#sinefil

[telgrafintelinekonankus]

[kitapfestivali]

Sinemasever film seyretmekten zevk alır, belli janrları sever, belli oyuncuları sever. Sinemayı sever ama kendini zorlamayı sevmez. Keyif almak için film izler. Kendini zorlayacak filmler yerine keyif alacağını bildiği filmlere gitmeyi tercih eder. Sinefil ise sinemayı her şekilde keşfetmeye kendini adamıştır. Sinefil de ilk önce bir sinemaseverdir ama sinemaseverin ötesine geçmeye çalışır. Kendini olabildiğince her türlü janra, her türlü dünya sineması örneğine açık tutar.

[mgezenoglu35]

View this post on Instagram

"Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız Bitebilir bütün acıları yüreğin, Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun. Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü. Çünkü, o ölüm uykularında Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu. Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan. Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına? Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine Sevgisinin kepaze edilmesine Kanunların bu kadar yavaş Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine Kötülere kul olmasına iyi insanın Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken? Kim ister bütün bunlara katlanmak." Beş Kardeş Yönetmen: Onur Ünlü Yapım yılı: 2015 IMDB puanı: 9.0 Türü: Komedi, Dram #beşkardeş #onurünlü #serkankeskin #nadirsaribacak #cinephile #dizi #cinema #nihalyalçın #melisasözen #ayşengruda #sanat #williamshakespeare #shakespeare #klasik #sinema #sinemakeyfi #sinefil #dizi #hamlet

[karabibeer]

Masumiyet (1997)

En yakın arkadaşını öldüren ve onunla kaçan ablasını dilsiz bırakan Yusuf (Güven Kıraç), 10 sene hapis yattıktan sonra dışarı çıkar. Amacı İstanbul'a gidip arkadaşı Orhan'ın babasının işlettiği kahvede çalışmaktır. Daha önce ablasını ziyarete İzmir'e gider. Orada kaldığı otelde şarkıcılık ve fahişelik yapan Uğur (Derya Alabora), onun koruması ve aşığı Bekir (Haluk Bilginer) ve Uğur’un sağır ve dilsiz kızı Çilem (Melis Tuna) ile tanışır. Uğur hayatını hapishanede yatmakta olan sevgilisi Zagor’a adamıştır. 20 yıldır onun peşindedir. Bekir ise Uğur'a aşıktır. Bir gün kıskançlık krizine giren Bekir kendini öldürür ve Yusuf Bekir’in yerini alır. Ancak o da Uğur'a aşık olmuştur. Bir gün Uğur ortadan kaybolur. Yusuf, Çilem’i alarak onu bulmak için yollara düşer. En sonunda İstanbul'a gittiklerinde ise arkadaşı Orhan'ın öldüğünü öğrenecektir.

Demirkubuz ikinci filmi “Masumiyet”in ortaya çıkışı ile ilgili olarak şöyle demektedir: 

“Bu filmin çıkış noktası çıkışsızlık. Bir yaşam ahlakı sahibi, duygu sahibi kalbi olan yoksul insanlara, sorgulayan insanlara, hala duygularını dinleme cesareti, onların peşinden gitme cesareti gösteren insanlara dayatılan çıkışsızlıkla ilgili ve bu insanların yeni realitenin içerisinde, yani son dönemdeki Türkiye fonunda konumlanışları, bunların sıkıştırılma ve yok edilmeye zorlanmasıyla ilgili bir film. Aşk gibi, merhamet gibi, dokunmak gibi, kendini feda etmek gibi temaların üstüne oturtulmaya çalışılan bir film…” 

Film, Dostoyevski’nin en önemli temalarından biri olan tutkularına esir olma, tutkularının peşinden gitme, tutkuları yüzünden gözü kör olmayı 1990’ların Türkiye’sinde kendi özgünlüğünde yeniden kurar. Filmin kahramanları Uğur, Bekir ve Yusuf aşklarının, tutkularının peşinden giden ve tutkuları için ödemeleri gereken bedeli ödeyen insanlar olarak anlatılır bize. Herkes tutkusunun cezasını çeker.

