#rafeefziadah

[bitsandpiecesofmyworld]

I am an arab woman of color and we come in all shades of anger

[dark-twisted-and-mechanical-mind]

Always have and always will be proud to be a Palestinian woman. My pride and love for my country is beyond words could ever express, Palestine is Home. A home I never got a chance to be in but will be one day in the near future. A home that’s been terrorised and colonised to no end, a home where F16’s dropping bombs down like rain has become a norm, a home where being kidnaped, killed or taken away from your house has become a norm but through all the bloodshed, tears and screams; Palestine continues to be home, a place to live and love in, a place where dreams could come true, a place where you can fall in love, a place where you could be yourself, a place you could call home. Hamas or Fateh? Neither. We are one damn nation that live under the same sky and on the same land, we resist and fight for our rights and land, forever and always. Info about the National Palestinian Solidarity Day: In 1977, the General Assembly called for the annual observance of 29 November as the International Day of Solidarity with the Palestinian People (resolution 32/40 B). On that day, in 1947, the Assembly adopted the resolution on the partition of Palestine (resolution 181 (II)) (link in bio) In resolution 60/37 of 1 December 2005, the Assembly requested the Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People and the Division for Palestinian Rights, as part of the observance of the International Day of Solidarity with the Palestinian People on 29 November, to continue to organize an annual exhibit on Palestinian rights or a cultural event in cooperation with the Permanent Observer Mission of Palestine to the UN. The resolution on the observance of the International Day of Solidarity with the Palestinian People also encouraged Member States to continue to give the widest support and publicity to the observance of the Day of Solidarity, and this year’s observance has an added significance as 2017 marks 50 years since the start of the 1967 Arab-Israeli war. #nationalpalestineday #vivapalestina #proudpalistinian #paliroots #rafeefziadah

[uprootedzaytouna]

We teach life

Yesterday Palestinians in Ramallah took a break from fighting oppression to throw a birthday party, today in Bethlehem they start a soccer game. What better way to resist oppression and occupation than through life itself? As the poet Rafeef Ziadah said, "we teach life, sir".

[justsarra]

"We Palestinians wake up every morning to teach the rest of the world life, sir.” -Rafeef Ziadah

[sorfari]

Bugün, bedenim TV’de yayınlanmış bir katliamdı. Bugün, bedenim demeçlere ve kelime sınırlarına sığmak zorunda olan, TV’de yayınlanmış bir katliamdı. Bugün bedenim, ölçülü cevaplara karşı istatistikle  dolmuş demeçlere ve kelime sınırlarına sığmak zorunda olan, TV’de yayınlanmış bir katliamdı. Ve İngilizcemi mükemmelleştirdim ve öğrendim BM kararlarını. Ama yine de bana sordu; “Bayan Ziadah, çocuklarınıza nefret etmeyi öğretmekten vazgeçerseniz, her şeyin düzeleceğini düşünmüyor musunuz?” Durakla! İçime baktım, sabredecek gücü bulmak için fakat dilimin ucunda sabır yok düşerken  bombalar Gazze’ye. Sabır beni terk etti… Durakla! Gülümse! Biz hayatı öğretiyoruz, bayım! Rafeef..  gülümsemeyi unutma… Durakla! Biz Filistinliler, onlar son gökyüzünü de işgal ettikten sonra hayatı öğretiyoruz. Biz hayatı öğretiyoruz, onlar yerleşimler ve ırkçılık duvarları inşa ettikten sonra, son gökyüzünü den sonra. Biz hayatı öğretiyoruz, bayım! Ama bugün, bedenim demeçlere ve kelime sınırlarına sığmak zorunda olan, TV’de yayınlanmış bir katliamdı. ve diyorsunuz ki bize bir hikâye ver sadece, insani bir hikâye. Anlarsın ya… siyasi olmayan… Seni ve halkını anlatmak istiyoruz insanlara, hadi bize bir öykü ver.  Fakat, “ırkçılık” ve “işgal” kelimelerini kullanma! Bu siyasi değil. Diyorsun ki bir gazeteci olarak bana yardım etmek zorundasın… siyasi olmayan hikayenizi anlatmanıza yardım etmem için. Bugün, bedenim TV’de yayınlanmış bir  katliamdı. “Gazze’de, tedaviye ihtiyacı olan bir kadınla ilgili bir hikâye vermeye ne dersin?” Kemikleri kırılmış uzuvların var mı, yeterince güneşi örtmek için? Ölülerini ver bana…  ve onların isim listesini, 1200 kelime sınırını aşmadan! Bugün bedenim, terörist kanına hissizleşenleri duygulandırmak için demeçlere ve kelime sınırlarına sığmak zorunda olan, TV’de yayınlanmış bir katliamdı. Ama üzüldüler. Gazze’deki sığırlar için üzüldüler. Bende onlara BM kararlarını ve istatistikleri anlattım  ve lanetliyoruz.. ve yas tutuyoruz… ve reddediyoruz! Ve burada iki eşit taraf yok: işgal ve işgalci var. Ve yüz ölü iki yüz ölü.. ve bin ölü. Ve onca savaş suçu ve katliamın arasında demeç vermeliyim,  gülümsemeliyim, “egzotik olmadan”  Gülümsemeliyim “terörist gibi görünmeden” Ve anlatıyorum, anlatıyorum yüz ölüyü, iki yüz ölüyü, bin ölüyü! Kimse var mı orada? Kimse dinlemiyor mu? Cesetlerin ardından feryad edebilmeyi diliyorum Her mülteci kampında yalınayak koşmabilmeyi ve sarılıp her bir çocuğa, tıkamayı kulaklarını  duymasınlar diye bomba seslerini, bütün hayatları boyunca  benim gibi.   Bugün, bedenim TV’de yayınlanmış bir  katliamdı. Ve size söyleyeyim, BM  kararlarınız hiçbir zaman buna çare olmadı. Ve hiçbir demeç, aklıma gelen hiçbir demeç, İngilizcem ne kadar iyi olursa olsun! Hiçbir demeç… hiçbir demeç… hiçbir demeç… hiçbir demeç geri getirmeyecek ölüleri! Hiçbir demeç bunu düzeltmeyecek. Biz hayatı öğretiyoruz, bayım! Biz  Filistinliler, her sabah dünyanın geri kalanına hayatı öğretmek için uyanıyoruz, bayım!!

[herethrougheverything]

"We teach life sir."

- Rafeef Ziadah