... In de stoel bij de psycholoog kan ik het nog wel: Wanneer ze te dichtbij komt, bouw ik een huisje om me heen. Een huis werkt namelijk enorm goed, wist ik. Niemand zag aan de buitenkant hoe het er bij ons aan toe ging.
seen from United Kingdom
seen from China

seen from Maldives
seen from Romania
seen from Italy
seen from China

seen from Italy

seen from Singapore
seen from United Kingdom
seen from China

seen from Canada
seen from United States
seen from Germany

seen from Saudi Arabia
seen from Canada
seen from Sweden
seen from China
seen from United States
seen from United States

seen from Germany
... In de stoel bij de psycholoog kan ik het nog wel: Wanneer ze te dichtbij komt, bouw ik een huisje om me heen. Een huis werkt namelijk enorm goed, wist ik. Niemand zag aan de buitenkant hoe het er bij ons aan toe ging.
Het wordt tijd dat je eens van jezelf begint te houden.
— mijn psycholoog, uit ons vorig gesprek
Ziekenhuis
Ik zat in een hele andere gang te wachten want ik was zoals gewoonlijk weer veel te vroeg voor mijn afspraak. Muziek knalde door mijn oordopjes en ik weet nog steeds niet helemaal of dat wel de goede muziek was om te luisteren op deze plek.
Er liepen mensen langs mij heen en steeds voelde ik een windvlaag langst mijn gezicht en benen toen ze door de schuifdeur liepen. Ik keek ze niet aan. Ze hoefden mijn betraande ogen niet te zien, die waren van mij en van mij alleen.
Ik had gisteren tegen een goede vriend gezegd wat ik tegen mijn psycholoog wilde zeggen, maar daar was ik ineens niet meer zo zeker van. Ik was heel even van helemaal niets zeker. Alsof de wereld weer voor heel even onder mijn voeten vandaan zakte en gek genoeg voelde dat vertrouwd. Ik was dat immers gewend van de afgelopen jaren.
Langzaam stond ik op, gooide mijn tas over mijn schouder en sjokte door de lange ziekenhuisgangen die, volgens anderen, vreemd zouden moeten ruiken. Er hing kunst aan de muren en bij de mooiste stukken bleef ik even staan om te kijken en om wat tijd te rekken. Ik wilde niet. Niet meer.
We hadden het over hoe het leven ging en hoe ik was. Ik vertelde, zij luisterde en andersom. Ze vond mij dapper en sterk en ik wist dat ik daar om zou gaan huilen zodra ik weer alleen was. Het deed me denken aan de eerste keer dat iemand dat tegen mij zei. Fijn om te horen wel. Ik vond mezelf ook wel dapper en sterk.
Aan het einde van het gesprek moest er een beslissing gemaakt worden. Zou dit het laatste gesprek zijn of niet? Het werd het eerste. Het ging buitengewoon goed met mij en we zagen er allebei het nut niet meer van in om de gesprekken voort te zetten. Ik zou me wel redden, daar waren we het over eens.
Na het gesprek bedankte ik haar voor de goede zorg van het afgelopen jaar en zij bedankte mij voor het zijn van een inspiratie voor vele anderen. Wederom iets waar ik om zou huilen als ik alleen zou zijn. Ik liep de trap af, opnieuw door de lange ziekenhuisgangen en ik voelde de tranen branden achter mijn ogen. Iets met slecht in afscheid nemen en het gevoel van trots zijn op mezelf tegelijkertijd.
Ik vervolgde mijn weg naar school en pas toen ik in de omgeving was waar ik me al een aantal weken dolgelukkig voelde, hield ik het niet meer vol. Tranen stroomden over mijn wangen en ik zei nogmaals tegen mezelf dat ik dapper en sterk was. De les begon en tijdens de les had ik nog even tijd en ruimte nodig om weer wat te ontdooien tot een vrolijk kind. Mijn klasgenoten merkten het, maar ze zeiden niets. Ik ben ze dankbaar want ik had het toch niet kunnen uitleggen. Puur geluk is iets wat je moet ervaren voordat je weet wat het is.
Dit is iets waar ik voor altijd trots op kan en mag zijn. Ik heb dit allemaal zelf gedaan. Ik ben hier zelf doorheen gekomen. De rest van mijn leven kan ik ook in mijn eentje aan.
Mijn psycholoog zei vandaag tegen me dat ik misschien moest proberen te accepteren dat de kans groot is dat ik niet te genezen ben. Dat er gewoon niks helpt. Dat ik een uitzondering ben. En dat ik daar maar mee moet leren leven. En ik weet niet of ik dat kan.
Ik kreeg de opdracht om eens door mijn huis te wandelen en de momenten te herinneren in elke kamer met mijn papa EN mama samen. (ik ben alles vergeten sinds de verhuis naar ons 2e huis tot aan de scheiding)
Ik stap de 1ste kamer binnen, met alle fotoalbums goed opgeborgen in de kasten. Ik zit hier ondertussen al meer als een halfuur foto’s te bekijken en secretly te hopen dat ik de tijd kon terug draaien.
Bij de psycholoog
Ik vertelde over hem en ik vond het fijn om over hem te praten. Om het te hebben over liefde.
Het zesde gesprek
Het zesde gesprek ging over de keuzes die ik had gemaakt en over de keuzes die ik nu nog moet gaan maken. Het ging over het goede doen voor mezelf en de dingen die al mijn energie afpakken te laten voor wat ze zijn.
Ik wil het goede doen voor mezelf.
Het tweede gesprek
Ik vertelde haar over de hoeveelheid geheimen die ik had voor de buitenwereld en ze zei tegen mij dat het hoogstwaarschijnlijk fijner zou zijn voor mezelf als ik gewoon eerlijk was.
Maar eerlijk zijn doet meer pijn.