Dostoyevski’ye göre insan, her zaman kendi yararı ve çıkarı için hareket etmez. İnsan, kendisini bile isteye tehlikeye atan, atabilen tek varlıktır. Kendisine zarar vereceğini ya da varabileceğini bildiği halde, yapmaması gerekeni yapabilir. Tüm bunlara neden olan ise, insanın bir akıl varlığı olduğu kadar, duygu dolu bir varlık olmasıdır. Söz konusu duyguların en yoğun olduğu yerlerden biri de, hiç kuskusuz aşktır. Aşk insan tutkusu, insanın tutku duyabilen bir varlık olusunun belki de en somut kanıtıdır. Kişi aşık olduğu zaman bir tür körlük yaşayabilir, ayakları yerden kesilebilir. Ne var ki, bu durum, bu yoğunlaşma, aynı zamanda aşık olan kişiyi savunmasız da bırakır. Tehlikelere dolayısıyla yaşama karşı açık olur aşık insan. Yaşama karşı açık olmak, zayıflık değil tam tersine kişiyi daha güçlü yapacak bir durum olarak değerlendirilebilir. Aşk eyleminde yaratma ve yıkma birleşir. Aşk, çağdaş dünyada ulaşılması en zor olan yaşantılardan biridir. Ulaşılması zordur, çünkü, aşk aynı zamanda bir “seçim”dir. Ne var ki bu seçim ancak toplumun ve toplumsal olanın güdümünden kurtulmuş bir seçimse, kişinin bilinçli bir seçimiyse değerlidir. Başka bir deyişle, aşk toplumun direncini kıran, günah anlayışını yıkan bir “başkaldırı” olduğu, olabildiği ölçüde değerli bir yaşantıdır.

“Kötü bir sistemde yaşayan insanlar doğrudan ya da dolaylı olarak sistemin değerleri ile hareket etmeye başlıyor. Yaşadığımız sistemde daha çok akılcılık üzerine kurulu bir sistem. Aklı bu bakımdan sorguladığımda ortaya bencillik çıkıyor. Bencilliğin anlamı da, vermemek, ortak olmamak ve sistemin biçimlendirdiği bir hayatı seçmek. Bu yüzden merhamet duygusu, kardeşlik, ortaklık giderek yok oluyor. Bu aşkın yaşanma biçimini etkiliyor. O nedenle günümüzdeki aşk tanımının ötesinde romanlarda belki masallarda rastlanacak bir aşk tanımı yaptım ve bunu kutsadım. Bunu daha ileri götürüp orta sınıf ahlakındaki ikiyüzlülükleri vurgulamak için feda etmeye, feragate dair bütün erdemleri de bir orospuya ve bir pezevenge yükledim.” 

Filmin çok önemli bir başka unsuru da film kahramanlarının sürekli otel lobisinde televizyonda Yeşilçam filmleri izlemesidir. İzlenen Yeşilçam filmleri, film içinde bir alt-anlatı oluşturur. Bu iki biçimde sergilenir. İlki, filmin konusunun aslında bir Yeşilçam melodramı olabilecek anlatı yapısına sahip olmasıdır. İkinci olarak ise Yeşilçam filmleri sanki filmin kendisi ile organik bir bağ içindedir. Yusuf’un otele geldiği ilk gün televizyondan gelen ses “hoş geldin” der. Bekir’in intihar edeceği gece, gene bir Yeşilçam filminde intihar eden birini izleriz.

“Masumiyet”in hikâyesi bir Yeşilçam filminden çıkmış gibidir ancak Demirkubuz, melodram kalıplarını ters yüz eder. Film, içinde barındırdığı kader, aşk, tutku gibi ögelerle bir Yeşilçam klasiği olabilecek iken, yönetmen kurduğu anlatı yapısı ve estetik anlayışla seyircinin alışkın olduğu film dilini parçalar. Melodram ve kara filmin kıyılarında gezen yönetmen, kullandığı anlatı kalıpları ile modernizmin bir eleştirisini yapmaktadır. “C-Blok”ta başlattığı modernizm eleştirisine “Masumiyet” ile devam eden Demirkubuz, modernizmin “aklına” saldırır ve onun karşısına “kader” olgusunu yerleştirir. Bu filmde yapılan modernizm eleştirisi direkt ve politik olarak yapılmaz. Daha dolaylı ve daha bireysel bir eleştiridir bu.

Zeki Demirkubuz, “Masumiyet” filmi ile kendi sinemasının dilini oluşturmaya başlamıştır. Daha sonraki filmlerinde de kullanacağı kimi kalıpları ve sinemasının baş rolünü oynayan ”kötülük” olgusunu “Masumiyet” ile kurar. Kötülük her insanın içinde vardır ve her insanın kötü olmak için kendi içsel sebepleri mevcuttur. Yönetmen, yarattığı karakterler arasında taraf tutmaz ve hepsine eşit bir mesafeden yaklaşır. Böylece seyirci, karakterler ile yoğun bir özdeşleşme kuramaz. Filmin temel karakterlerinden Bekir’in erken ölümü ile afallayan seyirci sadece filmin yolculuğunu takip eder.

