Vrede, vrijheid en vriendschap
“Eigenlijk is het 5 voor 7
En je slaapt nog en dat weet ik
Maar toch kijk ik even
Ik hoor vogels in de binnentuin
Maar er is nog niemand begonnen met verbouwen deze ochtend
And I love it
Straks word je wakker
Maar nu staat de wereld nog stil
Zodat ik me kan realiseren dat ik alles heb wat ik wil”
7 Uur ‘s Ochtends - Faberyayo
Het gaat goed met mij. Meestal. Slechte dagen daargelaten gaat het goed. Ja. Ik ben niet bang meer om mijn huis te verlaten en ik voel me niet langer een gevangene van mijn eigen psyche. Ik ben gelukkig in de liefde, leer mijn problemen (ook fysiek) steeds beter te begrijpen en onder controle te krijgen, binnenkort zet ik misschien mijn eerste stappen in een werkveld dat me altijd al getrokken heeft. Welbeschouwd heb ik inderdaad alles wat ik wil.
Of nee. Toch niet helemaal. Weet je wat ik mis? Waar ik soms naar smacht, zeker nu mijn wederhelft een paar weken in het buitenland zit?
Vrienden. Of vriendinnen. Dat doet er niet toe. Het is 2019, je weet. Ik mis die personen (of persoon, laten we niet te hard van stapel lopen) waar je uiteindelijk zo’n hechte band mee opbouwt dat je denkt: tering, waar was jij al die tijd.
Iemand (iemanden) die niets van mij willen, waar ik niets van wil, buiten het deel uitmaken van elkaars leven en daar een toevoeging in vormen. Vooral dat laatste. Iedereen heeft wel een moeder, tante of opa die je eens, al dan niet met geheven vinger, heeft toegesproken met de woorden: “een relatie of vriendschap moet een aanvulling zijn, geen invulling.” Het is zo cliché dat mijn kringspier ervan samentrekt en mijn ogen een omwenteling van 360 graden maken, maar het is wel waar.
Ik wil allerminst de zielepiet uithangen, heb vooral geen medelijden met mij, maar ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik nooit echt(e) vrienden heb gehad. Mensen die daadwerkelijk voor je klaarstaan, niet alleen maar aanschuiven op het terras tijdens happy hour. Ik zeg altijd: ik ken een heleboel mensen, maar ik ken heel weinig mensen écht. Dat is altijd een beetje de gang van zaken geweest. Pils, pool en playlists, maar veel verder dan dat gaat het nooit echt.
Moet ik dat bij mezelf zoeken? Ongetwijfeld. Ik heb daar absoluut een groot aandeel in. Ik ben niet heel wild of uitbundig, allerminst een party animal, en hoe kan ik verwachten dat andere mensen begrip opbrengen voor psychologische kwesties die ik zelf niet eens kan doorgronden?
Maar aan de andere kant is er ook het knagende gevoel dat mensen nooit echt de tijd hebben genomen om me écht te leren kennen. Binnensmonds geef ik een beetje over terwijl ik dit tik, want ik realiseer me heel goed dat dit ontzettend dramatisch klinkt en het leven is nu eenmaal geen John Green-film. Denk ik. Nooit gezien, die films.
Wat ik hiermee wil zeggen, of in ieder geval probeer, is dat ik me verwonder over dat hele fenomeen ‘vriendschap’, dat voor mij tamelijk abstract lijkt. Wat ik ooit voor vriendschap hield, bleek vaak iets anders te zijn. Romantische gevoelens, bijvoorbeeld. Van beide kanten meegemaakt. Of die gevreesde ‘invulling’. Brrr.
Ik vraag me af hoe het is, dat hele vriendending. “Ik ben er niet voor weggelegd” zei ik ooit tegen iemand. Daar moet ik nu een beetje om gniffelen. Lulkoek natuurlijk. Ik weet dat ik niet de makkelijkste ben, maar ik ben niet compleet achterlijk. Ik ben er meer dan ooit van overtuigd dat ik betekenisvolle connecties kan opbouwen met mensen. Ik vermeld expliciet ‘mensen’, want op de een of andere manier behandelen dieren me vaak alsof ik ze al tien jaar lang elke dag hun favoriete voer kom brengen in een met slingers versierde feestwagen.
Ik geloof echt dat het kan. Dat moet ook wel, want als je ergens niet in gelooft, is de kans dat het ooit gaat gebeuren doorgaans beroerd klein.
Mocht je je nu door dit hele relaas hebben heen geworsteld, dan allereerst: respect en bedankt voor deze kostbare minuten van je leven. Ik waardeer het dat je de tijd hebt genomen om mijn zielenroerselen tot je te nemen.
En mocht je nu denken: goh, deze guy wil ik in tegenstelling tot de meeste andere internetgebruikers die ik dagelijks tegenkom níet de hersens inslaan met een botte schoffel, dan mag je me altijd een berichtje sturen. Waarover, dat mag je helemaal zelf weten. Honden. Pizzatoppings. Bandjes. Voor mijn part vertel je me over de knikkerbaan van je broertje. Misschien ontstaat er op termijn wel iets dat door kan gaan voor vriendschap. Gaan we bier drinken (of Jillz, no judgment), het 378e album van Ty Segall analyseren en dingen doen die BFF’s in films ook altijd doen. Heb ik een nieuwe kijk op het leven en jij iemand die óók een hekel heeft aan mensen die de prullenbakjes in de trein veel te hard dichtslaan. Wij allebei blij.
Of er ontstaat niets. Dat is ook oké. Wees in het nu en laat al je diarreegedachtes van je afglijden, zou mijn therapeut dan zeggen.
