#p.255

[commetombeunarbre]

It depresses me to see a friend in trouble.

[commetombeunarbre]

Het is waar, verliefden zijn zo stom. Kom, heb je bepaalde redenen? Vertel ze dan. Niemand is een uil zonder redenen.

[commetombeunarbre]

Dwaasheden zin interessant, en we horen overal voor open te staan.

[commetombeunarbre]

For, Lord, how much one lacks - how fumbling and inexpert one is - never yet to have learnt the hang of life - to have peeled that particular orange. As I said I am out of the mood for writing, and write because I shall never do it once I am 'seeing': this being so, I shake these brief notes onto the page, like - what can I tink of - only lice - instad of distilling the few simple and sweet and deep and limpid remarks which one would ike to send to Spain in a letter. Suppose one could really communicate, how exciting it would be! Here I have covered one entire blue page and said nothing. One can at most hope to suggest something. Suppose you are in the mood, when this letter comes, and read it in precisely the right light, by your Brazier in your big room, then by some accident there may be roused in you some understaniding of what I, sitting over my log fire in Monks House, am, of feel, or think. It all seems infintely chancy and infinetly humbugging - so many asservations which are empty, and tricks of speech; and yet this is the art to which we devote our lives. Perhaps that is only true of writers - vainly to put off this interminable - what is the word I want? - achieves is a grimace. And so one is driven to write books - you see I'm shaking down unripe olives (if you like that better than lice.)

[commetombeunarbre]

Happily time makes all these past scenes unspeakably beautiful - if one remembered the truth, life would no doubt be unbearable.

[commetombeunarbre]

Ik kroop weer in mezelf terug, heel tevreden dat ik nog ongelukkiger was dan vroeger, want ik had in m'n eenzaamheid een soort verdriet meegenomen, en iets dat op echt gevoel leek. 't Heeft allemaal niets om het lijf.

[commetombeunarbre]

Neem als voorbeeld William Topaz McGonagall, die tegenwoordig doorgaat voor de slechtste Britse dichter allertijden. McGonagall, een wever met weinig scholing, kreeg in 1877 goddelijke inspiratie. 'Schrijf, schrijf,' zei een stem in zijn verbeelding tegen hem. Niet gehinderd door talent of aanleg zette hij zich zo goed hij kon aan de opdracht. Hij schreef over de spoorlijnen en bruggen van Edinburgh en Dundee. Hij rouwde om diverse scheepsrampen. Waar hij ook over schreef, zijn metrum was onvoorspelbaar, zijn rijm was pijnlijk geforceerd, zijn register was onbedoeld komisch. Hij stuurde zijn werk naar koningin Victoria en verzocht tevergeefs om een audiëntie. Toch twijfelde hij nooit aan zijn geschiktheid voor de post van hofdichter. Hij had niet alleen recht op die functie, hij was er immers ook voor voorbestemd!

[commetombeunarbre]

De vingertoppen van mijn vriendin op mijn schouder, op mijn wang, op mijn mond. Alsof ze zich ervan wil vergewissen dat ik geen herinnering ben.