Demirkubuz, daha sonraki filmlerinde de yapacağı gibi filmin sonlarına doğru bir otel lobisinde televizyon izleyen insanlar arasında çıkar karsımıza. İzlediği film ise ilk filmi olan “C-Blok”tur. Böylece, yaptığının sadece bir film olduğu imajını yansıtır bize. “Masumiyet”de yönetmenin kendine dönük bakışı ve film sürecinin farkında oluşu gerçeklik anlayışını parçalar, filmle yakınlık kurmamızı engeller.

Filmde sürekli karşımıza çıkan bir başka sinematografik öğe ise kapıdır. Bir içerilik/dışarılık karşıtlığını yansıtan kapılar her yerde karşımızdadır. Kapılar ve bazen de pencereler çerçeve içinde çerçeve görevi görürler. Olayları çoğu kez onların ardından izleriz. Bu iç/dış karşıtlığı en yoğun olarak Yusuf ve Çilem sokakta demir bir parmaklık arkasından göründüğünde yaşatılır. Filmin basında “içerde” olan Yusuf, sokakta olmasına rağmen hala dışarı çıkamamıştır, hala “içerde”dir.. O, kendi kaderinin mahkumudur.

Bekir’in Yusuf’la gittikleri bir kır gezisinde geçmişini anlattığı sahne filmin ve Türk sinemasının en önemli sahnelerinden biridir. Sinemanın anlatım olanaklarına göre oldukça uzun sayılabilecek bu monolog ile yönetmen herhangi bir geri dönüşe başvurmadan izleyiciye filmde boşlukta kalan yerleri anlatır. Haluk Bilginer’in oyunculuğu ile doruğa ulaşan bu monolog sahnesi yönetmenin diğer filmlerinde de düğümün çözüldüğü anlar olarak kullanılacaktır. Klasik anlatı yapısının dışına çıkan yönetmen, göstermek yerine anlatmayı tercih eder.

Filmin ilk bölümünde Uğur ve Bekir arasında yaşanan olay örgüsü filmin ikinci bölümünde Bekir’in intiharından sonra Uğur ve Yusuf arasında tekrarlanır. Yusuf, Bekir’in odasına taşınır, onun hal ve hareketlerini benimser ve en sonunda da Uğur'a aşık olur. Bekir’in intihar ettiği gün üzerinde olan gömlek duvarda asılı durur, Bekir’in kaderi artık Yusuf'a sirayet etmiştir. Filmin anlatı yapısı bu bağlamda döngüsel bir süreç izler.

Filmde dilsiz olan iki karakter vardır. Birisi Uğur’un kızı Çilem diğeri de Yusuf’un ablasıdır.Yusuf, askerden döndüğü gün, evli olan ablası ve Yusuf’un en yakın arkadaşı beraber kaçarlar. Yusuf, en yakın arkadaşını öldürür, ablasını ise ağzına isabet eden bir kurşunla dilsiz bırakır. Uğur ise Çilem'e hamileyken, Zagor’u görmeye Diyarbakır'a kaçtığı için kocası tarafından dövülür ve böylece Çilem dilsiz ve sağır olarak dünyaya gelir. Yusuf’un ablası, kendi seçimlerinin bedelini ödemektedir. Kocasından psikolojik ve fiziksel olarak şiddet görür ama bunu değiştirecek bir şey yapmaz. Sanki kaderine razı olmuş gibidir, hayata karşı edilgendir. Çilem ise, annesinin hayat tercihlerinin bedelini ödemektedir. Yıllardır, o şehirden bu şehre sürüklenir, izbe otel odalarında yaşar. O, seçmediği bir hayatın kurbanıdır ve filmdeki en masum insandır.

Film, kader, aşk, tutku ve çıkışsızlık temaları üzerine kuruludur. Bu temalar, Zeki Demirkubuz’un sinema serüveninde hep sorgulayacağı temalardır. Filmlerini bu izlekler üzerine kurarak, insanı ve hayatı sorgular.

http://www.imdb.com/title/tt0128332/

Erdem M. "C-Blok’tan Masumiyet’e Zeki Demirkubuz", 1997,

Güven Y. "Zeki Demirkubuz Sineması", 2004,

Savaş H. "Sinema ve Varolusçuluk", 2003,

“Zeki Demirkubuz ile Röportaj”, Sinema, Ekim 1997,

http://zekidemirkubuz.com/Movie.aspx?MovieID=2

[veni-vidi-yedi]

Evet Çocuklaaaar... Fight Club!

