#rozstanie

[pierwszy-kwietnia]

Mam nadzieję, że moja nieobecność przyniesie Ci spokój, którego moja miłość nie mogła.

[mistrzynidetalu]

Są takie chwile, kiedy serce pęka nie od krzyku, lecz od ciszy. Od wiadomości, która nie przyszła. Od obietnicy, która zgasła bez słowa. Od kogoś, kto zniknął, zanim zdążył wyjaśnić.

[nobi-s]

Nie zmuszam nikogo by mnie wybrał. Jeśli myślisz, że możesz znaleźć kogoś lepszego

Odjedź

[e-uociec]

"Nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek się zobaczymy. To wszystko, co między nami, było bardzo smutne, niezgrabne, źle zagrane. Jak każda rzecz zrobiona z desperackiej nadziei na ponowne rozpoczęcie czegoś już skończonego." – Jakub Żulczyk "Dawno temu w Warszawie"

[emocje-dominikii]

Prawda o K

Mówił, że robię mu problemy,

jakbym to ja była winna wszystkim jego wybuchom.

Że przesadzam, że wymyślam,

że to ja psuję to, co on nazywał „miłością”.

A potem padało słowo cięższe niż cisza:

że mnie nienawidzi bo przeze mnie nie może oddychać.

I nagle wszystko było moją winą

jego złość, jego chłód, jego decyzje,

jakby łatwiej było przykleić mi etykietę

niż spojrzeć na siebie naprawdę.

Robił sceny o chłopaków z mojej klasy,

jakby każdy kontakt był zdradą,

każde zwykłe „cześć” powodem do wybuchu,

który ja miałam uspokajać, tłumaczyć, znosić.

A sam potrafił mówić „kocham” nie tylko do mnie,

jakby słowa nic nie znaczyły, gdy padały gdzie indziej.

Zdradzał je w spojrzeniach, w wiadomościach, w ciszy,

obgadywał, kłamał, zmieniał wersje historii tak łatwo,

jakby prawda była tylko opcją, nie zobowiązaniem.

A ja coraz bardziej czułam się mniejsza,

jakbym chodziła po cienkim lodzie jego nastrojów.

Były momenty, w których zamykał mnie w pokoju

nie tylko drzwiami, ale też ciszą, gniewem, kontrolą,

jakby świat miał się kończyć na jego słowie

i na jego pozwoleniu.

I w tym wszystkim najbardziej mylące było to,

że dalej nazywał to uczuciem.

Ale miłość nie brzmi jak nienawiść

i nie wygląda jak strach przed kolejną reakcją.

Nie robi z człowieka winnego za wszystko,

co dzieje się w cudzej głowie.

A ja z czasem zaczęłam widzieć jeszcze coś

że jego jedynym „tłem” była historia o domu,

o matce, która nie dawała mu spokoju.

I nawet jeśli to było prawdziwe,

to nie tłumaczyło tego, co robił ze mną.

[alternatyvka]

Nasze sny pokrywa śnieg - niespełnione. Strzeż mojego serca by nie zmienił go w szkarłatny lód.

[miloscnieztegoswiata]

co jeśli kiedyś się okaże, że te wszystkie noce w których tęskniłam za Tobą tak naprawdę Ty podczas nich wiele kilometrów stąd też za mną tęskniłeś tylko nie miałeś odwagi się do tego przyznać i opowiesz mi o tym wszystkim, gdy już będzie za późno?

[black-barbie]

U każdego jest taka miłość, z którą życie się nie ułożyło — nie dlatego, że nie kochali, ale dlatego, że los powiedział: „Nie wolno”.

Tej miłości się nie zapomina i nie wyrywa z serca — chowa się ją głęboko w środku, tam, gdzie żyje cicho, latami, bez prawa głosu. Idziemy dalej, uśmiechamy się, przyzwyczajamy do rzeczywistości i uczymy się oddychać bez nich, ale serce na zawsze pamięta tego, z kim chciało przeżyć życie.

I chyba największy ból to nie rozstanie, lecz to, że miłość żyje, ale nie było jej pisane stać się losem.

Są ludzie, z którymi się nie żyje.

Nosi się ich w sercu przez całe życie.