Memuak
Canon EOS 6D, Takumar 55mm f/2
[EN] I spent the whole week stuck at home, chained to the computer, only to end up alone with the kids for the weekend. It poured rain. My wife dolled herself up like Trzaskowski on election night and went off to her class reunion in her hometown. To keep from slipping completely into the abyss, I took the kids to Memuak. It’s a sort of museum — part sailing, part Sztynort. I’d heard many times that it’s this amazing, must-see place. It’s not. I mean — it’s fine. Nice that it opened. Nice that it exists. But honestly, I don’t get what all the fuss is about.
A few photos. A few exhibits. Some books. A couple of tablets with quizzes. Three VR headsets with 360° recordings. Maybe if someone’s never seen anything like that, they’ll be blown away. But the resolution is so low you can count the pixels with the naked eye. There’s also a bit of “gamification” — “spin the crank until the virtual object unfolds.” Yawn. There’s a sailboat simulator — interesting concept, with a tiller and a sheet, you can pull the rope and learn to sail on dry land. Although it’s a bit too complicated for younger kids. The older ones have already sailed on a real boat. There’s also a four-player mini-game at the end, with four steering wheels. The idea’s great, but the game itself is boring as hell, and the technical integration… not even worth discussing.
I don’t know. Maybe if someone’s digitally excluded and has never seen a modern video game, they might get excited about this. But come on — it’s nothing special. Sure, I get it — a VR headset isn’t something everyone has at home, but it’s hardly cutting-edge tech anymore. I’ve got two. And the first one’s a good nine years old. You know what I mean?
I know, maybe I’m complaining unnecessarily. It’s great that places like this are being created — Mazury still doesn’t have much to offer in that regard. Maybe I’m just not the ideal museum visitor, though I do have my favorites. I remember the City Museum in Dzierżoniów very fondly. But here? No wow effect. I don’t feel like I have to tell friends to go. I didn’t have a great time. I’m not rushing to recommend it to anyone.
The potential is there. It’s creative. It looks nice. But also — a bit modest. And honestly, a good guide in a museum is worth their weight in gold. Irreplaceable. Not an audio guide — a real human being with passion, telling stories with flair and humor. That’s worth paying extra for. Sure, you can sometimes get a weak one, but when you go somewhere for the history, it’s great when someone can really bring that history to life.
After the museum visit, I had a sleepless night. Fell asleep around two. The dog woke me up. Saw it was well past three. My wife was still roaming around that other town. Must’ve been a good party. I fell back asleep around five. At nine, my mother-in-law and daughter were probably throwing pots at each other from across the room or something. Slept terribly. But Sunday — not too bad. Though that’s a story for next time.
[PL] Cały tydzień siedziałem w domu, przykuty do kompa, by na weekend zostać samemu z dziećmi. Lał deszcz. Żona się odpierdoliła jak Trzaskowski na wieczór wyborczy i pojechała na spotkanie klasowe do rodzinnego miasta. Żeby nie osunąć się w całkowitą otchłań, zabrałem dzieciaki do Memuaka. To takie muzeum – trochę żeglarstwa, trochę Sztynortu. Wiele razy już słyszałem, że to jest takie mega super miejsce. Nie jest. W sensie – spoko. Fajnie, że się otworzyło. Fajnie, że jest. No ale, na miłość boską, nie wiem, z czego to pianie z zachwytu.
Trochę zdjęć. Trochę eksponatów. Jakieś książki. Trochę tabletów z quizami. Trzy wirtualne hełmy z nagraniami w 360 stopniach. Może jak ktoś nigdy nic takiego nie widział, to go zwala z nóg. No ale rozdzielczość jest tak słaba, że można liczyć piksele gołym okiem. Jest też próba gamifikacji – „kręć kołowrotkiem, aż się rozłoży wirtualny przedmiot”. Ziew. Symulator łódki — tu ciekawa koncepcja. Jest ster, jest szot, można sobie pociągać za linę i pouczyć się żeglowania na sucho. Aczkolwiek dla młodszych trochę za skomplikowane. Starsze pływały normalnym jachtem. Jest też na końcu takie miejsce z czterema sterami i minigierką na cztery osoby. Sam pomysł świetny, a mimo to — gierka nudna jak flaki z olejem, a integracja tego w jeden system… szkoda gadać.
Nie wiem. Jak ktoś na co dzień jest wykluczony cyfrowo i nie widział współczesnej gry wideo, to może być czymś takim podjarany. Ale to żaden poziom. Ja wiem, hełm VR to może nie jest rzecz, która leży u każdego w domu, ale to też żadna kosmiczna technologia. Ja mam dwa. A pierwszy ma dobre dziewięć lat. Wiecie, o co c’mon?
Wiem, może narzekam niepotrzebnie. Fajnie, że takie miejsca powstają, bo na Mazurach w tym temacie wciąż bieda. Może i nie jestem idealnym klientem muzeów ogółem, choć mam swoich faworytów. Muzeum Miejskie w Dzierżoniowie wspominam bardzo dobrze. No ale nie miałem tu efektu wow!. Nie mam tak, że muszę zachęcić znajomych do pójścia. Że spędziłem super czas. Że teraz zarekomenduję to każdemu.
Zalążki są. Jest pomysłowo. Jest estetycznie. No ale też odrobinę biednie. A w ogóle — dobry przewodnik w muzeum to skarb. Sprawa nie do przecenienia. I nie żaden audio-przewodnik. Żywy człowiek z pasją, który opowiada o miejscu ze swadą i humorem, jest na wagę złota i wart dopłacenia do droższego biletu. Wiadomo — można trafić na słabego. Niemniej jednak, gdy idziesz gdzieś dla historii, to fajnie, gdy ktoś potrafi Ci tę historię sprzedać.
Po wizycie w muzeum zaliczyłem nieprzespaną noc. Zasnąłem koło drugiej. Pies mnie obudził. Zobaczyłem, że jest dobrze po trzeciej. Żona dalej szwenda się po obcym mieście. Dobra impreza musiała być. Zasnąłem z powrotem jakoś po piątej. O dziewiątej już teściowa z córką chyba rzucały się garnkami na odległość albo coś. Słabo spałem. Ale niedziela — nawet, nawet. Ale o tym następną razą.
