It calms me the most.
020722
seen from United States

seen from India
seen from China
seen from Argentina
seen from United States
seen from South Korea
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from United States

seen from Türkiye
seen from United Kingdom
seen from China
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from Singapore
seen from China
seen from China
It calms me the most.
020722
#WindMill #renewableenergy #savefossilfuels #RoadTaken #hampi #hampidairies❤️ #LoveForPics #LoveforTravel #oneplus6 #oneplusphotography📷 #subodhsphotography2019 #Instaclick #clickforlife #Memories #Moments #LoveForPics @photographers.hub.of.india @indiapictures @monochromeindia @photographers.of.india @hindustan.pictures @yourclicks_ @world_click_ @_click_point_ @natgeoyourshot @insta_photography_club @gallery_of_india @_click_point_ @official_photographers_hub @rang_of_photography @worldwidephotographyawards @photographers.of.india @indian.photography @click_india_click @indianshutterbugs @shutterbugsofficial (at Chitradurga) https://www.instagram.com/p/B0QNs4pprBa/?igshid=4rrgryhavz4g
#RoadTaken #hampi #hampidairies❤️ #LoveForPics #LoveforTravel #oneplus6 #oneplusphotography📷 #subodhsphotography2019 #Instaclick #clickforlife #Memories #Moments #LoveForPics @photographers.hub.of.india @indiapictures @monochromeindia @photographers.of.india @hindustan.pictures @yourclicks_ @world_click_ @_click_point_ @natgeoyourshot @insta_photography_club @gallery_of_india @_click_point_ @official_photographers_hub @rang_of_photography @worldwidephotographyawards @photographers.of.india @indian.photography @click_india_click @indianshutterbugs @shutterbugsofficial (at Hampi, Karnataka) https://www.instagram.com/p/B0JZ7OUJvMl/?igshid=ancacx7j7ika
The road not taken might not have been as pretty. #deepthoughts #roadtaken #roadnottaken #embraceyourjourney #embracelife (at Yucaipa, California)
Kwentong STARCON ko.
"Tayo ay nabigyan lang ng pagkakataon dahil sa di nauubos na grasya ng Panginoon." (c) Kuya Glenn My journey to starcon started on a wednesday morning. Kinamusta ako ng isang MV na sis from Cavite na itago natin sa name na Ka Karen (Magandang Volunteer) :) at dun nagsimula ang adventure na hinding hindi ko makakalimutan. I was part of the Logistics Committee. Halos lahat kami sa team ay pangarap yun at sobra akong naexcite dahil sa challenges na kadikit nun. Aware ako kung gaano un kabigat at ka stressful pero di ko inakala na ganun katindi hanggang naranasan ko, namin lahat. Ung simula pa lang sa pag brain storm ng ideas sa mga design, canvass ng mga gamit, panu mapunan needs ng ibang committee, paghanap ng materials, at ang pinakapaborito ko na paghahanap ng makakainan. :) Kakaiba ang journey na ito dahil 2nd time ko pa lang makapagserve sa ryc. Last year ang una. Masasabi ko na mas mahirap ang sakripisyo na naranasan ko ngayon dahil last year nasa home court kami. Yung tipong Team namin ang unang dumating sa venue tas kami rin ang huling umalis. Ung day before starcon marami pang kulang at inaayos. Mismong day nga may tinatapos pang kelangang gamitin hours before. Na kung san san na nakakatulog nung preparation. Foods lang tlaga ang malaking sagot sa pagod at wagas na tawanan. I am blessed with this team na biniyayaan ng good humor ang lahat. Dahil dun, nakakapawi ng pagod at nakakagana lalo. Pero sa buong preparation, sa sobrang pagod ko, sumagi sa isip ko na mag quit habang naglalakad ako sa katanghalian paghahanap ng mga mabibilhan ng materials, ngalay na pabalik balik, sobra sakit na ulo, nahihilo na sa gutom at puyat. Na kung pwede bang umayaw na lang. Pero alam kong di dapat ganun. Kase kapag nagcommit ka, anu man ang nararamdaman mo at the moment patuloy lang dapat Kase kay God tayo nag Yes. Narealize ko na kahit gaano na kalayo ako sa comfort zone ko, hindi ko ipagpapalit ang mga araw na yun sa ibang araw na petiks lng ako. I came to love the challenges na kaakibat ng adventure ng buhay ko. At isa ito sa pinaka sumubok sa emosyonal, pisikal, mental at spiritual na aspeto. Tunay ngang maraming sakripisyo sa pagseserve at ang pinaka nahirapan ako ay yung di halos makasama ang yfc family ko bilang isang probinsya. May time na wala na halos ginagawa sa committee namin na hinanap ko sila at kahit 2 lng ang nakita ko, niyakap ko sila kahit saglit lng. Ang pinaka grateful ako ay yung session ng gabi dahil may kukunin lang