Fight Club... bir filmden çok daha fazlası. İçinde bulunduğumuz kirli düzeni, tüketim kültürünü, hırs ve üstünlük duygusunu, güzellik idealini ve iş dünyasını karanlık bir mizahla yoğurup ortaya harika bir iş çıkaran Chuck Palahniuk ve David Fincher. Bu yazıda sizlere kitap ve film arasındaki farklılıklardan bahsedeceğim.

Öncelikle kitabın biz okuyuculara aktarılma biçimini kısaca irdeleyelim. Chuck Palahniuk reyiz kızmasın ama bence kitapta konudan konuya atlanan bir anlatım söz konusu. Örneğin, bir bölümde Tyler'dan bahsedilirken, daha bir cümle geçmeden Marla'ya, oradan patronuna geçiş yapılıyor. Anlatıcının uyku problemi, gerçeği ve rüyayı karıştırma olasılığı, psikolojik olarak çökmesi gibi sebeplerden dolayı bu anlatım tarzının kitabın doğasına uygun olduğuna karar verdim. Zaten bana göre bu tarz anlatımdaki amaç; okuyucunun kafasını karıştırmak, Tyler ve anlatıcının bağlantısını olabildiğince saklamak, okuyucunun farketmesini geciktirmek diye düşünüyorum. Kitaptan edebi anlamda da bir şey beklemeyin. Zaten edebiyat olsun diye yapılmış bir eser değil bu. Yazarın amacı başından beri belli. Kendi içindeki isyanı anlatıcıdan Tyler'a, oradan da bize aktarmaya çalışmış. 

