#skamandryci

[galanon1m]

was this the xx-lecie miedzywojenne equivalent of one direction breaking up

[balladynae]

Ktoś bzu gałąź pod oknem poruszył liliową. To powiał wiatr wiosenny i okno odmyka. Stoję w oknie i słucham, jak płynie muzyka. Myślałem, że zapomnę. Pamiętam na nowo.

Jan Lechoń, Lutnia po Bekwarku, 1942

[yashima94]

Jestem jak szampan lekki, doskonały, Jak koniak mocny, jak likier soczysty, Jak miód w szaleństwie słonecznym doskonały I wyskokowy, jak spirytus czysty.

Kazimierz Wierzyński, Wiosna i wino.

[polish-poets-blog]

Plejady

I

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy. Błyszczą jak winne grono wśród innych gwiazd roju, W ich świetle las pożółkły niby rumak płowy, Co polem do srebrnego biegnie wodopoju. I zdaje się, że w cieniu popielatym sarny Przebiegają przez ruczaj lub stojąc słuchają, Jak srebrne lustro wody brzeg odbija czarny I fletnie białych brzózek, gdzie liście śpiewają I opadając krążą. A namiętność moja Niby łania nad źródłem pochyla swą szyję I tylko jej odbicie lodowego zdroja Mówi, że chociaż wątła, ale jeszcze żyje.

II

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy. Po szafirowym niebie płynie jak baranki, Ponad drzew skrytych nocą oniemiałe głowy, Ponad brzóz skamieniałych pozłociste pianki. Powracam do milczenia i słodyczy nieba, Które płaszczem jesiennym pełnym gwiazd połyska. Pełne stodoły złota, stoły pełne chleba I skrzypi na zawiasach gwiaździsta kołyska. Za chwilę i na ziemi wszędzie będzie biało. Lekki chłód noc cienistą jak igłą przenika. I śni mi się już tylko jakieś jasne ciało Przykryte złotą tkanką planet października.

III

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy. Spokojnym tokiem płynąc losy twoje iści. Powoli wyjdź przed bramę, nie odwracaj głowy, I zerwij parę złotych, poranionych liści. Proch ci zostaje w dłoni, rozwiewa się, ginie, I słyszysz tylko ogród, co dyszy jak chory. Złociste liście zginą i jesień ta zginie, I złe — i dobre nawet — miną gwiazdozbiory. Więc po cóż nam — jak gwiazdom zagubionym w mroku — Spalać się ogniem wiecznie, kiedy chłód nas czeka? Po cóż świecą plejady i łzy w twoim oku, Gdy je ogarnia czarna przemijania rzeka?

IV

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy. Październik to bezpieczna, zadumana pora. Na czarnej ścianie nieba ślad karabinowy: Blaski gwiazd pełne lęku i pełne wieczora. A my tu biegu ziemi ani przemijania Słowami nie wstrząśniemy. Stoimy bez siły. Noc czarnym płaszczem swoim ścieżkę nam zasłania, Wiara, nadzieja, miłość już nas opuściły. Odeszliście daleko. A ja, choć zostałem, Wydają się zgubiony wśród ciemnych gwiazd mżenia. I cóż nam pozostaje na okręgu całym? Już nic: zgasłe słowa i nieme spojrzenia.

V

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy: Wypływa nad horyzont ciemno i okrutnie, I patrzy na schylone, zadumane głowy, Na połamane brzozy i pobite lutnie. Przechodzi i o świcie drży nad moim domem, Posyła promień cichy, ale przenikliwy, I głosem mówi do mnie, i takim znajomym, Że może jest kto jeszcze na świecie szczęśliwy. Szczęśliwy, który kocha; szczęśliwy, kto wierzy; Szczęśliwy… albo tylko tak jemu się zdaje… Szczęśliwy, który łąką o świtaniu bieży I na jesiennym niebie widzi gwiazdy maja.

Jarosław Iwaszkiewicz 1942

[galanon1m]

tamto głosowanie sie skończyło więc czas na nowe :p

ulubiony skamandryta

julian tuwim

antoni słonimski

jarosław iwaszkiewicz

kazimierz wierzyński

jan lechoń

Voting ended onMar 4, 2024

[balladynae]

I kie­dy two­je usta usta­mi otwie­ram, Czu­ję jak­bym mej du­szy znów otwie­rał bli­zny, I piję z nich te słod­kie, du­szą­ce tru­ci­zny, Z któ­rych moc mam do ży­cia, od któ­rych umie­ram.

Jan Lechoń, Apokryf

[balladynae]

Co noc, gdy już nas nuda bez­brzeż­na ogar­nia, Gdy czczość ja­ło­wą w my­śli, w ser­cu pust­kę mamy, Wy­plu­wa nas na mia­sto knaj­pa lub ka­wiar­nia I błą­dzi­my bez celu po za­mknię­ciu bra­my. A po­tem: ło­mo­ta­nie cza­sem pół­go­dzin­ne, Nim wresz­cie stróż za­spa­ny obu­dzić się ra­czy, I myśl: za­błą­dzić w koń­cu przed drzwi ja­kieś inne, Co pro­wa­dzą do "Le­piej" lub choć­by "Ina­czej".

Jan Lechoń, “Co noc, gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia”

[balladynae]

W zło­tych strzę­pach li­ści drze­wa noce sto­ją, Księ­życ srebr­ne smu­gi po zie­mi roz­włó­czy, Nic mi nie po­mo­że na tę­sk­no­tę moje, Już mnie żad­ne szczę­ście od niej nie od­uczy.

Jan Lechoń, “W złotych strzępach liści drzewa noce stoją”; Srebrne i czarne, 1924