talaga ko sa oksimin tas aalis na at standby dahil baka may biglang gawin but then a brother told me na kateam ko na wala pa raw. That time nilubos ko na. Nun mismo nadama ko ung pagiging at home. God blessed us with a whole lot of time to be in our home provinces. To be around the people closest to us. And to once again see a glimpse of heaven with our Tito's and Tita's as one yfc family. Ang pinaka natutunan ko. Anu man ang mga nangyayare sa buhay natin, kung asan man tayo ngayon, sino man tayo sa ngayon, anu man ang mga naabot natin, ilang beses man tayong bumagsak, nasaktan, nahirapan,ano man ang mga pangarap natin,at mga plano natin na hindi natupad, isa lang ang mahalaga. Kung paano tayo tinitingnan ng Diyos. Kung paano Nya kayang yakapin at tabunan ng pagmamahal lahat ng mali sa buhay natin. At kung paano Nya nireremind ang bawat isa na we are not fighting alone, that we are heroes in our own unique way. Na lageng ung plano Nya ang mas mabuti. Na sya ang magtatanim ng pangarap sa puso natin. For this conference, God affirmed me of His plans in my life. Kung san Nya ko gustong i-lead. Though I was tempted and wounded, now I can say that I am God's Champion. We all are. Let us live a life worthy of our calling and share the love of the Lord to everyone who haven't experience it. #STARCON2015 #YFCLeague #kwentongSTaRCon #MinoreñongMisyonero Ps. Nung nagsharing sa committee namin, ang naging tanong, San mo nakita ang Diyos sa buong conference? Sabi ko, nakita ko ang Diyos sa mga taong nakasalamuha ko. Sa palengke nung nagtatanong kami ng mabibilhan, sa mga driver kapag naliligaw na kami, sa mga kinukulit naming naglalako ng pagkain dahil nakakagutom, sa mga yfc na taga ibang probinsya na nakakasalubong sa hallway at sa buong Logistics Team. Ung mga lambing na pagsagot sa makulit naming tanong, sa pagngiti, pakikinig, pag alalay at sa iba pang simple at maliit na bagay kung titingnan pero napakalaki ng epekto pag pinagsama sama. (Random Act of Kindness) To God be the Glory.
Ang natutunan ko.
One important thing rejection taught me is humility.
Ung minsan pala di sapat ang sakto lang, ang kaya mo na, ang petiks kase alam mong sisiw sayo un. Tapos isasampal sayo na wala ka. Na mahina ka pa. Na kulang pa.
Then maiisip mo, kelangan mo pa mag effort. Kelangan mo pa mas matuto. Kelangan ‘mas’ sa lahat ng alam mong sakto.
Na mahirap talaga ang buhay. Un ang realidad. At isa ka lang sa maraming tao na nangangarap. Isa ka lang sa maraming naghahangad.
At dahil alam mong mababa ka na, Isa lang ang gagawin mo.
Titingala at hahawak sa taas. Kase un ang MALAKAS. Un ang magsasabi sayo na hindi ka palyado. Na may CHANCE pa. Na kahit ang tingin sayo ng mundo ay pangkaraniwan at hindi kawalan, Para sa taas MAHALAGA KA.
Ung pagmamahal na kung kinakailangan na ibigay uli ang buhay Nya sau pra maramdaman mo na mahalaga ka gagawin Nya.
Mahirap magkaroon ng humble na puso o mismong pamumuhay.
Pero ung maamin mo sa sarili mo na mahina ka at di mo kakayanin ng ikaw lang, simula na yan.
I will never forget this verse from 2 Corinthians 12:9:
“My grace is sufficient for you, for my power is made perfect in weakness.”
elkapitan
Pagsuko
Ung dama mo na ang sobrang hirap at sakit ng pagsunod sa Kanya, Pero buong puso ka pa rin nasunod. Kase alam mong lalong wala kapag bumitaw ka. Lalong wala kapag sumuko ka. Kahit gaano na kasakit, kakapit ka. Mahigpit. Ung luha ng pagsuko. Iyak ng pagbibigay ng lahat mo sa taas. Ung dinudurog na uli ang puso mo habang nasasaktan ka. Pero bulong sayo sa taas, un ang paraan para makapagsimula ka uli. Para matuto ka uli. Para matauhan ka. Para mapatawad mo sarili mo. Para maramdam mo kung paano uli magmahal ng kapwa at mahalin ang sarili mo. Walang kang ibang masabi kaya luluhod ka na lang, iiyak kase un lang ang paraan para masabi mo ang tunay mong nararamdaman. Dahil alam mong naiintindihan un ng nasa taas. Kahit sa ganun lang. Nagtatalo ang kagustuhan mong yakapin ang anumang sakit at pagtataboy sa lahat ng di mo gustong maramdaman. Pero pinapaunawa sayo na kelangan mo maranasan ito para may mabago. Para matupad unti unti ang gusto ng nasa taaas para sayo, para maging ikaw ung pagkatao na nilikha Nya para sayo. Tandaan mo. You are born to win battles. Fight for it. Fight with Him. Receive His love Give your all.
I’ve been broken for as long as I can remember BUT the grace of God out pours since forever.
elkapitan