Neyse, gelelim kitapla film arasındaki farklılıklara: - Kitapta ana karakterimizin bir ismi yok, sadece anlatıcı olarak geçiyor. Filmde ise ana karakterin ismi “Jack”. - Kitapta anlatıcı Tyler Durden’la uyumak üzereyken bir sahilde tanışıyor. Filmde ise Tyler ve anlatıcı bir uçakta tanışıyor ve aynı çantaya sahip olduklarını farkediyorlar. - Kitapta anlatıcı apartmanı havaya uçtuktan sonra Tyler’a lobiden telefon ediyor. Filmde ise Jack önce Marla’yı arıyor ama o henüz cevap vermeden telefonu kapatıyor. Daha sonra ona cevap vermeyen Tyler’ı arıyor ama Tyler ona geri dönüyor. - Kitapta anlatıcı doğrudan bir bara gidip, Tyler’a bir süre onda kalmasının mümkün olup olmadığını soruyor. Filmde ise Jack bu soruyu sormaktan bir hayli çekiniyor ve Tyler sonunda onunla kalmak istiyorsa söylemesinin yeterli olduğunu belirtiyor. - Kitaptaki diyaloglardaki Tyler ve filmdeki Tyler’ı kıyaslarsak filmdeki Tyler açık ara daha karizmatik. Fincher bu küçük oynamayı yaparken seyircinin Tyler’ı sevmesini istediğini ama ortalıklarda yokken de onu özlememesini temenni ettiğini söylüyor zaten. - Filmde Tyler kimseyi öldürmüyor. Oysa kitapta belediye başkanının temsilcisini öldürüyor ve hatta filmde kimseyi öldürmek gibi bir niyeti de yok. Romandaki Tyler, insanların kurban edilmesini istiyor. Ayrıca kitapta anlatıcının patronunu dinamitle öldürdüğünü de es geçmemeli. - Kitapta anlatıcı Tyler’ın ilk kez boynuna yumruk atıyor. Filmde ise Jack Tyler’ın kulağına vuruyor. - Kitapta Tyler Marla’nın intihar girişimi telefonunu cevaplar ve anlatıcı bunu sonradan öğrenirken, filmde Jack telefonu açıp sonra hiç olaylara dahil olmadan telefonu açık bırakıyor. Tyler sonradan gelip onu dinliyor. - Filmde tıbbi atık konteynırlarında buldukları yağlarla sabun yapılırken, kitapta sabun yapımında Marla’nın annesinin liposuctionla aldırıp yolladığı yağlar kullanılıyor. - Marla hakkında film bize çok fazla ipucu vermiyor. Kendisinin daha önceden neler yaptığına dair en ufak bir fikrimiz bile yok. Kitapta ise Marla’nın geçmişine dair birkaç şey öğreniyoruz. - Jack’in Marla’nın göğsüne kanser kontrolü yaptığı sahnenin kitap versiyonu anlatıcının Marla’ya kendisi hakkında küçük düşürücü bir hikayeyi anlatmasını da içeriyor. Filmde ise bu sahne çok daha yüzeysel. - Anlatıcı, kitapta grup toplantısındayken; Marla “onun kanseri yok” diye bağırıyor, ama bu sahne filmde yer almıyor. - Kitapta Tyler ve anlatıcı Project Mayhem’i beraber başlatıyor. Filmde Jack hem projeyi başlatmıyor, hem de aslında ne denli ileri gidildiğini çok sonradan farkediyor. - Kitapta anlatıcı Marla’ya ufak bir karakter değişimi sıkıntısı yaşadığından bahsediyor. Filmde ise Marla’ya bundan bahsetmektense tehlikeden uzaklaşması için onu bir otobüse bindirmeyi tercih ediyor. - Kitabın ve filmin sonu farklı. Filmin sonunda Jack kendi ağzına kurşunu Tyler’ın önünde bir binada sıkıyor ve Marla sonradan geliyor. Kitapta ise bir dayanışma grubunun ve Marla’nın önünde kendi ağzına silah dayayıp ateş ediyor. - Kitapta planlanan eylem en uzun binayı yerle bir etmek ve Tyler da bu esnada binada ölüp şehit düşmeyi planlıyor. Bir şekilde plan iptal oluyor ve bina patlamıyor. Filmde ise plan, tek bir bina değil bütün kredi kartı binalarını patlatmak ve Tyler bunu izlemeyi yeğliyor. - Jack kendini vurup Tyler’dan kurtularak Marla’yla bir hayat kurmayı başarabileceği bir yola giriyor. Kitapta ise onu Tyler’dan kurtaran şey Marla’ya değer vermesi oluyor. - Filmde hikayeye Marla ve anlatıcının el ele tutuşup da binaların patlamasıyla veda ediyorduk. Kitapta ise anlatıcı kendisinin cennet sandığı, bizim ise bir akıl hastanesi olduğunu anladığımız bir yerde uyanıyor. Öylesine Fight Club bağımlısıyım ki, elimde tişört, sabun, bardak altlığı, kitap, anahtarlık ve duvar saatinden oluşan bir koleksiyonu mevcut filmin. Anahtarlığı kaybettiğim ve saati de kırdığım için kalanlarla yetiniyorum :)

[acayipbiseycom-blog]

Sitemize "15. Uluslararası Sinefil Topluluğu Ödülleri kazananları belli oldu" konusu eklenmiştir. Detaylar için ziyaret ediniz. http://acayipbisey.com/2018/02/05/15-uluslararasi-sinefil-toplulugu-odulleri-kazananlari-belli-oldu/

[zuhalinaloz-blog]

"Zaman ve mekânı aşabilen tek şey sevgidir." Interstellar Yönetmen: Christopher Nolan Oyuncular: Matthew McConaughey, Anne Hathaway Yapım yılı: 2014 IMDB puanı: 8.6 Türü: Bilim-Kurgu, Dram Türkçe adı: Yıldızlararası #interstellar #christophernolan #matthewmcconaughey #annehathaway #jessicachastain #caseyaffleck #scifi #bilimkurgu #movie #movies #movietime #movienight #yıldızlararası #sinema #sinefil #sinemakeyfi #bestmovie #bestscene #bestmovies #geceveben

[zuhalinaloz-blog]

"Savrulurken raconun kırmızı pelerini o zarif öfkeye, zaman ki sana hasta olmuş, incelikli haytasın, nüksederken raksına mahallenin maşallahı, eyvallahı, güzelleş be oğlum şimdilik ölümüne kadar hayattasın. şimdilik, ölümüne kadar hayattasın" Ağır Roman Yönetmen: Mustafa Altıoklar Oyuncular: Okan Bayülgen, Müjde Ar Yapım yılı: 1997 IMDB puanı: 7.7 Türü: Dram #ağırroman #okanbayülgen #müjdear #mustafaaltıoklar #cult #cinema #cinephile #cultmovie #cultclassic #movie #movies #movietime #movienight #greatmovie #lovethismovie #favoritemovie #sinema #sinefil #sinemakeyfi #dram #drama