,’ and then doing it.

I walk around with a serious face, because if people see me happy, they might think I didn’t love my father.

Have I grown up?

Have I become emotionless… I don’t know.

I don’t force anything anymore.

I just say, ‘It happened the way it was meant to.’

After all, everything will happen the way it’s supposed to.

In his final days, my father said, ‘I never laughed… I couldn’t laugh. I don’t have time left to laugh anymore.’

So now, I laugh a lot every single day so I won’t ever have to say, ‘Why didn’t I laugh?’

I don’t know what else lies ahead.

I know I’ll learn more things…

I just hope I can learn them without too much pain.

[nilayysblog]

Bir yolda mıyım?

Yoksa duruyor muyum?

Kim bilir belki de farkında olmayan tek kişi benimdir.

[nilayysblog]

It seems our time was short, Dad that’s why nothing else ever mattered.

I shouldn’t have left your side; we should have spent even more time together.

But I am so happy that I did everything with you, that I spent 32 wonderful years with you.

You left no emptiness inside me.

Now, with everything you taught me, I will learn to live this life again.

Thank you for every moment we lived, for every moment you gave me.

I’m so grateful that I spent every day of my life by your side.