Çocukken dış görünüşümden dolayı çok zorbalığa uğradım ve bu haftalarca veya aylarca sürmedi, senelerce hayatım bir kabus gibiydi bugün 18 yaşındayım zamanında yaşadığım kâbusun bana bıraktığı etkilere bakıyorum da kendime sımsıkı sarılıp ağlamak istiyorum. Dışarı çıkmaktan, insan içine karışmaktan kokuyorum her an biri "aaa şişko patates", "tek kaş", "bıyıklı" diyecek diye ödüm patlıyor. Annem her beni okuldan almaya geldiğinde "Bugün ne yaptın?, Günün nasıl geçti?" gibi sorular sorardı ve ben annem de benle dalga geçer belki diye uğradığım zorbalığı kendi öz be öz anneme anlatamıyordum onun yerine diğer çocukların yaptıkları şeyleri ben yaşıyormuş gibi anneme anlatır, annemin mutlu olmasını izlerdim senelerce bu böyle sürdü ailem dışlandığımı asla bilmedi hâlâ daha bilmiyorlar. Bunların hepsini Fransa'da doğduğum büyüdüğüm ülkede yaşadım bugün Türkiye'deyim ailecek temelli döndük oraya 18 yıl boyunca alışamamıştım burda her şey güzel olur umuduyla yaşıyorum şuan ama günden güne kendimi "Sen hala aynı kişisin sen bu hayatı yaşamaya mahkumsun." diyerek öldürüyorum. Teşekkür ederim bana böyle boktan bir hayat yaşattığınız için ve yine teşekkür ederim beni öldürdüğünüz için umarım benim yaşadığım hayatı yaşamazsınız.