#pa-deep

[thesickestlady]

𝘞𝘢𝘭𝘢 𝘯𝘢 𝘺𝘶𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘯𝘢𝘯𝘢𝘣𝘪𝘬... 𝘱𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨 

"𝘰𝘬 𝘪𝘵'𝘴 𝘤𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘮𝘢𝘴,,,, 𝘵𝘶𝘭𝘰𝘺 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘴𝘢 𝘣𝘶𝘩𝘢𝘺..."

[mariaaaadosssss]

Looking back, I suddenly missed myself and them.

I keep on smiling while reminiscing...

I wish this year and next year I could claim this year as a wealthy year for us.

[mabalbonghari]

Time after time, as days go by, we lost a piece of ourselves in the process of this cyclic world. And when it’s too late do we only realize that we lost them.

We have lost our innocence. No longer are we shying away from lust, benevolence and carnal urges - we run for it. We have lost ourselves in the process of loving and when we are heartbroken we lost the happiness we built in that same bubble. We lose the ability to trust, always thinking of ways to shield ourselves from pain; so we hide away what we really feel, and with that we lose our reality and fall in a predominant cage of mashed dreams. When we are truly alone, we lose connections. Upon the dust of all things truly wicked that started from innocence, we lost hope. The last straw after losing faith in life. When we lost it all, we lost everything else.

[alexandrangtamad]

me: what does it feel to die?

nina: *laughs* i don't know. 'di pa naman ako namatay.

me: aren't you afraid of dying?

nina: why would i be?

me: ehh, it's so weird. the feeling is weird when you think about it. ang uneasy sa pakiramdam 'pag iniisip

nina: *laughs*

me: bigla ka na lang mawawala sa mundo. poof.

nina: i'm not afraid of dying. the feeling's just the same when we were born. bakit, 'nung pinanganak ka ba may naalala ka or nafeel ka? wala di'ba. same goes with dying.

me: ohhh kay

[simondiary-blog1]

Kahit magkano pa yan mag iipon ako makita ka lang😭

[bloggernasibatman]

Keyboard

Lingid sa kaalaman mo, may isang taong hindi pa rin tumitigil na isulat ka. Gusto niyang malaman kung paano ba.  Kung paano siya magsisimula. Kung paano niya pagdudugtung-dugtungin ang bawat letra upang masabi ang tamang salita. Pagsama-samahin ang bawat salita upang makabuo ng isang pangungusap. Para maihayag niya ang mensahe mula sa kaibuturan ng kanyang puso. Patungo sa’yo. Oo sa’yo. Alam mo ba yung pakiramdam na natatameme ka kapag kasama mo na siya? Ang dami mong gustong sabihin pero sa isang iglap, lahat yon biglaang nabubura. Naglalaho. Nawawala sa isipan mo. Parang hinipan ng hangin patungo sa kawalan. Hanggang sa di mo na namalayan na dapat may sasabihin ka pala. Natapos na ang buong sandali na nakatanga ka. Tahimik at walang masabi sa kanya. Ngingitian mo siya. Tapos ngingitian ka din niya. Kahit yun lang ang nangyayari, parang nasa langit ka na. Alam mo ba na may isang taong hindi magawang alisin ka sa isip niya? Mula sa pagmulat ng kanyang mga mata hanggang sa sumapit ang gabi at matutulog na siya. Mula sa kawalan, bigla ka niyang maiisip at mapapangiti na lang siya. Yung pakiramdam na para kang nakabaon sa bawat sulok ng kanyang alaala? Gusto niyang malaman kung iniisip mo din ba siya. Gusto niya. Oo. Gustong gusto niya. Palagi niyang pinagpapasalamat ang bawat araw na nakakasama ka niya. Labis ang kanyang galak sa tuwing napapansin mo siya. Nang dahil sa’yo naging makulay ang kanyang mundo. Yung lugar kung saan siya lang ang nandoon mag-isa noon at wala nang iba pang tao. At nang dahil sa’yo kaya siya naging ganito. Ikaw ang sanhi ng kanyang pagbabago. Gusto niyang malaman mo na mahal na mahal ka niya. At maghihintay siya sa’yo sa abot ng kanyang makakaya. Sino siya? Ako yun. Ako nga pala siya.

[slunninq-blog]

Day 3

It's time to get back now Oh, my beautiful psyche To this wonderful world Before it's too late and get succumbed by loneliness and despair that you made up inside your head

[sheisaloststar]

Paano ko sasabihin na, 'Take me back.' Kung ako sa sarili ko alam kong wala na yung gusto kong balikan. Wala na.